کنشگران ملی- مذهبی خارج از کشور با صدور بیانیه ای به تداوم حبس غیر قانونی رهبران جنبش سبز اعتراض کرده و آن را«تداوم نقض حداقلهای انسانی و قانونی و اخلاقی در مورد خانم رهنورد و آقایان موسوی و کروبی» که « با هیچ توجیهی پذیرفته نیست. چنانکه ادامهی حبس زندانیان سیاسی، نه با معیارهای حقوق بشری میخواند، و نه از منظر منافع ملی، قابل توجیه است.»ارزیابی کردند.
در بخشی دیگر از این بیانیه آمده است: تکلیف جریان تمامیتخواه در جمهوری اسلامی با مفاهیمی چون دموکراسی و آزادی، روشن و مشهور است. اما آیا محافظهکاران و راست میانه و نیز کانونهای عملگرا و واقعبین در حکومت نیز، اهمیت گشایش سیاسی برای بهبود اوضاع بحرانی اقتصاد و تعامل با جهان خارج را درنیافتهاند؟
متن کامل این بیانیه به گزارش ملی-مذهبی چنین است:
به نام خدا
آزادی رهبران جنبش سبز؛ گامی مهم برای آشتی و تحقق منافع ملی
هموطنان عزیز، مردم آزاده و آگاه ایران
1093 روز از حبس غیرقانونی و بدون برگزاری دادگاهی نمایشی آقایان مهدی کروبی و میرحسین موسوی، و خانم زهرا رهنورد گذشت. رهبران جنبش سبز که از فردای فراخوان اعتراضی 25 بهمنماه 1389 در بازداشت خانگی قرار گرفتهاند، سه سال است که حتی از حداقلهای پیشبینی شده برای زندانیان نیز محروم و ممنوعاند. تداوم نقض حداقلهای انسانی و قانونی و اخلاقی در مورد خانم رهنورد و آقایان موسوی و کروبی، با هیچ توجیهی پذیرفته نیست. چنانکه ادامهی حبس زندانیان سیاسی، نه با معیارهای حقوق بشری میخواند، و نه از منظر منافع ملی، قابل توجیه است.
راست افراطی که از پایگاههای محکمی در حاکمیت برخوردار است، همچنان در برابر تغییر اوضاع سیاسی (ازجمله آزادی دو نامزد معترض به نتیجهی انتخابات پرمسئله و ابهام 1388 و دیگر آزادگان محبوس)، مقاومت میکند. تمامیتخواهان مسلط بر نهادهای امنیتی و قضایی، بیتوجه به رأی معنادار اکثریت شرکتکنندگان در انتخابات ریاست جمهوری 1392، با تداوم بخشیدن به حبس خانگی رهبران جنبش سبز، مانع افزایش همدلی و آشتی در کشور میشوند. این درحالی است که «نه» گفتن به نامزدهای همسو با محافظهکاران و اقتدارگرایان، و گزینش نامزدی که وعدهی تدبیر و اعتدال میداد، تبلوری از خواست و ارادهی تغییر در جامعه مدنی ایران بود.
دریغا که راست افراطی ماهیتی صلح ستیز و گفتگو گریز دارد. اینچنین، همانگونه که در برابر بهبود مناسبات با غرب و تعمیق توافق در موضوع انرژی هستهای، مقاومت و پرخاشگری میکند، در داخل کشور نیز مزاحم شکلگیری گفتوگوی امن و نیز مانع گسترش آزادی و امنیت سپهر عمومی میشود.
تکلیف جریان تمامیتخواه در جمهوری اسلامی با مفاهیمی چون دموکراسی و آزادی، روشن و مشهور است. اما آیا محافظهکاران و راست میانه و نیز کانونهای عملگرا و واقعبین در حکومت نیز، اهمیت گشایش سیاسی برای بهبود اوضاع بحرانی اقتصاد و تعامل با جهان خارج را درنیافتهاند؟ کاستن از شکاف ملت ـ دولت در جمهوری اسلامی، و جلب اعتماد و همراهی تولیدگران و فعالان اقتصادی، و نیز افزایش میل به رشد اقتصادی و انگیزه برای کاستن از شوق مصرف، در گرو پیوند و همدلی و تعامل جامعه و حکومت است. تَرَک برداشتن سدّ تحریمها اگرچه خبری خوب برای اکثریت زیر فشار و ناامنی معیشتی در ایران است، اما تضمینگر توسعه اقتصادی نخواهد بود. توسعه اقتصادی بدون توسعه سیاسی، پایدار و مستدام نخواهد شد. چنانکه ادامهی تعامل با غرب، و تثبیت و تعمیق توافقهای مهم اخیر، وقتی واجد پشتوانهی اجتماعی در داخل باشد، میسر و ممکن است.
کنشگران ملی ـ مذهبی خارج از کشور از صاحبان قدرت در جمهوری اسلامی میخواهد در قبال وضع زندانیان سیاسی ـ و در صدر آنان، رهبران جنبش سبز ـ تدبیر و واقعبینی پیشه کنند. افزون بر حقوق اساسی آقایان موسوی و کروبی و خانم رهنورد و دیگر زندانیان سیاسی، آزادی آنان دمیدن موجی از شادی و امید و نیز گامی مهم برای تعمیق آشتی در داخل، و درنهایت اقدامی خردمندانه برای تحقق هرچه بیشتر منافع ملی است.
مستقل از این؛ از هموطنان آگاه و آزاده میخواهیم تمام امکانات و مقدورات خود را برای آگاهیبخشی در مورد وضع رهبران و زندانیان جنبش سبز، و نیز مطالبهی آزادی آنان، بسیج و فعال سازند.
انالله مع الصابرین؛ و العاقبه للمتقین
کنشگران ملی ـ مذهبی خارج از کشور
25 بهمنماه 1392
