فعالیت شدید دیپلماتیک برای جلوگیری از آغاز مجدد تجاوز آمریکا و اسرائیل به ایران؛ بعد از انتخابات آمریکا چه اتفاقی خواهد افتاد؟

·
فعالیت شدید دیپلماتیک برای جلوگیری از آغاز مجدد تجاوز آمریکا و اسرائیل به ایران؛ بعد از انتخابات آمریکا چه اتفاقی خواهد افتاد؟
دوستان سلام: جی دی ونس برای سرلشکر محسن رضایی، دبیر شورایعالی امنیت ملی‌، نامه‌ای فرستاده. مقامات امنیتی ترکیه، پاکستان و عربستان در تهران با رضایی و دکتر پزشکیان ملاقات کردند. دکتر پزشکیان به مسکو رفت و با ولادیمیر پوتین ملاقات کرد. میانجیگران قطر‌ی به تهران باز گشته ا‌ند.
از طرف دیگر، فرماندهان عالیرتبه نظامی آمریکا در کاخ سفید با دانلد ترامپ ملاقات کردند. معمولا این زمانی‌ اتفاق می‌‌افتد که رئیس جمهور در آستانه تصمیم گیری برای یک عملیات مهم است، و هفته‌ها است که گفته میشود آمریکا بعد از انتخابات به ایران حمله خواهد کرد.
دوستی‌ گرامی‌ در یک کانال تلگرام از من پرسید،
“آمدن این هیأت ها به ایران وسفر ریاست جمهوری به مسکو وملاقات سردار رضایی با آن هیأت وملاقات دکتر پزشکیان با آقای پوتین را چگونه میبینی‌؟ در راستای جنگ طلبی بخشی از حاکمیت که مانع اجرایی شدن توافق پاکستان هستند، یا انسجام درون حاکمیت با حفظ اقتدار نظامی ومذاکره اصولی در چهار چوب. دستیابی به منافع ملی وبرقراری صلح دایمی. در سایه امنیت منطقه ای با حضور ایران؟”
پاسخ من این بود:
“من اینرا در چهار چوب هردو میبینم. به گمان من، ما باید برای دفاع از کشور دربرابر تجاوز دشمن آماده باشیم. پس ابلاغ این اصل که در صورت تجاوز مجدد به کشور، ایران پاسخی بسیار شدید تر از گذشته خواهد داد، بخصوص به عربستان و قطر که به تهران آمدند، ضروری بود.
ولی در عین حال باید از هر روزنه‌ای که ممکن است از طریق دیپلماتیک به صلحی‌ شرافتمندانه برسیم استفاده کنیم. منتها باید این را نیز درک کنیم که در فرایند دیپلماسی هیچ طرفی‌ همه آنچه را که میخواهد، و خودرا شایسته آن میبیند، بدست نخواهد آورد. دیپلماسی درست هنر بهینه کردن شرایط به سود منافع و مصالح ملی‌ کشور است.
به گمان من اینکه گزارش میدهند که حاکمیت هفت شرط برای آمریکا گذاشته و شرط آغاز مجدد مذاکرات را انجام این هفت شرط میداند، واقع بینانه نیست.
اگر من در جایگاه تصمیم گیری بودم، چنین عمل می‌کردم:
اگر ما قرار نیست از ان پی‌ اتی خارج شویم، باید در مرحله‌ای به آژانس اجازه بازگشت به ایران را بدهیم. بنا بر این من پیشنهاد میدادم که، اول، به آژانس اجازه بازرسی محدود از تأسیسات نطنز و فردو را میدهیم، که قبلا هم آنجا بوده ا‌ند، و تنگه هرمز را باز می‌کنیم.
در مقابل، آمریکا باید محاصره بنادر مارا لغو کند، تحریم نفتی‌ مارا بردارد، و دستکم بخشی از پول‌های مارا آزاد کند. چون اگر محاصره خاتمه نیابد، مجبور خواهیم شد که با زور آنرا باز کنیم، و این خود جنگ را در سطحی بسیار شدید تر آغاز خواهد کرد.
در مرحله بعد درباره سرنوشت اورانیوم غنی شده ۶۰ درصدی گفتگو می‌کنیم. به گمان من بهترین راه حل برای آن یا رقیق کردن آن به سطح ۱۹.۸ درصد برای تامین سوخت راکتور هسته‌ای تهران میباشد که هر سال ایزوتوپ هسته‌ای برای مصرف پزشکی‌ برای ۱.۵ میلیون بیمار تولید می‌کند، و یا رقیق سازی آن در حد ۳.۶۷ درصد برای سوخت راکتور بوشهر. در مقابل آمریکا باید تمامی تحریم هارا علیه ما لغو کند.
در مرحله پایانی، با مذاکره، پرونده هسته‌ای را می‌‌بندیم.”
میدانم، بلافاصله برخی‌ خواهند گفت، “آمریکا دروغ گفته؛ آمریکا جنگ طلب است؛ آمریکا به هیچ توافقی پایبند نیست،” و غیره. کلی هم به من اتهام خواهند بست که “نظر سهیمی تغییر کرده” – که حتی یک یوتا هم تغییر نکرده.
نظیر پست اخیر که در آن نوشتم، “در شرایط کنونی [تاکید بر “شرایط کنونی” است] به طرف تولید سلاح هسته‌ای رفتن به سود مصالح و منافع ملی‌ ما نیست، چون مسیر راه، حتی اگر شدنی هم باشد، آنقدر پر از سنگلاخ است که ضرر آن بیشتر از سود آن خواهد بود،” که بلافاصله سیل متلک و بهتان به طرف من، نه از طرف پهلوی چی‌‌ها که به آن عادت دارم، بلکه از طرف برخی‌ از “چپ‌های مقاومتی” سرازیر شد.
همه آنچه که درباره آمریکا گفته میشود درست و دقیق است و من هم قبول دارم. حاکمیت نیز اینرا میداند – فقط ما نیستیم که اینرا میدانیم – ولی‌ علیرغم آن به مذاکرات دیپلماتیک ادامه میدهد، و در عین حال خودرا برای تجاوز بعدی نیز آماده کرده است.
پس حاکمیت نیز در مجموع همان کاری را می‌کند که من پیشنهاد می‌‌کنم