در همین زمینه، ترامپ هفته گذشته در جلسه کابینه گفت: «ما پولی را که آنها ادعا میکنند مال خودشان است، کنترل میکنیم. ما کنترل آن پول را حفظ خواهیم کرد. و وقتی آنها درست رفتار کنند، وقتی کار درست را انجام دهند، به آنها اجازه میدهیم پولشان را داشته باشند. اما در حال حاضر، ما این کار را نخواهیم کرد.»
نکتهی مهم در فهم این نوع از حضور، پرهیز از تقلیل آن به روایتهای صرفاً احساسی یا اسطورهسازانه است. آنچه اهمیت دارد، نه بازسازی یک چهرهی کامل و دستنیافتنی، بلکه توجه به امکانهایی است که چنین زیستی پیش روی ما میگذارد: امکان وفاداری به کرامت انسانی، حتی در موقعیتهای دشوار و پرتنش.
اما ملتهای عرب برای ایران دعا میکنند و میدانند ایران از حق دفاع میکند و یاری ایران یاری دین و آزادی منطقه از بردگی است. پایداری ایران در برابر قدرت آمریکا نیازمند چیزی بیش از دعاست؛ دستکم باید با سخن حق از ایران حمایت کرد.
من به وعدهٔ خدا به مؤمنان ایمان کامل دارم و خدا وعدهاش را تخلف نمیکند.
اگر این وضعیت «چکش» باشد، «سندان» همان پدیده فراگیر فساد است؛ فسادی که همهچیز را میبلعد و جز با حمایت ساختار حزبی، جناحی و دولتیِ بیمار عراق امکان گسترش نمییابد. بر اساس گزارش سازمان شفافیت بینالملل، عراق در فهرست فساد در رتبه ۱۳۶ از میان ۱۸۲ کشور قرار دارد. جای تعجب نیست که فضای آشفته دولت الزیدی با افشای رسواییهای بزرگ فساد همراه شده است؛ از جمله اعطای مجوز سرمایهگذاری برای مناطق وسیع اطراف فرودگاه بینالمللی بغداد به ارزش ۱۳ تریلیون دینار (حدود ۱۰ میلیارد دلار آمریکا.
دیدگاه غالب گروههای جهادی این است که توجیه جهاد، کفر است؛ به این معنی که کافی است کسی کافر باشد تا ما علیه او جهاد کنیم. دیدگاه دیگر این است که توجیه جهاد، تجاوز است. این بدان معناست که شما فقط با کسانی که به شما حمله میکنند، میجنگید. کسانی که این دیدگاه را داشتند شامل سفیان الثوری، عبدالله بن عمر، عبدالله بن الحسین، ابن شبرمه و عطاء بن رباح بودند. با این حال، این دیدگاه به عنوان یک دیدگاه حاشیهای ارائه شد و بنابراین از ابهام رنج برد، در حالی که دیدگاه مخالف مورد پذیرش قرار گرفت و کاملاً تثبیت شد.
دوراهی امروز مسئولان این است که گفتمانشان کاملاً ورشکسته شده و دیگر برای کسی قانعکننده نیست. این گفتمان مبتنی است بر انداختن همه تقصیرها به گردن دهه گذار دموکراتیک ــ که آن را «دهه سیاه» مینامند ــ و ادعای دائمی وجود «lobbies»، «traitors» و «conspirators» که مانع تحقق پروژههای رئیسجمهور میشوند. در حالی که حقیقت برای همه روشن است: اگر پنج سال حکومت مطلق، دو سال پیش از آن، زندانی کردن همه مخالفان، پیگرد هرگونه نظر مخالف، تعلیق فعالیت انجمنهای مدنی، بهکارگیری کامل قوه قضائیه، رضایت همسایگان و اروپاییها، وفاداری
تصمیم ترامپ برای ورود به جنگ، تنها تصمیمی بود که او شخصاً اتخاذ کرد؛ زیرا کنگره آن را نادیده گرفت. همین امر موجی از محکومیت را برانگیخت که دیگر محدود به دموکراتها نبود و شماری از جمهوریخواهان نیز به صف منتقدان پیوستند. آنچه خطر افزایش مخالفت با ترامپ را بیشتر میکند این است که او بهسوی انتخابات میاندورهای میرود؛ انتخاباتی که خود آن را «خطرناکترین انتخابات برای من» توصیف کرده است، زیرا به گفتهٔ خودش اگر آن را ببازد، مخالفانش او را روانهٔ زندان خواهند کرد. همهٔ این عوامل نشان میدهد که بازی گلف، تلاشی آشکار برای نمایش اعتمادبهنفس و آرامش از سوی اوست.
1405/03/12
عبدالواحد کنعان – نویسنده فلسطینی:مترجم علی سرداری
برای مثال، چهرههای روشنفکری مانند نجیب محفوظ و فرج فوده در مصر به دلیل حمایت از آزادی و تکثرگرایی فکری، هدف حملات گروههای تندرو اسلامگرا قرار گرفتند. ترور فرج فوده در سال ۱۹۹۲ نمونهای بارز از افراطگرایی فکری برخاسته از اسلام سیاسی است. او از جدایی دین و سیاست و آزادی اندیشه دفاع میکرد و همین امر او را هدف خشونت اسلامگرایان قرار داد.
نزدیک به هشتاد سال از تشکیل دولت اسرائیل میگذرد و یهودیان با وجود برتری نظامی قاطع خود و با وجود قراردادهای صلح با مصر و اردن، علاوه بر قراردادهای ابراهیمی، هرگز از صلح پایدار در آنجا برخوردار نبودهاند. روشن شده است که اسرائیلی ها بدون راه حل عادلانه برای فلسطینی ها هرگز از صلح برخوردار نخواهند شد.
ناکامی شورا در ایفای نقش خود و کنار گذاشته شدن آن از مدیریت بحرانها و جنگها، موجب افزایش نظامیگری در روابط بینالملل شده است. سیاستهای قدرتهای بزرگ و افزایش تعداد درگیریها ـ چه میان کشورها و چه جنگهای داخلی ـ باعث شده هیچ مرجع بینالمللی قابل اعتمادی برای حلوفصل سیاسی اختلافات یا بازدارندگی کشورهای متجاوز وجود نداشته باشد. در نتیجه، تمایل کشورها به استفاده از نیروی نظامی در اختلافات خود افزایش یافته است؛ بهویژه در اختلافات مرزی یا اقتصادی. این روند در گسترش مسابقه تسلیحاتی نیز بازتاب یافته است؛ بهطوری که جهان در سال ۲۰۲۵ حدود ۳ تریلیون دلار برای تسلیحات هزینه کرد و تعداد درگیریها در دهه گذشته افزایش یافت؛ از جمله جنگ ایران، جنگ اوکراین و درگیریهای هند و پاکستان، ارمنستان و آذربایجان و دیگر موارد.