شیرین عبادی، برنده جایزه صلح نوبل و رییس “کانون مدافعان حقوق بشر” که هم اکنون برای انجام چند سخنرانی در دانشگاه های امریکا در این کشور به سر می برد، تأکید کرد که باید روش حکومت ایران از درون و توسط خود ایرانی ها، خصوصاً جوانان اصلاح شود و از این رو کمک به آزادی دانشجویان در بند، ضرورت دارد.
شیرین عبادی ۱۱ آوریل ۲۰۱۲ بر اساس روال هر سال، دور اول تور سخنرانیهای سالانه خود را در دانشگاه های امریکا از جمله دانشگاه ایالتی شیکاگو، دانشگاه MIT و دانشگاه دوک آغاز کرد.
وی در پاسخ به این پرسش که متن و حواشی سخنرانیهایش را به چه موضوعی اختصاص خواهد داد، گفت: “دانشجویان و جوانان امریکایی باید بدانند که حساب مردم ایران به خصوص جوانان از حساب حاکمان جدا است.”
عبادی با بیان اینکه نظام سیاسی حاکم بر ایران در صورت حمله نظامی به ایران، به بهانه حفظ امنیت ملی، آزادی خواهان را بیشتر سرکوب می کند، حمله نظامی را به صلاح ندانست؛ چرا که به اعتقاد او این اقدام باعث تقویت رژیم می شود.
او به عنوان اولین زن مسلمان برنده جایزه صلح نوبل، همه ساله دو تور سخنرانی در اوایل بهار و اواسط پاییز در دانشگاه های امریکا دارد.
به گزارش سایت کانون مدافعان حقوق بشر، عبادی با آغاز تور سخنرانیهای خود در دانشگاه ها، موضوع اصلی سخنان اش را به حمایت از دانشجویان ایرانی اختصاص داد.
او گفت که دانشجوی زندانی، درد مشترک جامعه ایران و به خصوص جامعه فرهنگی است.
عبادی در ادامه گفت که در این ارتباط او و سایر فعالان حقوق بشر، بارها توجه مقامات سازمان ملل را به وضعیت دانشجویان زندانی جلب کرده اند.
عبادی افزود: “بر اساس آخرین آمارهایی که از سوی نهادهای دانشجویی در ایران اعلام شده است، در حال حاضر تعدادی از دانشجویان به علت یک انتقاد ساده یا درخواست دموکراسی و حقوق بشر در زندان هستند که برای برخی از آنان محکومیت های سنگینی تعیین شده است.”
او در ادامه به وضعیت بهاره هدایت اشاره کرد و گفت: “دختر جوان و نوعروسی که فقط به دلیل فعالیت های برابری خواهانه در دانشگاه و در حالی که محروم از یک دادرسی عادلانه بود به ده سال حبس محکوم شد. او همچنین در دوران بازداشت از کلیه حقوق یک زندانی نیز محروم بوده است؛ از جمله در حالی که زندانیان عادی توانستند به مرخصی نوروزی بیایند این دختر جوان، عید را پشت میله های زندان و در میان سایر همکلاسی های زندانی خود به سر برد.”
عبادی با تأکید بر اینکه وضعیت دانشجویان زندانی از زندانیان عادی نیز بدتر است، گفت که در این خصوص می تواند از مجید توکلی نام ببرد که برای تنبیه مضاعف به زندان رجایی شهر تبعید شده است. او با بیان اینکه مجید حتی از امکان تلفن به خانواده خود محروم است، گفت: “مادر مجید که ساکن شیراز است، به علت بیماری نمی تواند به تهران سفر و پسرش را که به جرم دموکراسی خواهی در زندان است، ملاقات کند.”
عبادی افزود: “وضعیت سایر زندانیان دانشجو نیز بر همین روال است از جمله می توانم به مهدیه گلرو، ضیاء نبوی، مجید دری، آرش صادقی و علی اکبر محمدزاده اشاره کنم.”
او همچنین گفت: “اکثر دانشجویان زندانی بعد از خرداد ۱۳۸۸ به زندان محکوم شده اند اما تعدادی نیز از قبل از این تاریخ در زندان هستند که مایلم از شبنم مددزاده و برادرش نام ببرم. شبنم در تاریخ دوم اسفند ۸۷ دستگیر شد و در حالی که امکان دفاع از خود نداشت به پنج سال زندان محکوم شد. برادرش نیز به همان اتهام خواهر به زندان افتاد. این خواهر و برادر در شرایطی در زندان به سر برده و می برند که خانواده آنها سالهاست با نگرانی روز را شب و شب را روز می کنند.
عبادی با طرح این پرسش که به راستی گناه این جوانان چیست که باید مفید ترین سال های عمر خود را پشت میله های زندان سپری کنند، گفت: “متاسفانه داستان غم انگیز دانشجویان به این تعداد اندک خاتمه نمی پذیرد. با کوچکترین اعتراضی یا با کوچکترین حرکتی، دانشجویان را ستاره دار می کنند؛ یعنی آنها را از تحصیل محروم می کنند.” او گفت: “طبق آیین نامه مصوبه شورای عالی انقلاب فرهنگی از مقطع بالاتر از لیسانس – کارشناسی– دانشجویان و علاقه مندان به ادامه تحصیل علاوه بر صلاحیت علمی باید صلاحیت سیاسی خود را نیز به اثبات برسانند. در این ارتباط افرادی که مورد تأیید وزارت اطلاعات نباشند، رد صلاحیت می شوند. به عبارت دیگر شرط دکتر شدن آن است که فرد سر به راهی باشند و بدیهی است که منظور از سر به راه بودن، چشم بستن بر همه مشکلات اجتماع است.”
عبادی در ادامه به گروه دیگری از جوانان که از تحصیل محروم شده و می شوند، اشاره کرد و گفت: “جوانان بهایی طی ۳۳ سال گذشته، نتوانسته است وارد دانشگاه شود.”
او در ادامه به تأسیس کمیته ای متشکل از دانشجویان و گروهی از افرادی که این وضع را عادلانه نمی دانستند، از قبیل کیوان صمیمی اشاره کرد که برای حمایت از حق تحصیل دانشجویان تشکیل شده بود که اعضای آن کمیته نیز خود زندانی شدند.
بر این اساس عبادی گفت: “سکوت، بیش از این جایز نیست. جای دانشجو در زندان نیست. جوانان ما در بند هستند، صدای آنان را کسی نمی شنود.” او افزود: “از افرادی که آزادند و به هر مناسبت تریبون هایی در اختیار دارند، انتظار می رود تا درد مشترک جامعه ایران که همان دانشجویان زندانی هستند را فریاد زنند و بگویند، مادام که جوانان ما به جای دانشگاه، پشت میله های زندان هستند، ما نیز آرام و قرار نخواهیم داشت.
