تهدید تازه در غزه: شیوع بیماری‌های مقاوم به دارو

رنج انسانی در غزه روی نقطه سرخ بشریت

ملی مذهبی _ به گزارش الجزیره سه‌شنبه (۱۲ اوت/۲۱ مرداد) نیروهای اسرائیلی دست‌کم ۷۳ فلسطینی را در غزه کشتند. ۱۹نفر از آنان از کسانی بودند که برای دریافت کمک رفته بودند.

یکی از کسانی که از حمله به محل کمک‌رسانی جان سالم به در برده می‌گوید: از هر طرف تیراندازی بود؛ نمی‌دانستیم چه خبر است. مردم جلوی چشم‌مان می‌مردند، گلوله‌ها از بین پاهایمان رد می‌شد و ما هیچ کاری نمی‌توانستیم بکنیم. ما اینجا آمده بودیم لقمه‌ای غذا پیدا کنیم، اما به‌سختی می‌توانیم دوام بیاوریم. خسته‌ایم، داریم می‌میریم… یک تکه نان حالا ممکن است جانت را بگیرد.

و این شهادت یک بازمانده دیگر است: کشته‌ها زیر پای ما بودند و ما آنها را بیرون می‌کشیدیم. من فقط برای غذا دادن به بچه‌هایم اینجا آمدم. پولی برای خرید غذا ندارم. اگر غذا و آب داشتم، اینجا نمی‌آمدم. باید چه کار کنم؟ دزدی کنم؟ غارت کنم؟ ما از همه کشورها می‌خواهیم با ما همراه شوند، جنگ را متوقف کنند و به رنج ما پایان دهند.

تهدید جدید: بیماری‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک

نشریه علمی معتبر Lancet Infectious Diseases  گزارش داده که غزه با تهدیدی جدید روبه‌رو است: بیماری‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک در سراسر این سرزمین ویران‌شده در حال گسترش‌اند.

کمبود شدید تجهیزات پزشکی و زخمی شدن ده‌ها هزار نفر در جنگ ۲۲ ماهه، همراه با ضعف بسیاری از مردم به دلیل سوءتغذیه، باعث شده که سطح بالای باکتری‌های مقاوم به دارو به معنای بیماری‌های طولانی‌تر و شدیدتر، انتقال سریع‌تر بیماری‌های عفونی و مرگ‌ومیر بیشتر باشد.

گاردین از قول کریستل موسالی، مشاور اپیدمیولوژی «پزشکان بدون مرز» نوشته است: این یعنی بیماری‌های طولانی‌تر و شدیدتر و خطر بالای انتقال به دیگران. یعنی افزایش خطر مرگ از عفونت‌های بسیار رایج. یعنی قطع عضوهای بیشتر. این یک تصویر وحشتناک است. غزه دهه‌هاست که به دلیل وضعیت جنگی و محاصره با مشکل شیوع باکتری‌های مقاوم مواجه است. اما شرایط اکنون بی‌سابقه است. سیستم بهداشت غزه ویران شده، زیرساخت‌های بهداشتی نابود گردیده، جمع‌آوری زباله و پسماند تقریباً متوقف شده و گرسنگی در میان همه اهالی به‌شدت گسترده است و همین امر بسیاری را در برابر عفونت آسیب‌پذیرتر کرده است.

درخواست بین‌المللی از اسرائیل

طی هفته‌های اخیر فشار جهانی بر اسرائیل افزایش یافته است. به گفته سازمان ملل، میزان کمک‌هایی که از طریق مسیرهای زمینی و یا پرتاب هوایی به این منطقه ساحلی می‌رسد، همچنان ناکافی است؛ همه ساکنان غزه، حدود ۲,۴ میلیون، در معرض خطر قحطی  قرار دارند.

طرح‌های دولت اسرائیل برای تشدید اقدامات نظامی در نوار غزه و تصرف شهر غزه، نگرانی جهانی درباره افزایش بیشتر تلفات غیرنظامیان فلسطینی را افزایش داده است.

بیانیه مشترکی از سوی دیپلمات‌های اتحادیه اروپا و وزیران خارجه در مجموع ۲۶ کشور منتشر شده، آمده که در از دولت اسرائیل خواسته شده مانع کمک‌رسانی به مردم رنج‌دیده غزه نشود. متن کامل بیانیه در زیر آمده است:

متن بیانیه مشترک درباره وضعیت انسانی در غزه

«رنج انسانی در غزه به سطحی غیرقابل تصور رسیده است. قحطی پیش روی چشمان ما در حال گسترش است. اکنون نیاز فوری به اقدام برای متوقف کردن و بازگرداندن روند گرسنگی وجود دارد. فضای انسانی باید حفظ شود و کمک‌ها هرگز نباید سیاسی شوند.

با این حال، به دلیل الزامات محدودکننده جدید برای ثبت‌نام، ممکن است سازمان‌های بین‌المللی غیردولتی حیاتی به‌زودی مجبور به ترک سرزمین‌های اشغالی فلسطین شوند؛ این امر وضعیت انسانی را حتی وخیم‌تر خواهد کرد. ما از دولت اسرائیل می‌خواهیم که مجوز لازم برای همه محموله‌های کمک‌رسانی سازمان‌های غیردولتی بین‌المللی را صادر کرده و مانع فعالیت بازیگران اصلی حوزه بشردوستانه نشود. باید گام‌های فوری، دائمی و ملموس برای تسهیل دسترسی ایمن و گسترده سازمان ملل، سازمان‌های بین‌المللی غیردولتی و شرکای بشردوستانه برداشته شود. همه گذرگاه‌ها و مسیرها باید برای ورود گسترده کمک‌ها به غزه مورد استفاده قرار گیرند، از جمله مواد غذایی، سرپناه، سوخت، آب آشامیدنی سالم، دارو و تجهیزات پزشکی. استفاده از نیروی مرگبار در محل‌های توزیع کمک‌ها نباید صورت گیرد و غیرنظامیان، نیروهای امدادی و کارکنان پزشکی باید مورد حفاظت قرار گیرند.

ما از ایالات متحده، قطر و مصر به‌خاطر تلاش‌هایشان برای دستیابی به آتش‌بس و پیگیری صلح سپاسگزاریم. ما به آتش‌بسی نیاز داریم که بتواند به جنگ پایان دهد، گروگان‌ها را آزاد کند و کمک‌ها بدون مانع از طریق مسیر زمینی وارد غزه شوند.»

این بیانیه به امضای افراد و کشور‌های زیر رسیده است:

وزیران امور خارجه استرالیا، بلژیک، کانادا، قبرس، دانمارک، استونی، فنلاند، فرانسه، یونان، ایسلند، ایرلند، ژاپن، لیتوانی، لوکزامبورگ، مالت، هلند، نروژ، پرتغال، اسلواکی، اسلوونی، اسپانیا، سوئد، سوئیس و بریتانیا.

کایا کالاس، دوبراوکا شوئیتسا و حدجه لحبیب (دیپلمات‌های اتحادیه اروپا)

مطالب مرتبط

Mammad Sahimie

درباره این موضوع و مسائل مربوطه با دکتر پیمان عارف بحث خوبی‌ در برنامه ایشان داشتم که در زیر میتوانید تماشا و گوش کنید. مانند همیشه از پیشنهادات و انتقادات سازنده شما بهره خواهم برد.

درباره عدالت اجتماعی با زبان سوسیالیسم سخن بگوید.

به نظرم شکست مهم روشنفکری دینی ما از دهه هشتاد به بعد هم همین‌جا رخ داد. مسئله‌ای که می‌توانست یک پروژه بزرگ فکری باشد، به تدریج در سیاست روز حل شد. بحث «دین و مدرنیته» کم‌کم جای خود را به بحث‌های جناحی داد؛ مسئله الهیات، اخلاق و انسان‌شناسی سیاسی زیر سایه اصلاح‌طلبی قرار گرفت؛ و روشنفکر دینی در مواردی به جای اینکه مستقل از قدرت، حتی قدرتی که دوستش دارد، بایستد، به ذخیره نظری یک جریان سیاسی بدل شد. این معامله دیر یا زود هزینه دارد. سیاستمدار از روشنفکر زبان می‌گیرد، اعتبار می‌گیرد، مفاهیم می‌گیرد و بعد که شرایط عوض شد، همان روشنفکر را کنار می‌گذارد. عجیب نیست که بخشی از همان کسانی که زمانی از روشنفکران دینی بهره می‌بردند، امروز آنان را آماج طعن قرار می‌دهند. باری، خطای اصلی آن نسل همین بود که گمان کرد مسئله دین با پیروزی یک جناح سیاسی حل می‌شود. حال آنکه سیاست می‌رود و پرسش الهیاتی باقی می‌ماند.

توده‌ها با دفاع از ساختارهای حاکمیت طبقاتی مخدوش نمی‌شود؟

۱. در ایتدا با مفهوم امنیت آغاز می‌کنیم و در ادامه به این‌موضوع‌ ورود می‌کنیم؛ زمانی که برای تبیین مفهوم «امنیت ملی» به نظریه‌پردازان کلاسیک بورژوازی و تئوریسین‌های حفظ وضع موجود (مانند مورگنتا و مرشایمر) پناه می‌بریم، آیا مرزهای میان دفاع از جان و زیستِ توده‌ها با دفاع از ساختارهای حاکمیت طبقاتی مخدوش نمی‌شود؟

مطالب پربازدید

مقاله