به گذارش«القدس العربی» ازناصره مترجم علی سرداری

زمیر نسبت به فروپاشی ارتش اسرائیل از درون هشدار داد

ناصره – «القدس العربی»: ایال زمیر، فرمانده ارتش اشغالگر اسرائیل، با اشاره به افزایش فشار بر رزمندگان در نتیجه جنگ‌های متوالی، افزایش نیاز به حفاظت از شهرک‌نشینان در کرانه باختری اشغالی و کاهش ثبت‌نام افراد موظف به انجام خدمت سربازی، هشدار داد که ارتش در آستانه فروپاشی قرار دارد.
به گزارش کانال ۱۳، زمیر در جلسه کابینه امنیت داخلی گفت: «ارتش اسرائیل خودبه‌خود فرو خواهد پاشید. شما ایجاد تعداد فزاینده‌ای از شهرک‌ها را تصویب کرده‌اید و منطقه کاملاً دگرگون شده است» او تأکید کرد که پیش از فروپاشی ارتش اسرائیل، ده هشدار جدی صادر کرده است.
این کانال توضیح داد که سرلشکر آوی بلوت، فرمانده ستاد مرکزی، در این جلسه خطاب به وزرا گفت: «در طول سال گذشته، شما ایجاد شهرک‌های زیادی در دره اردن و کرانه باختری را تصویب کردید و ده‌ها مزرعه و منطقه به آنها افزوده شد. این سیاست شماست، اما به دلیل تغییرات اساسی در منطقه، به یک بسته امنیتی و دفاعی نیاز دارد و این امر به نیروی انسانی بیشتری احتیاج دارد»
این کانال افزود که بلوت «دیروز ویدیوهایی از جنایات ملی در مناطق آسیب‌دیده به کابینه ارائه داد که توجه ارتش اسرائیل را می‌طلبد.»
در کنار وظایف ارتش، قرار است دوره خدمت اجباری از ماه ژانویه به دو سال و نیم کاهش یابد؛ این در حالی است که ارتش اسرائیل صراحتاً خواستار بازگرداندن آن به سه سال شده است. در غیاب یک قانون مؤثر خدمت اجباری، و با توجه به اینکه نیروهای ذخیره در هشت گروه سازمان‌دهی شده‌اند، تأمین همه نیازها دشوار به نظر می‌رسد.
یائیر لاپید، رهبر مخالفان، در واکنش به هشدار زمیر گفت: «در فاجعه بعدی، دولت نمی‌تواند ادعا کند که بی‌اطلاع بوده است. مسئولیت آن بر عهده دولت خواهد بود. اوضاع وارونه شده است. در دولت بعدی، ما ۶۰ میلیارد شِکِل از کمک‌هزینه‌های مربوط به فراریان از خدمت سربازی را کاهش خواهیم داد. همه را بسیج خواهیم کرد. تبعیض پایان خواهد یافت.»
نفتالی بنت، نخست‌وزیر سابق، نیز به این وضعیت حمله کرد و گفت: «رئیس ستاد اکنون همان چیزی را فریاد می‌زند که من دو سال و نیم فریاد می‌زدم. در ارتش کمبود وجود دارد؛ ۲۰ هزار سرباز برای دفاع از اسرائیل. به خاطر خدا منتظر چه هستید؟ دولتی که به دری، گلدکنوف و دیگر نمایندگان و وزرای یهودی حریدی وابسته است، قادر به تأمین امنیت اسرائیل و دستیابی به پیروزی نیست.»
یائیر گولان، رهبر حزب دموکرات، در رسانه‌های اجتماعی نوشت: «همه پرچم‌های قرمز برافراشته شده‌اند، اما دولت بی‌توجه و بی‌تفاوت تصمیم گرفته است که سربازان ذخیره را نادیده بگیرد و مسخره کند. این یک ننگ و حمله مستقیم به قابلیت‌های امنیتی اسرائیل است.»گادی آیزنکوت، رئیس سابق ستاد کل ارتش اسرائیل و رئیس حزب یاشار، وضعیت فعلی را چنین توصیف کرد: «دولت اسرائیل و فرماندهی عالی ارتش دیگر نمی‌توانند ادعای بی‌اطلاعی کنند. رئیس ستاد کل ده هشدار صادر می‌کند و نیروهای ذخیره و خانواده‌هایشان خواستار اقدام می‌شوند، اما دولت اسرائیل این هشدارها را نادیده می‌گیرد و به سیاست تشویق به فرار از خدمت سربازی ادامه می‌دهد. اجرای قانون خدمت اجباری برای همه، وظیفه زمانه، وظیفه وجدانی و تنها راه بازگرداندن اسرائیل به مسیر درست، انجام مأموریت ارتش و حفظ امنیت کشور است.»

مطالب مرتبط

Mammad Sahimie

درباره این موضوع و مسائل مربوطه با دکتر پیمان عارف بحث خوبی‌ در برنامه ایشان داشتم که در زیر میتوانید تماشا و گوش کنید. مانند همیشه از پیشنهادات و انتقادات سازنده شما بهره خواهم برد.

درباره عدالت اجتماعی با زبان سوسیالیسم سخن بگوید.

به نظرم شکست مهم روشنفکری دینی ما از دهه هشتاد به بعد هم همین‌جا رخ داد. مسئله‌ای که می‌توانست یک پروژه بزرگ فکری باشد، به تدریج در سیاست روز حل شد. بحث «دین و مدرنیته» کم‌کم جای خود را به بحث‌های جناحی داد؛ مسئله الهیات، اخلاق و انسان‌شناسی سیاسی زیر سایه اصلاح‌طلبی قرار گرفت؛ و روشنفکر دینی در مواردی به جای اینکه مستقل از قدرت، حتی قدرتی که دوستش دارد، بایستد، به ذخیره نظری یک جریان سیاسی بدل شد. این معامله دیر یا زود هزینه دارد. سیاستمدار از روشنفکر زبان می‌گیرد، اعتبار می‌گیرد، مفاهیم می‌گیرد و بعد که شرایط عوض شد، همان روشنفکر را کنار می‌گذارد. عجیب نیست که بخشی از همان کسانی که زمانی از روشنفکران دینی بهره می‌بردند، امروز آنان را آماج طعن قرار می‌دهند. باری، خطای اصلی آن نسل همین بود که گمان کرد مسئله دین با پیروزی یک جناح سیاسی حل می‌شود. حال آنکه سیاست می‌رود و پرسش الهیاتی باقی می‌ماند.

توده‌ها با دفاع از ساختارهای حاکمیت طبقاتی مخدوش نمی‌شود؟

۱. در ایتدا با مفهوم امنیت آغاز می‌کنیم و در ادامه به این‌موضوع‌ ورود می‌کنیم؛ زمانی که برای تبیین مفهوم «امنیت ملی» به نظریه‌پردازان کلاسیک بورژوازی و تئوریسین‌های حفظ وضع موجود (مانند مورگنتا و مرشایمر) پناه می‌بریم، آیا مرزهای میان دفاع از جان و زیستِ توده‌ها با دفاع از ساختارهای حاکمیت طبقاتی مخدوش نمی‌شود؟

مطالب پربازدید

مقاله