شکست و پیروزی در پرتو جنگ با ایران و پیامدهای آن

همه اظهارنظرها و تحلیل ها به اتفاق آرا بر پیروزی واقعی ایران در جنگ اخیرش با ایالات متحده آمریکا که دونالد ترامپ رئیس جمهور آمریکا خواستار حفاظت از موجودیت صهیونیستی در منطقه خاورمیانه بود، توافق داشتند. قرائت اولیه و حتی نهایی، تسلیم نهایی ایالات متحده آمریکا را تأیید می کند و امضای اجباری پروتکل توافقی که به وضعیت محاصره مزمن دولت ایران پایان می دهد و در نهایت آن را فراهم می کند، به لطف پیامدهای طوفان الاقصی، امکان بازگشت به عرصه بین المللی، با همه مشروعیت و اشغال ملی و بین المللی اش در زمان بی سابقه، رهبری در جهانی که از آن سهم بزرگی از قابلیت ها، مشوق ها و صلاحیت ها را دارد.
در این مقاله به شکست و پیروزی در تجاوز اخیر آمریکا چه مستقیم آنگونه که در ابتدای 28 فوریه گذشته، معروف به جنگ 40 روزه اتفاق افتاد، توجهی ندارم، یا توسط عامل غیرقانونی اسرائیل در ژوئن 2025، معروف به جنگ 12 روزه. من توجه زیادی به اینکه چه کسی پیروز شد و چه کسی شکست خورد ندارم، تا زمانی که وارد این کشور شده ایم که حملات نظامی معنایی ندارد مگر اینکه به نقشه های سیاسی، نتایج استراتژیک و معاهدات بین المللی دست یابند، زیرا همه چیز در این جنگ از طریق یک تجاوز وحشیانه، وحشتناک و بی پروا صورت گرفت که همه آن را دیدند و به خاطر یک رئیس جمهور آمریکا و یک رئیس جمهور صهیونیست اسرائیلی که حکومت خود را از طریق جنگ و جستجوی مداوم دلایل نجات و رهایی اداره می کند، مداخله نکردند.
پیروزیای که ممکن است ایران به آن دست یافته باشد رفع بیعدالتی است، یعنی از جمله اینکه کل محاصرهیی که در مقابل آمریکا، غرب و آژانس بینالمللی انرژی با آن روبهرو شد، باطل بود، بر اساس هیچ مشروعیت بین المللی، به جز نیرویی که غرب علیه شرق اعمال می کند، برای محاصره اسلام که از طریق انقلاب مذهبی آیت الله خمینی در سال 1979 قیام کرد، نیست، انقلاب حقیقی در انتظار رهبری، یک الگو، و تقدیس ابرقدرت در یک نظم نوین بین المللی، حقیقتا مبتنی بر زمینه های عمیق تمدنی و تاریخی آداب و رسوم، اذهان، و سنت ها است. این چیزی است که نه آمریکا و نه اسرائیل نداشتند.
تجاوز بلافاصله باعث ایجاد مقاومت سیاسی و نظامی، مطابق با مفاد حقوق بین الملل عمومی و قوانین ملی می شود، همانطور که رویه سیاسی بین المللی پس از جنگ جهانی دوم ایجاد کرد
این پروتکل که در ۱۸ ژوئن به امضا رسید، پس از آنکه رنسانس ایران را با توجه به مسیر تاریخی جدید انقلاب مذهبی اسلامی و پیامدهای احتمالی آن به تأخیر انداخت، اوضاع را به مسیر اصلی خود باز میگرداند، از جمله سرمایه گذاری قابل توجه در زمینه های عربی، ترکی، چینی و روسی، به عنوان بهترین ارائه دهنده و ارائه دهنده ای که به پیشرفت سریع و همه جانبه کمک می کند.
به دور، پس بهتر است از زبان پیروزی و شکست، از بازگشت ایران به عرصه بین المللی با توانمندی های تمام و نهفته اش که بیش از چهار دهه از آن محروم بود، سخن گفت، مقاومت در برابر بی عدالتی نهادی با توانمندی های شگفت انگیز و شگفت انگیز، که آمریکا به نفع غرب و اسرائیل تحمیل کرد.. ما از او منتظر پایان یک نظام و آغاز یک نظام بین المللی چندجانبه، تمدن ها و فضاها هستیم. زمانی که هدایت جنگ مبتنی بر تجاوز آشکار و آشکار یک دولت به کشور دیگر باشد.. تمام الزامات جنگ، به ویژه از نظر پیامدهای سیاسی، جغرافیایی و اقتصادی، مطرح نیست، زیرا تجاوز بلافاصله بر اساس مقررات حقوق بین الملل عمومی و قوانین ملی، مقاومت سیاسی و نظامی ایجاد می کند، همانطور که رویه سیاسی بین المللی پس از جنگ جهانی دوم نشان داد.
چشم بستن، دور نزدن و توجه نیروهای استکبار را از همه اینها منحرف کردن فایده ای ندارد، زیرا آنچه از تاریخ معاصر بر می آید به سرعت رژیم های فاسد و متجاوز را محاصره می کند، و آنها را به جبران، اصلاح اوضاع و رفع بی عدالتی فرا می خواند، همانطور که از مفاد چهارده گانه پروتکل-توافقنامه انتظار می رود که بین دونالد ترامپ رئیس جمهور آمریکا و مسعود بازهاشکیان رئیس جمهور ایران امضا شده است.
تحلیل سیاسی و استراتژیک ممکن است ما را به رویکردی بین چهارده نکته مندرج در پروتکل اخیر ایران/آمریکایی و چهارده نکته مرتبط با اندرو ویلسون، رئیس جمهور ایالات متحده، در چارچوب جنگ جهانی اول سوق ندهد، و پیامدهای آن در کنفرانس صلح پاریس در سال 1919، جایی که این نکات چارچوب سیاسی بود که قدرت های پیروز در آن جنگ بر آن تکیه داشتند. با این حال، مقایسه با یا با وجود همه اینها اصرار دارد که حضور دولت ایران به عنوان طرف این توافق، امکان سیاسی و استراتژیک را برای دولتی از جنوب بزرگ فراهم می کند، به منظور کشف راحت جایگاه واقعی و توجه مناسب آن، به عنوان قوی ترین کشور مقاوم در برابر بی عدالتی، تجاوز و سرنوشت تاریک انسان و بشریت.
با بازگشت به متون یادداشت تفاهم آمریکا و ایران و به دور از ارزیابی و تحلیل خود سند، در می یابیم که پروتکل بازگشت به خلوص حقوق بین الملل و احترام به حاکمیت را بدون توجه به موقعیت دولت در نردبان قدرت جهانی تایید می کند، یعنی قدرت نظامی و اقتصادی موضوعیت ندارد و تمام مطلب احترام به حاکمیت است که ایالات متحده آمریکا در متن همان سند تفاهم بند دو مجبور به رعایت آن است: « ایالات متحده و ایران متعهد می شوند که به حاکمیت و تمامیت ارضی یکدیگر احترام بگذارند و از مداخله در امور داخلی یکدیگر خودداری کنند.». چیزی که این بند می تواند منجر شود این است که آمریکا برای آزادی نیکلاس مادورو، رئیس جمهور ونزوئلا، که او را در سحرگاه شنبه، 3 ژانویه 2026 دستگیر کرد، عجله خواهد کرد، در زمینه نمایش قدرت وحشیانه خود برای وحشت زده کردن جهان با شکل جدید مدیریت آمریکا بر جهان. آنچه حقیقت دارد این است که بند دوم از تبادل احترام به حاکمیت میان ایران و آمریکا سخن میگوید اما درستتر این است که همین بند برای آزادی رئیسجمهور ونزوئلا سابقه حقوقی، سیاسی و قضایی فراهم میکند، تا آمریکا در تناقض بین تلاش برای صلح و حاکمیت، و عدم مداخله در امور طرف مقابل، و آنچه که به طور خاص برای دولت ونزوئلا رخ داد، قرار نگیرد، هنگامی که تجاوز تحقیرآمیز و آشکار به حاکمیت یکی از کشورهای عضو سازمان ملل متحد انجام داد، رژیم آن مطابق با خواست مردم و اداره سیاسی آنها وارد شد. آنچه میافزاید، گرایش دولت دونالد ترامپ به بازگشت به حقوق بینالملل و الگوی روابط بینالملل به ارث رسیده از آرمانهای مردمان پس از جنگ جهانی دوم، این است که وی بند هفتم متن تفاهم را امضا کرد که عبارت بود از: « ایالات متحده متعهد می شود که به همه اشکال تحریم های اعمال شده علیه ایران، از جمله قطعنامه های شورای امنیت سازمان ملل، قطعنامه های شورای حکام آژانس بین المللی انرژی اتمی، و همه تحریم های یکجانبه، اولیه و ثانویه ایالات متحده پایان دهد، طبق جدول زمانی توافق شده به عنوان بخشی از توافق نهایی. ایران و ایالات متحده اهمیت حیاتی پایان دادن به تحریم های فوق را به رسمیت می شناسند و قصد خود را برای رسیدگی فوری به این موضوعات در مذاکرات با هدف دستیابی به توافق متقابل در مورد آنها ابراز می کنند.».
معادل عینی این توافق در حوزه بین المللی این است که معانی آن به دولت ونزوئلا و هر دولت دیگری که ترامپ و باند وحشی او می خواهند اشغال کنند یا رژیم آن سقوط کند، گسترش یابد. ترامپ در شب دستگیری نیکلاس مادورو با گستاخی گفت: « ایالات متحده حمله گسترده ای را علیه ونزوئلا انجام داد و رهبر آن، رئیس جمهور نیکلاس مادورو و همسرش را دستگیر کرد.. این سخنان ثبت شده و فوری است و قدرت تاریخ معاصر را در مهار بی عدالتی، ظلم و جنایت علیه بشریت و بشریت تایید می کند… زمانی که رئیس جمهور خود و بر خود شهادت می دهد که به یک کشور مستقل و یکی از اعضای سازمان ملل حمله کرده است.. مسیر جدیدی آغاز می شود، در پرتو یادداشت تفاهم میان آمریکا و ایران که عنوان بزرگ آن این است که نیمه دوم دوره ترامپ پسرفتی دردناک در سیاست او به دوره اول است.
نویسنده الجزایری
منبع القدس العربی