در بخش دیگری از کتاب، بحث ریزش در جنبش‌ها مورد توجه قرار گرفته و تاکید شده که تعهد نسبت به جنبش باید از طریق روابط متقابل با جنبش حفظ شود و هر اقدامی که این روابط متقابل را رضایت بخش سازد به حفظ تعهد کمک می‌کند.

به‌شکلی قابل حدس، تاکید روشنفکران دینی بر مفاهیمی چون اسلام رحمانی، مدارا، آزادی عقیده و بیان، کثرت‌گرایی، و دموکراسی و لوازم آن، خوش‌آیند اقتدارگرایی مسلط نبوده و نیست. این‌چنین، به میزانی که آنان مخاطب گسترده‌تری یافته‌اند، بیشتر مورد حساسیت نهادهای امنیتی جمهوری اسلامی واقع شده‌اند.

نخشب در تبیین نگاه عدالت‌طلبانه و ملی و مذهبی خود و یارانش نوشته است: «ما هر فرد موحد و خداپرست را سوسیالیست می‌دانیم»؛ «ایده‌آل اجتماعی ما، طرد سیاست‌های استعماری از کشور است»؛ «فعالیت ما براساس منافع ملت ایران است»؛ «ما از کمینفرم و کرملین اطاعت نمی‌کنیم»؛ «ما به پای خود ایستاده برای آن تلاش می‌کنیم که قید و زنجیر اسارت و بردگی را از دست و پای غارت‌شده مردم ایران باز کنیم».

در میانه‌ی بحران اقتصادی، فروش ده‌ها ملک شهرداری تهران به برخی مدیران این نهاد و وابستگان با تخفیف‌های عجیب و به قیمتی بسیار پایین‌تر از ارزش اصلی، غائله‌ای جدید شده است. حکایتی تأسف‌بار که از زوایای مختلف، قابل تأمل است.

روح حاکم بر لایحه مزبور، نه پیگیری حقوق بنیادین شهروندان که ابراز لطف و منت از سوی دولت به رسانه‌هاست؛ این‌که روزنامه‌نگاران در محدوده‌ای زیر تهدید، در فضایی آکنده از بدبینی حکومت به رسانه‌ها، و با لحاظ کردن موانع گوناگون و توصیه‌های پرشمار، با خودسانسوری فعالیت کنند.