دولت بی تفنگ و دولت با تفنگ یعنی چه؟

روحانی به خال زده است کشمکش بورکرات ها با نظامیان را به محور اصلی برده است.
دعوا بر سر اسلام نیست. برسر نظام هم نیست. بر سر فرهنگ هم نیست . سند ۲۰ ۳۰ بهالنه است .بر سر وابستگی به غرب هم نیست چرا که رهبری نظام و نظامیان می دانند که نه خاتمی نه روحانی نه موسوی هیج کدام به غرب وابسته نیستند .
پس دعوا بر سر چیست ؟دعوا بر سر این است که چه کسی میدان دار اصلی قدرت در ایران باشد سپاه و بنیاد ها با حمایت رهبری یا دولت مستقر حقوقی و جایگاه متناسب هر نهاد در قانون یا با معیار باشد؟
این قاعده را روحانی به خوبی بیان کرد چرا که دولت سایه در ایران نداریم بلکه ما دولت موازی با تفنگ داریم که هم برای دولت بورکرات خطرناک است و هم برای جامعه و مردم .
نظامیان و بنیاد ها در عمل با رهبری خود کشور را به پرتگاه می برند. در صورتی که باید در جای مناسب خویش قرار بگیرند.
فرمانده سپاه باز به مانند دیگران از صنف اصول گر در پاسخ روحانی ادرس عوضی داد.
چرا که دولت بی تفنگ در برابر خارجی منظور نظر روحانی نبود منظور روحانی از دولت موازی هم غیر قانونی بود که در کشور وحود دارد در غالب بنیاد ها و هم بنگاه های اقتصادی نظامیان فعال است.
هر کس هم در حکومت و هر مقامی باشد اگر با این بنیاد ها و بنگاه ها وارد کشمکش قانونی شود بابد گوشمالی گردد .
به راستی سپاه در برابر بیگانگان می ایستد که بر گرده ایرانیان سوار شود این رسم فتوت نظامی گری است.
با میر حسین چه کردید زمانی که با فعالیت اقتصادی سپاه مخالفت کرد
با کروبی جه کردید زمانی که با اسکله های قاچاق در افتاد.
با احمدی نژاد چه کردید وقتی که از برداران قاچاقچی نام برد.
با هاشمی چه کردید وقتی گفت که سپاه همه اقتصاد را می خواهد.
با روحانی چه می کنید وقتی که از دولت بی تفنگ و با تفنگ نام می برد.
فرمانده سپاه آدرس عوضی می دهد بحث تسلیم شدن به د شمن نیست . سوال این است که چرا در حفاظت از مجلس توانا نبودید ؟ سوال این است که تفنگ با اقتصاد ملی چه نسبتی دارد؟
اقای جعفری همان سخن میر حسین است فرماندهی که سرش در چرتکه انداختن مالی برود وظیفه اصلی اش فراموش می کند.
توان موشکی نظامی ایران پروژه ملی است باید دید سپاه و نظامیان از این توان ملی چه استفاده ای می کنند.
آقای جعفری در مواجه نهائی تفنگ را به کدام سوی می گیری؟ سوا ل مهم این است؟

مطالب مرتبط

عبدالواحد كنعان: مترجم علی سرداری

با این حال، النّهوم با حملات شدید نهادهای مذهبی و سیاسی روبه‌رو شد؛ نهادهایی که اندیشه‌های او را تهدیدی برای قدرت و موجودیت خود می‌دیدند. او بارها با طرد اجتماعی و رسانه‌ای مواجه شد و نوشته‌هایش در محافل دانشگاهی و روزنامه‌نگاری وابسته به رژیم‌ها به حاشیه رانده شد. با وجود این، توانست نفوذ خود را از طریق انتشار مستقل و نوشته‌های انتقادی ماندگار حفظ کند.

منیر شفیق – اندیشمند و نویسنده سیاسی:مترجم علی سرداری

چندین سو تشدید شد: لزوم حل بحران تنگه هرمز، تشدید درگیری برای پایان دادن به محاصره بنادر ایران، کاهش محبوبیت داخلی، نزدیک شدن انتخابات میان‌دوره‌ای و تعمیق بحران اقتصادی در آمریکا و جهان.
علاوه بر این، ناامیدی تقریباً کامل از دستیابی به هدف اعلام‌شده جنگ ـ یعنی تغییر رژیم ـ نیز وجود داشت. این ناکامی نه تنها به دلیل مقاومت و انسجام رهبری ایران و وحدت مردم، بلکه به دلیل استقامت سیاسی و نظامی ایران در مدیریت جنگ و درگیری بود. همه این عوامل، رئیس‌جمهور آمریکا را وادار کرده است که یافتن نوعی توافق را بر بازگشت به جنگ ـ آن‌گونه که نتانیاهو می‌خواهد ـ ترجیح دهد؛ به‌ویژه پس از اصرار ترامپ مبنی بر اینکه هرگونه آتش‌بس یا توافق بعدی باید شامل لبنان و شاید غزه نیز باشد. این موضوع روابط میان ترامپ و نتانیاهو را تیره کرده است، چنان‌که در مکالمه تلفنی ماقبل آخر آنها آشکار شد.

جمال الطاهر محقق و متخصص رسانه‌ای تونسی در مونترال، کانادا:مترجم علی سرداری

در تاریخ تونس، یک پارادوکس دردناک تکرار می‌شود: بسیاری از چهره‌هایی که زندگی، اندیشه و مبارزه خود را وقف کشور کردند، در نهایت به انزوا، بدنامی، تبعید، زندان و گاهی حتی مرگ دچار شدند، پیش از آنکه بعدها به‌عنوان بخشی از وجدان ملی دوباره کشف شوند.