جیدی ونس، معاون رئیسجمهور ایالات متحده، در مصاحبهای با شبکه «Fox» از پاسخ دادن به پرسش مستقیم مجری طفره رفت؛ پرسشی که میپرسید: «آیا نگران هستید که اسرائیل از ایالات متحده جاسوسی میکند و در لبنان بهصورت یکجانبه عمل میکند؟»
البته سؤال بسیار صریحتر ـ و بنابراین حساستر و شرمآورتر ـ از آن بود که ونس جرأت کند بهروشنی به آن پاسخ دهد؛ بهویژه آنکه گزارشهای اطلاعاتی آمریکا درباره فعالیتهای جاسوسی اسرائیل از برخی مقامات ارشد دولت و شنود دستگاههای آنان به بیرون درز کرده و اکنون بر سر زبانهاست. این تحولات نیز نه جدید است و نه فوری؛ بلکه سابقهای طولانی در روابط واشنگتن و تلآویو دارد.
اگر ونس تنها به رعایت حداقل ملاحظات در اظهارنظر درباره اختلاف میان آمریکا و دولت اشغالگر درخصوص تشدید تنش اسرائیل در جنوب لبنان، بمباران اهداف حیاتی در ایران و تحریک تهران بسنده کرده بود، اظهارات دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، با پیچیدهتر کردن مذاکرات واشنگتن و تهران، از اعتراف به این واقعیت نیز طفره رفت که بنیامین نتانیاهو، شریک او در جنگ علیه ایران، اکنون صد روز است که از دستکاری و تنشآفرینی دست برنداشته است.
پس از افشای اطلاعاتی که نشان میداد ترامپ نتانیاهو را با واژگانی تند مورد حمله قرار داده، او را «دیوانه» خوانده و گفته است که مانند کشورش مورد نفرت همگان است، رئیسجمهور آمریکا تنها به هشدار «نرم» بسنده کرد که بازگشت به جنگ با ایران، دولت اشغالگر را در یک رویارویی تنبهتن تنها خواهد گذاشت و نتانیاهو «ممکن است خود را تنها در حال مبارزه ببیند». حتی این تهدید نیز بهطور کامل محقق نشد، زیرا ارتش آمریکا در مقابله با موشکهای ایران به اسرائیل کمک کرد.
این صحنه برای روشن شدن عناصر اصلیاش نیازی به تحلیل طولانی ندارد: ترامپ در مجموعهای از فشارهای داخلی و بینالمللی گرفتار شده که او را وادار میکند هرچه سریعتر از بنبستی که در آن قرار گرفته خارج شود؛ و نتانیاهو نیز بهنوبه خود زیر فشارهای انتخاباتی و قضایی داخلی قرار دارد که او را به تلاشهای بیوقفه و گاه دیوانهوار برای ازسرگیری جنگها و گشودن جبهههای تازه سوق میدهد.
اما نتانیاهو ـ همین فرد «دیوانه» در نگاه امروز ترامپ ـ همان کسی است که رئیسجمهور آمریکا چند ماه پیش او را «مردی قوی» توصیف کرده بود، زیرا «گاهی اوضاع بسیار دشوار میشود و تو به یک مرد قوی نیاز داری؛ اگر مردی ضعیف داشتی، اسرائیل وجود نداشت». در آن زمان، و در واقع همیشه، ترامپ و نتانیاهو تنها در چند موضوع اختلاف داشتند: از جمله نوار غزه، کرانه باختری، ایران، ترکیه، لبنان و سوریه؛ و پروندههای دیگری که در آنها منافع واشنگتن با منافع تلآویو همسو نیست. این وضعیت کاملاً طبیعی است و خندهدار آنکه امروز تنها سیاستمدارانی مانند ونس تازه آن را کشف کردهاند.
وضعیت طبیعی دیگر، میزان همسویی و شباهت در سطوحی است که لزوماً در خدمت منافع آمریکا نیست، اما واشنگتن را ملزم میکند حداقل خدمات دفاعی را برای دولت اشغالگر فراهم کند، صدها میلیارد دلار به آن اختصاص دهد و مرگبارترین و وحشیانهترین سلاحها را در اختیارش بگذارد
مترجم علی سرداری
منابع آمریکایی و اسرائیلی گزارش دادند که این تماس بدون دستیابی به توافقی روشن پایان یافت، پیش از آنکه اسرائیل تصمیم خود برای ادامه حملات علیه اهدافی در داخل ایران را به کاخ سفید اطلاع دهد.
«Axios» به نقل از ترامپ نوشت که اسرائیل بسیار دیر درباره این حملات به ایالات متحده اطلاع داده و افزود که او توانسته است دامنه عملیات نظامی را کاهش دهد.
- 1405/03/19
