«بی‌توجهی»به یک سیاست رسمی در تونس.

با وجود تمام نارضایتی های به جا مانده از تیم ملی فوتبال تونس با شکست های سنگین خود در مسابقات کنونی جام جهانی به خصوص که تنها تیم آفریقایی است که از بین ده تیم آفریقایی به دور بعد صعود نکرده است، اما، هیچ اتفاقی نیفتاده. نه دفتر فوتبال دانشگاه استعفا داد، نه وزیر ورزش، نه تحقیقاتی در این مورد آغاز شد و نه اصلاً چیزی.
آیا این تعجب شماست؟ نه، هارگِز، بگویید «جهل» یک کلمه مصری با معنای کاملاً متفاوت است. هدف و معنای کاملاً متفاوتی دارد. لطفاً این سوال آخر را بپرسید. ذهنیت یک حاکم منبع حمایت در تونس است و حتی تغییر سیاست رسمی نیز مدت‌هاست که دشوار بوده است.
این کشور در دوره گذشته شاهد بیش از یک رویداد بوده است که نیازمند تعامل مقامات بالفعل برای روشن شدن تصویر برای افکار عمومی یا حداقل جذب خشم خود بوده است، اما روشن است که کسی دغدغه وزن دادن به این افکار عمومی را ندارد چه برسد به احترام یا قدردانی از آن.
فقط چند نمونه: زمانی که وکلا در ژوئن گذشته در اعتراض به تخلفات و مداخلات سیاسی آشکاری که قوه قضاییه در معرض آن قرار دارد دست به اعتصاب زدند، این مقام به دنبال گفتگو با آنها یا روشن کردن موضع خود برای مردم نبود، در عوض، زمانی که اعلام کرد « دادگاه های سراسر قلمرو جمهوری به طور عادی به کار خود برای تضمین حقوق اصحاب دعوا ادامه خواهند داد، به بیانیه ای بسنده کرد که شامل تحقیر این رویداد بود!.
زمانی که کارمندان بانک اخیرا به مدت سه روز دست به اعتصاب زدند، به دلیل اختلاف میان اتحادیهها و موسسات بانکی بر سر دستمزد و مسائل دیگر، وزارت دارایی و دیگران دلیلی برای گشودن گفتوگو برای رسیدگی به مشکلات موجود با کانون صنفی ندیدند. دلیل این امر این است که مقامات این تمرکز را تحریم کرده و آن را به طور کامل به حاشیه راندهاند که باعث شد رهبری جدید آن بار دیگر احتمال توسل به اعتصاب عمومی را تهدید کند که در واکنش به آن کل کشور را فلج خواهد کرد.
مقامات « در مواجهه با تمام درخواستهایی که طرفهای مختلف برای ضرورت آغاز گفتوگوی ملی به آن ارسال میکنند، گوش ناشنوا است
وقتی مردم گابس در جنوب کشور چندین بار دهها هزار بار برای اعتراض به آلودگیهای زیست محیطی ناشی از کارخانجات آنجا بیرون رفتند، مردم را به بیماریهای مختلف مبتلا کرد و دریای زیبای آن را به دریای ناپاک تبدیل کرد، مقامات مقابله با مشکل را با شجاعت و مسئولیت نادیده گرفتند و ترجیح دادند راه های خنده داری را ارائه دهند که کسی را متقاعد نکند.
هنگامی که فارغ التحصیلان بیکار پس از دریافت وعده های دروغین کافی برای استخدام آنها تظاهرات کردند، پاسخ بی توجهی کامل بود، همان گونه که در برخورد با خبرنگارانی که بیش از یک بار در اعتراض به خفه شدن رسانه ها در کشور و به پشت میله های زندان انداختن تعدادی از خبرنگاران در پرونده های ساختگی در مقابل سندیکای خود تجمع کرده بودند، چنین بود.
فقط چند نمونه، بدون بازگشت مجدد و تکرار بارها و بارها آنچه گفته شد مبنی بر اینکه مقامات در برابر همه فراخوان هایی که از طرف های مختلف به آنها برای ضرورت آغاز گفت و گوی ملی برای پاکسازی هوا ارسال می شود، گوش های خود را کر می کنند سیاست خفه کننده و آزادی زندانیان سیاسی که بیش از دو سال است به ناحق و تجاوزکارانه پشت میله های زندان هستند، با توقف انتقام برای انتقال دموکراتیک خیانت شده و آخرین تحول آن، حکم 25 سال زندان برای سیهام بن سدرین، فعال، رئیس کمیسیون «حقیقت و کرامت»، به دلیل افشای تمام موارد نقض وحشتناک حقوق بشر در دهه های گذشته صادر شد، دور نگه داشتن قوه قضائیه از اشتغال سیاسی، جلوگیری از تسویه حساب، لغو قیمومیت بر رسانه ها که به یک رسانه برتر کره شمالی تبدیل شده است، انداختن روزنامه نگاران در زندان ها و پیگرد قانونی ده ها نفر به دلیل پست ها و نظرات در سایت های رسانه های اجتماعی، در حالی که حامیان رئیس جمهور می رسند و هر طور که می خواهند پرسه می زنند تا جایی که مخالفان را در داخل و خارج با انحلال فیزیکی بدون پاسخگویی تهدید می کنند، خواستار لزوم فاصله گرفتن مبارزه با فساد از گزینشگری بدخواهانه با چشم بستن و سرپوش گذاشتن بر پرونده های فساد آشکار صرفاً به این دلیل که صاحبان آنها به رئیس جمهور یا از حلقه اطراف او وفادار هستند و موارد دیگر.
این موضوعی است که با یک «توهین» داخلی با تمام حلقه و بخش‌هایی از گردنش، به عنوان پایان شعار، همراه است، اما یک «برخورد» با یک «سیاری» به عنوان پایان آن و یک «سازمان های» بین ملی با تحقیر شدید، نه به عنوان «شدّاها» دارد. اینجاست که شما با نادیدا گراوتون، مکان‌هایی که نام‌های «عفو بین‌الملل»، «دیده‌بان حقوق بشر»، «کمیته حمایت از روزنامه‌نگاران» و «گزارشگران بدون مرز» را بدون هیچ انتقادی در نظر می‌گیرید، مواجه می‌شوید. کارنداند، و حتی در آن، ترک و شرمساری یا مکان‌های دیگر واجب است، به همین دلیل است. در سپتامبر 2022، «حقوق بشر آفریقا و حقوق بشر» (مسکونی در تانزانیا) یک حکم تاریخی است که در پاسخ به اقدامات استثنایی، با میانجیگری شدید رئیس جمهور، قیس سعید، صادر شده است.
در ژوئیه را باطل کرد/ ژوئیه 2021، با بی اعتبار کردن احکام ناشی از آن ( مانند انحلال پارلمان و برکناری دولت)، اقدامات انجام شده را نقض منشور آفریقا و حق مردم برای مشارکت سیاسی دانست و از تونس خواست به دموکراسی قانون اساسی بازگردد و قانون اساسی ایجاد کند. دادگاه ظرف دو سال، اما مقامات به همه اینها اهمیتی ندادند و ترجیح دادند از شناسایی رسمی صلاحیت دادگاه برای رسیدگی به پرونده هایی که توسط افراد یا سازمان ها به آن ارائه شده است، صرف نظر کنند.
این «توهین» یک سیاست رسمی است که تغییر وضع موجود را تأیید می‌کند، در پایان این سیاست، بخشی از یک بخشنامه معنوی به سرِ جمعیت سعید، مانند هرتز در اطراف لبه‌های تعامل است. نام آن را، چه داخلی و چه خارجی، یا متناقض با آن قرار دهید، یا حتی اگر واضح نباشد. این «به جلو» مستقیم و واضح است، با معنایی عمیق و کامل.
٭ نویسنده و روزنامهنگار تونسی
تو ضیح مترجم : اصطلاح التطنيش یعنی بی‌توجهیِ کامل و نادیده‌گرفتنِ عامدانه؛ و در متن سیاسی تونس، به رویکردی حکومتی اشاره دارد که در آن دولت نسبت به اعتراض‌ها، بحران‌ها و مطالبات عمومی واکنش نشان نمی‌دهد یا آن‌ها را کم‌اهمیت جلوه می‌دهد. این مفهوم در سال‌های اخیر به‌عنوان توصیفی از رفتار رسمی حکومت تونس به‌کار رفته است.
منبع القدس العربی