تخاصم شهروندان خطرناک ترین فاجعه خواهد شد

چند اتفاق در هفته‌ی گذشته علائم نابود کننده‌ای را ارسال میکنند:
۱- برخورد یک راننده‌ی اسنپ با یک بانوی جوان و تبلیغ رسانه‌ی ملی و تشویق راننده.
۲- پیامک‌هایی که شهروندان را به امر به معروف ونهی از منکر تشویق میکنند.
۳- دخالت های شهروندان در وضع ظاهری شهروندان دیگر.
۴- و…

کسانی که به این شیوه ها توصیه میکنند ویا این شیوه‌ها را طراحی میکنند میدانند که چه فاجعه‌ی خطرناکی را تدارک میبینند؟!
موقعی که مقا مات و یا رسانه‌های رسمی حاکمیتی ازاین برخوردها حمایت میکنند ویا آنرا تبلیغ میکنند، این پیام را به جامعه میدهند که ضابطین قانونی ناتوان از اعمال قانون هستند ومجبور شده‌اند از شهروندان معمولی که آموزش ندیده‌اند استفاده کنند.

عواقب چنین اقداماتی، معلوم نیست به کجا ختم شود و چه فجایعی به بار اورد. اگر به هر دلیلی شهروندان از اجرای یک قانون سر بازمیزنند،یک حاکمیت مقتدر ریشه مشکل را پیدا میکند، یا آن قانون را عوض میکند یا با استدلال، شهروندان را قانع میکند. شهروندان را به جان هم انداختن بازی حاکمیت با دم شیر است که دود ان اول از همه به چشم حاکمیت خواهد رفت.

انچه مایه ی نگرانی است، این است که این اقدام یک روش متداول حاکمیت برای آینده شود و این یعنی جنگ داخلی شهروندان با هم وسقوط قانون واقتدار حاکمیت. انحراف و شروع یک منش غلط محدود نمی‌ماند، گسترش میابد، پخش و پهن میشود. مساله و بحران میشود. بیش از هر چیز نگرانی آن است که مسئولین رده‌ی بالای مملکتی که باید بین شهروندان بیطرف باشند، سمت و سوی یک گروه را بگیرند وبر عمق تضاد بیافزایند.

صواب آن است که جلوی این روش هر چه زودتر گرفته شود و اگر کسانی میخواهند برای منافع سیاسی وگروهی خود به دشمنی بین شهروندان دامن زنند عاقلان جلوی آنرا بگیرند.

منیع: کانال تلگرامی نویسنده

مطالب مرتبط

✍️ رسول رئیس جعفری

حتی مخالفان اندیشه‌اش پذیرفته‌اند که او دروغ نگفت، رشوه نگرفت و از رنج مردم برای نفع شخصی بهره نبرد. بدین‌سان، دفاع از مصدق دفاع از یک شخص نیست؛ دفاع از «امکان صدق در سیاست» است. اگر این تلاش‌ها برای تخریب مصدق موفق شوند، پیام مخربی به جامعه ارسال می‌شود: "ایستادگی بر اصول ملی و اخلاقی در برابر قدرت‌های بزرگ، حماقت است؛ نتیجه نهایی، شکست و سقوط خواهد بود" و این همان مرگ امید است.

د. مولاي أحمد صابر:مترجم علی سرداری

می‌کنند. این امر به تقویت تصویر وحدت در میان نیروهای مذهبی و کاهش پراکندگی آرا کمک می‌کند. در مقابل، سلفی‌ها نیز از حمایت‌های سیاسی، امتیازات قانونی و منابع مالی لازم برای گسترش فعالیت‌های تبلیغی خود بهره‌مند می‌شوند. با این حال، این اتحاد منفعت‌طلبانه پیامدهای منفی مهمی برای روند اصلاحات واقعی به همراه دارد؛ زیرا اهداف کلان اصلاحی را به سطح منافع سیاسی کوتاه‌مدت فرو می‌کاهد، توجه را از مسائل بنیادین توسعه و نوزایی فکری منحرف می‌کند و به‌جای تقویت عقلانیت و گفت‌وگوی انتقادی، زمینه را برای گسترش بسیج عاطفی و مذهبی و تقویت رویکردهای یک‌جانبه‌گرایانه در عرصه سیاست فراهم می‌سازد.

حسین هوشمند نویسنده

بزرگ ‌ترین دستاورد عصر سکولار چارلز تیلر شاید تغییر خودِ پرسش باشد. پرسش اصلی دیگر این نیست که «آیا دین در حال نابودی است؟» یا «آیا سکولاریسم بر دین پیروز شده است؟» پرسش این است که چگونه شرایط تاریخی و فرهنگی ما چنان دگرگون شده است که ایمان و بی ‌ایمانی هر دو به امکان ‌هایی آگاهانه، قابل مناقشه و تا اندازه‌ ای شکننده بدل شده ‌اند. مؤمن دیگر نمی ‌تواند به ‌آسانی فرض کند ایمان او تنها شیوه معقول زندگی است و نامؤمن نیز نمی ‌تواند بدون استدلال فرض کند دین صرفاً بازمانده جهل گذشته است. هر دو در قاب درون ‌ماندگار مشترکی زندگی می ‌کنند و با کثرت جهان ‌بینی‌ها مواجه ‌اند.

مطالب پربازدید

مقاله