– این آرمان ها بی تردید باید توسط خود مردم ایران و نمایندگان منتخب آنها تحقق پذیرد. بی تردید مسیر دموکراسی خواهی و توسعه در ایران، بی مداخله ی جنگ افروزی قدرت های خارجی و نیروهای وابسته به آن ها ممکن است و می بایست و می شایست به شکل خشونت پرهیز (با اجتناب از به کارگیری زور نظامی) و به روش کُنشگری و نهادسازی و تشکل و تحزب مدنی و سیاسی صورت بذیرد. برگزاری انتخاباتی آزاد و سراسری (بدون فیلتر «نظارت استصوابی» و زیر نظر نیروهای مستقل و منتقد)، برای آزمون میزان مشروعیت و مقبولیت نظام و دولت (بویژه از پی اعتراضات مردمی که در بحران اقتصادی-معیشتی اخیر برشوریدند و هزاران تن کشته شدند) و بازبینی قوانین و ساختار اساسی کشور با چشم اندازهای استقلال و تفکیک نهادهای دینی و دولتی، شرعی و عرفی، و نظامی و سیاسی، ضروری می نماید.
در حال حاضر اما، مسئله ی حیاتی چگونگی پایان یافتن جنگ است و تضمین صلح پایدار متکی به شروط عادلانه. شکی نیست که در آینده ی پس از جنگ، همه دول دست اندرکار این جنگ در برابر استیضاح افکار عمومی خود قرار خواهند گرفت؛ چه در کشورهای جنگ افروز و چه در کشورهای قربانی جنگ. تهاجم و ادامه ی نابخردانه ی جنگ اخیر (بی دلیل یا با اهداف مبهم) از سوی اسرائیل نتانیاهو و امریکای ترامپ (یعنی برغم ادعای تحقق اهداف اعلام شده ی قبلی مانند نابودی توان هسته ای، امکان تعرض نظامی، و تضعیف نیروهای همسو در منطقه، در حمله ی پیش و نیز این بار در حمله ی روز نخست)، در مجموع برخلاف ادعا به نفع نظام در ایران بوده، زیرا نه تنها موجب ریزش و فروپاشی نشده، که مقاومت پیش بینی ناپذیرش در جنگ نابرابر جاری، و این به رغم حذف رهبری و بسیاری از مسئولان سیاسی و نظامی، باعث افزایش اعتبار وی گردیده است. اما به هر حال، مسئله ی حیاتی اکنون چگونگی پایان جنگ و تضمین شروط عادلانه ی آتش بس و صلح پایدار است.
***
#مصاحبه_با_NHK_ژاپن
#نه_به_جنگ_افروزی
#احسان_شریعتی
✅ @Dr_ehsanshariati
