احمد صابر ،نویسنده: مراکشی :مترجم: علی سرداری مولای

در مورد بحران‌های بزرگ جهانی، از جمله مسائل زیست‌محیطی، تغییرات اقلیمی و تخریب محیط زیست، اسلام‌گرایان با نوعی نابینایی کامل مواجه‌اند. در حالی که جوامع، دولت‌ها و نهادهای فکری، توان و منابع خود را برای مقابله با گرمایش جهانی، کاهش منابع طبیعی، انقراض گونه‌ها و تحقق عدالت اقلیمی بسیج کرده‌اند و این موضوعات را مسائل وجودیِ تهدیدکننده حیات بر زمین می‌دانند، گفتمان اسلام‌گرا از این مباحث فاصله گرفته و آن‌ها را نوعی تجمل فکری یا موضوعاتی حاشیه‌ای تلقی می‌کند که جایگاه چندانی در ادبیات و خطابه‌هایش ندارند.

Mammad Sahimie

وقتی‌ کینه از نظام سیاسی کنونی با تاریخ واقعی کودتای ۱۳۳۲ به مناظره می‌‌نشیند دوستان سلام: چهار روز پیش، پروفسور عباس امانت، استاد بازنشسته تاریخ و مطالعات بین المللی در دانشگاه ییل، و پروفسور یرواند ابراهامیان، که نیازی به معرفی‌ ندارند، درباره کودتای ننگین ۱۳۳۲ و زنده یاد دکتر محمد مصدق مناظره داشتند.

خبرگزاری رویترز

هم‌زمان، مارکو روبیو، وزیر خارجه آمریکا، روز شنبه اعلام کرد که ترامپ هنوز درباره حملات جدید علیه ایران تصمیم نگرفته، اما ترجیح می‌دهد بحران از مسیر دیپلماتیک حل شود. ترامپ نیز گفته است آمریکا تا پیش از انتخابات سوم نوامبر حمله تازه‌ای انجام نخواهد داد، هرچند گزینه اقدام نظامی پس از انتخابات را رد نکرده است.

افسانه نجاتی

ارزش‌هایی چون مدارا و دادگری را نمی‌توان تنها با انتساب آن‌ها به یک شخصیت تاریخی معتبر کرد. این ارزش‌ها هنگامی از قلمرو ستایش بیرون می‌آیند که در مناسبات انسانی، در شیوه‌ی اعمال قدرت، در برخورد با مخالف و در به‌رسمیت‌شناختن شأن دیگری مجال تحقق پیدا کنند. یادآوری گذشته، هرقدر هم برانگیزاننده باشد، جای این سنجش را نمی‌گیرد. حتی ممکن است بزرگداشت پرشور یک شخصیت تاریخی با بی‌اعتنایی به همان ارزش‌هایی همراه شود که آن شخصیت نمادشان شناخته شده است.
از این منظر، اهمیت کوروش در حافظه‌ی امروز فقط به آنچه درباره‌ی او می‌دانیم یا نمی‌دانیم محدود نمی‌شود. نام او فرصتی فراهم می‌کند تا نسبت میان خاطره و زندگی دوباره بررسی شود: چرا بعضی ارزش‌ها در گذشته چنین درخششی پیدا می‌کنند، اما در تجربه‌ی اکنون به‌آسانی دسترس‌پذیر نیستند؟ چرا گاه برای یافتن امکان‌های بهتر زندگی جمعی، نگاه به دوردست‌های تاریخ ضروری به نظر می‌رسد؟ این پرسش‌ها بیش از آنکه درباره‌ی توانایی یا ناتوانی یک ملت داوری کنند، از فاصله‌ای خبر می‌دهند که میان آرمان‌های مشترک و واقعیت‌های اجتماعی شکل می‌گیرد.

سید حسین موسویان | ۲۹ اکتبر ۲۰۲۶

پس از قرن‌ها جنگ‌های ویرانگر، آلمان، فرانسه و شرکای اروپایی آنها توانستند با تأسیس اتحادیه اروپا، رقابت و خصومت را به‌تدریج به همکاری، همگرایی اقتصادی و صلح پایدار تبدیل کنند. تلاش مشابهی از طریق سازمان امنیت و همکاری اروپا نیز صورت گرفت، اما دستاوردهای آن اکنون ویران شده‌اند.

تامیر هایمن، رئیس پیشین اطلاعات نظامی اسرائیل و مدیر مؤسسه مطالعات امنیت ملی اسرائیل (INSS)، در مقاله‌ای به تاریخ ۱۲ اکتبر ۲۰۲۶،

او در گفت‌وگوی بعدی خود نیز هشدار داد که اسرائیل جایگزین روشنی برای رابطه راهبردی با آمریکا ندارد. افزایش تولید داخلی تسلیحات می‌تواند وابستگی را کاهش دهد، اما به‌تنهایی جای همکاری‌های فناورانه، حمایت دیپلماتیک و پشتوانه یک قدرت بزرگ را نمی‌گیرد.

گزارشی از گفت‌وگوی دکتر سارا پین، مورخ و پژوهشگر تاریخ نظامی و روابط قدرت‌های بزرگ، با استیون بارتلت در پادکست

پین نسبت به این تصور که وجود سلاح‌های هسته‌ای به‌خودی‌خود مانع جنگ می‌شود نیز هشدار می‌دهد. از نظر او، بازدارندگی هسته‌ای در صورتی کارآمد است که رهبران سیاسی خطرات را درک کنند و از عبور از خطوط قرمز خودداری کنند.

خالد محمد باطرف نویسنده ی تحلیلگر دانشگاهی و سیاسی عربستان سعودی :مترجم علی سردار

مشارکت کشورهای ائتلاف مکه از آن جهت اهمیت مضاعف می‌یابد که همکاری دفاعی را با اقدام سیاسی ترکیب می‌کند. این اتحاد می‌تواند با افزایش هماهنگی و آمادگی، امنیت اعضای خود را تقویت کند و همچنین به جلوگیری از درگیری‌هایی که منافع آن‌ها را تهدید می‌کند کمک کند. این دو کارکرد زمانی که توانمندی‌های دفاعی به ایجاد محیطی جدی‌تر برای مذاکره کمک می‌کنند، مکمل یکدیگر خواهند بود

چشم‌انداز

مسئله پهلویسم صرفاً بازگشت به سلطنت نیست؛ مسئله، امکان بازتولید نظمی است که در آن جامعه به توده‌ای مطیع، تاریخ به کالایی نوستالژیک و سیاست به ابزار کسب قدرت برای یک خاندان و متحدان خارجی آن تقلیل می‌یابد. در چنین منظومه‌ای، انسان نه سوژه خودآیین تاریخ خویش، بلکه موضوع مهندسی سیاسی و ماده خام پروژه‌ای از پیش تعریف‌شده است. این همان نقطه‌ای است که نقد مارکسیستی از سطح مخالفت با یک خاندان فراتر می‌رود و به نقد مناسبات سلطه، شیءوارگی آگاهی و استحاله اراده جمعی جامعه در منافع نیروهای مسلط می‌رسد.

سعید مدنی

این موج در واقع با «جنبش مهسا» آغاز می‌شود. جنبش «مه سا» مانند یک لولا عمل کرد و ما را از موج دوم وارد موج سوم کرد. این موج ضمن شباهت‌هایی با اعتراضات، جنبش‌ها و کنش‌های پیش از خود، تفاوت‌های مشخصی نیز داشت. نقش جوانان در آن بسیار برجسته بود؛ مطالبات به سرعت از حوزه اقتصادی به اعتراضات سیاسی رادیکال تغییر جهت می‌داد؛ فراگیری آن در سطح ملی و از تکثر اجتماعی قابل توجهی برخوردار بود؛ یعنی طبقات فرودست و متوسط، جوانان، بازنشستگان، زنان و مردان در آن مشارکت داشتند. بنابراین، تمایز روشنی میان جنبش «زن، زندگی، آزادی» و جنبش‌های پیش از آن وجود داشت، هرچند همانطور که گفتم، شباهت‌هایی نیز، به خصوص با اعتراضات دی ماه، داشت.