آیا ” مدرسه ” و ” آموزش و پرورش ” نمی تواند محمل و موقعیت مناسبی برای ” آموزش کار جمعی ” و ” کنار یکدیگر زیستن ” و ” توسعه فرهنگ گفت و گو ” باشد ؟
25 دی سال 1380 سازمان معلمان ایران اولین میتینگ صنفی را در مرکز تربیت معلم شهید باهنر برگزار کرد .
پس از پایان مراسم ، مطابق فرهنگ و دیرینه رسمی جامعه ایرانی و شاید از این جهت که تربیون رسمی نتوانسته است مطالبات انباشته شده را پاسخگو باشد ، معلمان به خیابان ها سرازیر شدند …
هیجان ، شور و فریاد … پیر و جوان نمی شناسد !
پس از آن بود که معلمان از این فرصت استفاده کرده و بدون آن که حداقل منتظر موضع تشکل برگزار کننده یعنی مسئولان سازمان معلمان ایران باشند ، خود و به اصطلاح خودشان ” خود جوش ” شروع به برگزاری تجمعات زنجیره ای کرده اند ، بدون آن که بدانند تا کجا و چگونه می خواهند پیش بروند !
یک روز جلوی وزارتخانه ، یک روز جلوی مجلس ، یک روز جلوی دانشگاه تهران …
به قول یکی از مسئولان ، سازمان معلمان شروع کننده بود اما قادر به هدایت و پایان آن نبود !
یک روز معلمان به طور خود جوش تصمیم گرفتند که جلوی مجلس ششم جمع شوند …
از آن جا که احتمال می رفت جمعیت زیادی جلوی مجلس جمع شود ، روز قبل از آن بیانیه های جعلی از سوی تشکل ها در تکذیب این تجمع در مدارس پخش شد .
اما در مورد سازمان معلمان مساله فرق می کرد .
سازمان معلمان ( تهران ) در آن زمان از بالا به پایین شکل گرفته بود و تعداد قابل توجهی از اعضای شورای مرکزی آن را روسا و معاونین مناطق تشکیل می دادند و دبیر کل وقت ، آقای مهندس حیدر زندیه معاون هماهنگی و اجرایی مدیر کل آموزش و پرورش تهران بود .
همین پتانسیل موجب می شد که بیانیه ای رسمی از سوی سازمان معلمان و با امضای دبیر کل آن از طریق دبیر خانه ادارات و مجاری اداری به تمام مدارس تهران ارسال شود که ” سازمان معلمان ایران در این تجمع شرکت نمی کند ” .
اگر چه این اقدام در نفس خود تابع یک فرمول هزینه – فایده با توجه به شرایط و وضعیت موجود بود اما ارسال آن از طریق اداری ( دولتی ) ، استدلال منطقی و تشکیلاتی نداشت .
آن زمان ، بنده به عنوان مسئول تشکیلات سازمان معلمان از آقای زندیه درخواست کردم که بین دبیر کلی این تشکل و پست اداری یکی را انتخاب کند و البته ایشان ترجیح داد که معاون مدیر کل بماند و در یک فرآیند دموکراتیک مطابق اساسنامه سازمان معلمان ایران ، اکثریت معلمان در دور بعدی شورای مرکزی را به دست گرفتند …
( تجربه نشان داده است که در جامعه ما ، اولویت افراد در انتخاب میان منافع شخصی و مصالح جمعی غالبا با گزینه اول است ).
این که معلمان خود جوش با مجوز یک تشکل مجوز دار و بدون تجارب مبارزات صنفی ، خود راسا اقدام به صدور بیانیه و برگزاری تجمع می کنند تا رفتار یک فرد به عنوان دبیر کل که از پست تشکیلاتی خود استفاده کرده و با نام یک تشکلی که باید اصولا غیر دولتی باشد به نفع تشکیلات اداری و دولتی ، بیانیه صادر می کند .. و اکنون ماجرای خانم الهه راستگو که بر خلاف تعهد تشکیلاتی به نفع جریان رقیب رای داده است … و جریان اصلاح طلب او را از دو تشکل یعنی ” حزب کار ” و ” مجمع زنان اصلاح طلب ” اخراج کرده است.
آیا با این گونه اعمال ، الگوهای رفتار تشکیلاتی و جمعی در فرهنگ جامعه ایران اصلاح خواهد شد ؟
آیا اگر فرضا خانم الهه راستگو به تعهد تشکیلاتی خود عمل می کرد و به گزینه مورد نظر جریان اصلاح طلب رای می داد ، آیا آن افشاگری های عیان می شد …
آیا اگر این فرضیه که مردم تهران به لیست رای می دهند درست باشد ؛ پس چرا حتی نیمی از لیست اصلاح طلبان در شورای شهر تهران رای نیاورده است که کار به ضربات پنالتی و دقایق آخر نکشد و قرعه به نام ” راستگو ” نیفتد ؟!
آیا میان جنس رفتار معلمان در آن تجمعات خود جوش و آن رفتار دبیرکل سازمان معلمان ایران و این رفتار ” راستگو ” و ” راستگویان ” تفاوتی وجود دارد ؟!
قاعده این است که باید توپ به زمینی انداخته شود تا بازی ادامه پیدا کند و جریان اصلاح طلب هم با آوار کردن ” کم کاری تشکیلاتی ” و ” عدم توجه به کار جمعی و آموزش اعضا و هوادارن ” و… توجیهی برای برون رفت از وضعیت موجود داشته باشد بدون آن که بخواهد در رفتارهای خود در مورد ارتباط با بدنه جامعه و آموزش کار جمعی ، نقشه راه خاصی را تدوین کرده باشد .
واقعا ، دوستان منتقد و معترض ” راستگو ” در مورد توسعه تشکیلات و نهادینه کردن کار تشکیلاتی در ایران و بستر سازی کار جمعی و گروهی ” چه برنامه ای اندیشیده و چه چیزی در چنته دارند ؟
آیا ” مدرسه ” و ” آموزش و پرورش ” نمی تواند محمل و موقعیت مناسبی برای ” آموزش کار جمعی ” و ” کنار یکدیگر زیستن ” و ” توسعه فرهنگ گفت و گو ” باشد ؟
توجه جامع به ” نهاد مدرسه و آموزش و پرورش ” می تواند جامعه را از ” راستگو و راستگویان ” دور کرده و فرآیند اصیل ” راستگویی و تعهد ” را در فرهنگ جمعی نهادینه نماید …
علی پورسلیمان – مسئول تشکیلات و برنامه ریزی سازمان معلمان ایران
سایت ملی – مذهبی محلی برای بیان دیدگاه های گوناگون است.
