آنچه این فشارها وسختی ها را تاحدودی قابل تحمل می کند این که خوشبختانه آلام ورنجها یک ثمره ی شیرین به بار آورد. و برای اولین بار در تاریخ فعالیت نهادهای صنفی-سیاسی ومدنی معلمان پدیده ی مبارکی اتفاق افتاد وبین تشکل های عمده ی آنان یعنی کانون صنفی،سازمان معلمان،انجمن اسلامی معلمان ومجمع فرهنگیان ایران اسلامی ائتلاف واتحاد شکل گرفت.
آنچه که دریک پویش صنفی- مدنی دارای اهمیت بیشتری است ، داشتن نگاه راهبردی، وحدت و یگانگی در هدف می باشد. به دلیل کثرت جمعیت فرهنگیان هرگز نمی توان همه آنها را گرد یک تشکل جمع نمود ؛ چرا که به میزان بالا بودن تعداد افراد یک صنف، گوناگونی سلایق، اندیشه ها و آرمان ها بیشتر جلوه نموده و ناگزیر بایستی برای هر ذائقه، طعمی در نظر گرفت. طبیعی است چون معلمان طبقه ای فرهیخته و منادی مدنیت هستند تعدد و تکثر در تشکل های آنان نه یک تهدید، بلکه فرصت خواهد بود.
پس از انتخابات دوم خرداد 76 فضای جامعه به نحو محسوسی بازتر شد و شعار « جامعه مدنی و قانون مداری » سر لوحه دولت سید محمد خاتمی قرار گرفت. جامعه معلمان به عنوان یکی از پیشتازترین نیروهای اجتماعی در بستر سازی تغییرات اجتماعی، پس از سال ها، سکوت و انفعال را کنار نهاده و به تشکیل نهادهای صنفی- مدنی مبادرت ورزید. متعاقب شروع فعالیت های صنفی – اجتماعی معلمان، سناریوهای مختلفی از سوی برخی محافل که منافعشان به خطر افتاده بود، طرح ریزی شد که به چند مورد به اختصار اشاره می شود :
تشکل های دولت ساخته: ابتدا سعی نمودند در روزنامه ها و محافل خود این طور القاء نمایند که تعدادی از تشکل های فرهنگیان بر آمده از اراده جامعه ی معلمان نیست بلکه توسط وزارت خانه شکل گرفته و این تشکل ها ابزار دست دولت می باشند.
تفرقه افکنی: کوشیدند با نفوذ دادن عوامل و عناصر خود در تشکل ها، به اختلافات درونی آن ها دامن زده ، آن ها را دچار چند دستگی نموده، از درون آچمز کنند.
دمیدن در اختلافات صنفی – سیاسی: با توجه به این استراتژی تمام همت و توان خود را به کار بستند تا میان تشکل های فعال فرهنگیان مانند کانون صنفی و سازمان معلمان اختلاف ایجاد کرده و آنها را در مقابل هم قرار دهند تا بتوانند این دو تشکل را از مسیر و هدف اصلی یعنی پیگیری مطالبات انباشته صنفی – مدنی فرهنگیان دور سازند البته عواملی چند مانند کمبود تجربه تشکیلاتی – عدم شناخت تشکل ها از یکدیگر و رقابت بین آن ها در آن برهه از زمان، آب بر آسیاب بد خواهان ریخت.
لغو مجوز: نهادهای صنفی- مدنی علی رغم تمامی موانع ومشکلات، همچنین تحمل هزینه های بسیار سنگین به فعالیت ادامه و در استیفای حقوق ومطالبات فرهنگیان مجدانه کوشیدند که یک باره با تعلیق و لغو مجوز فعالیت مواجه گشته و به تعطیلی ناخواسته کشانده شدند.
با پیروزی دکتر حسن روحانی در انتخابات 24 خرداد92 ، خوش بینی وامید به آینده جای یاس وحرمان نشست وآزادی نسبی در فضای سیاسی-اجتماعی پدیدآمد ، لذا نهادهای مختلف مانند احزاب سیاسی، جمعیت ها، نهادهای مدنی وتشکل های صنفی با استقبال از شرایط جدید ازلاک خود بیرون آمده ومجددا فعالیت خود راآغاز نمودند.
آنچه مایه ی تاسف بسیار می باشد این که در سالهای اخیر فعالان صنفی-مدنی فرهنگیان بابی مهری زیاد مواجه گشتند وهزینه های سنگینی برآنها تحمیل شد.
اما آنچه این فشارها وسختی ها را تاحدودی قابل تحمل می کند این که خوشبختانه آلام ورنجها یک ثمره ی شیرین به بار آورد. و برای اولین بار در تاریخ فعالیت نهادهای صنفی-سیاسی ومدنی معلمان پدیده ی مبارکی اتفاق افتاد وبین تشکل های عمده ی آنان یعنی کانون صنفی،سازمان معلمان،انجمن اسلامی معلمان ومجمع فرهنگیان ایران اسلامی ائتلاف واتحاد شکل گرفت.
این موضوع به وضوح نشان داد که تشکل ها از تجارب گذشته درس ها آموخته و نوعی حرفه ای تر شده اند متعاقب این اتحاد، در جلسات متعدد هم اندیشی جناب آقای دکتر نجفی را به عنوان مناسب ترین و بهترین گزینه جهت تصدی وزارت آموزش و پرورش به ریاست محترم جمهوری معرفی نمودند. امید می رود ایشان پس از کسب رأی اعتماد از مجلس، جایگاه نهادهای مختلف صنفی، علمی و مدنی فرهنگیان را به رسمیت بشناسند و راهبرد تعامل با آنها را در پیش بگیرند.
می توان نتیجه گرفت که تکثر در نهادهای صنفی – مدنی معلمان، نیاز ذاتی یک جامعه مدنی پویا می باشد و چندگانگی در سلایق، نه تنها موجب انشقاق نمی شود بلکه راه را برای پذیرش دیگری و رسیدن به یک رقابت سالم در عین تکثیر و تنوع اندیشه ها باز میکند و ” وفاق صنفی ” را مؤثرترین طریق همکاری بین آن ها دانسته و امید به تداوم آن دارد.
– منوچهر خدایی ، مسئول هیات اجرایی سازمان معلمان ایران(سخن معلم)
سایت ملی – مذهبی محلی برای بیان دیدگاه های گوناگون است.
