در بسیاری از کشورها، دولت با وجود محدودیت‌های قانونی، ساختاری یکپارچه دارد؛ تصمیم می‌گیرد و آن را اجرا می‌کند. اما در ایران، قدرت میان نهادهای مختلف و موازی تقسیم شده و برخی نهادهای نظامی و امنیتی در حوزه‌هایی فراتر از مأموریت اصلی خود دخالت می‌کنند.
از سوی دیگر، شکل‌گیری شوراهای عالی متعدد هم گاهی به پیچیده‌تر شدن روند تصمیم‌گیری منجر شده است. وقتی قدرت میان مراکز مختلف توزیع می‌شود، تصمیم‌گیری و اجرای آن دشوار خواهد شد.
این مشکل محدود به یک دولت خاص نیست؛ در دوره احمدی‌نژاد و حتی دولت رئیسی هم این پرسش مطرح بود که وقتی رئیس‌جمهور تصمیمی می‌گیرد، چه نیرویی در برابر آن می‌ایستد و مانع اجرای آن می‌شود؟
مسئله این است که باید روشن باشد مراکز تصمیم‌گیری کجا هستند و مسئولیت هر نهاد در چه محدوده‌ای تعریف شده است.
