روزمرگی ریشه دوانده در سایر ارکان مدرسه که توسط سطوح بالا تقویت و مزمن می گردد به این شورا نیز سرایت کرده و آن را تحت تاثیر قرار داده است .مهم این است که دانش آموزان این شورا را جدی گرفته و از طریق سازوکار تعریف شده در این شورا ، “هویت صنفی ” مشخص و مبتنی بر یک تئوری آینده نگر برای خود تدوین کنند .
اول آبان ماه روز برگزاری انتخابات شورای دانش آموزی است .
یکی از ارکان مدرسه که متاسفانه با گذشت بیش از 10 سال از شکل گیری آن هنوز جایگاه واقعی خود را در میان دانش آموزان و ارکان دیگر مدرسه پیدا نکرده است ” شورای دانش آموزی ” است .
ایده تشکیل این شورا در زمان آقای خاتمی مطرح و توسط وزیر وقت آقای مظفر جهت اجرا به مدارس ابلاغ گردید .
با این که فلسفه تشکیل این شورا منبعث از روح کلی اجتماع (در آموزه های دولت آقای خاتمی متجلی گردید و عبارت بودند از : ” تمركز زدايي- جلب مشاركت -واگذاري اختيارات-انعطاف پذيري در برنامه ها “) بوده است اما روند اجرا و گذشت زمان نشان داده است که شورای دانش آموزی هنوز نتوانسته است در جهت جامه عمل پوشیدن به ایده ” مدرسه محوری ” حرکت کند .
اگرچه تاکنون پژوهش و یا کار میدانی صحت این ادعا و یا تئوری را اثبات نکرده است اما مشاهده وضعیت و جایگاه این شورا در اکثر مدارس می تواند برخی از حقایق را روشن نماید .
اهداف تشکیل این شورا چنین بیان شده است :
” به منظور مشاركت دانش آموزان در امور مربوط به مسائل آموزشي-پرورشي-انظباطي و ايجاد ارتباط صحيح و مستقيم بين دانش آموزان و اولياي مدرسه شوراي دانش آموزي تشكيل گرديده است.اهداف تفضيلي اين شورا به شرح زير است:
تحكيم وتعميق ارشها و باورهاي ديني
ارج نهادن به شخصيت و كرامت دانش آموزان و تقويت خود باوري و اعتماد به نفس در آنان
استفاده از نقطه نظرات دانش آموزان در امور مختلف مدرسه
تسهيل در حسن اجراي برنامه هاي آموزشي و پرورشي و امور اجرايي مدارس از طريق واگذاري مسئوليت به آنان
زمينه سازي براي آموزش و ارتقاء سطح فرهنگي -اجتماعي و سياسي دانش آموزان براي حضور بهتر و موثرتر آنان در همه عرصه هاي اجتماعي
توسعه قدرت تصميم گيري و بهبود نظام آن از طريق مشاركت دانش آموزان
ايجاد بستر مناسب جهت تعامل فكر و انديشه و نظرات دانش آموزان با مسئولين در فرايند آموزش و پرورش
علی رغم تدوین اهدافی با چشم انداز و استراتژی علمی و به روز آن ، به نظر نمی رسد که شوراهای دانش آموزی در عملکرد خود موفق و یا موثر بوده باشند .
شاید بتوان گفت که روزمرگی ریشه دوانده در سایر ارکان مدرسه که توسط سطوح بالا تقویت و مزمن می گردد به این شورا نیز سرایت کرده و آن را تحت تاثیر قرار داده است .مهم این است که دانش آموزان این شورا را جدی گرفته و از طریق سازوکار تعریف شده در این شورا ، “هویت صنفی ” مشخص و مبتنی بر یک تئوری آینده نگر برای خود تدوین کنند .
اگر چنین ظرفی شکل بگیرد سایر ارکان مدرسه تحت تاثیر محوری به نام ” دانش آموز ” قرار خواهد گرفت و دیگر شورای دانش آموزی یک رکن فرمایشی و یا صوری نخواهد بود !
دانش آموزان به علت داشتن آمادگی جسمی و روانی که پتانسیل قابل دفاعی را برای عنصر ” تغییر ” فراهم می آورد قادر به انجام چنین ایده ویا برنامه ای هستند .
تشکل های معلمان نیز در آموزش و پرورش باید در جهت تببین و توسعه این ” هویت صنفی ” گام بردارند و همان گونه که خود را موظف به دفاع از حقوق صنفی معلمان می دانند ، فایلی را نیز برای طبقه ” دانش آموز ” در برنامه های خود بگنجانند .
ایجاد و توسعه اعتماد میان ” دانش آموز ” و ” مدرسه ” به شکل گیری حلقه ارتباط موثر میان ” مدرسه ” و ” خانواده ” کمک خواهد کرد و به نظر می رسد از این طریق می توان به تاسیس یک ” شخصیت اجتماعی “جهت پایه گذاری یک ” توسعه پایدار ” امید وار بود .
دانش آموزان امروز ، کارگردانان فردای جامعه هستند و ” اعتراض ” بدون داشتن زمینه خودآگاهی فردی و اجتماعی ممکن است در نهایت به ” تنفر کور ” مبدل گردد و مباد از آن روزی که بخواهد این دور باطل دوباره تکرار گردد …
علی پورسلیمان – مسئول تشکیلات و برنامه ریزی سازمان معلمان ایران
سایت ملی – مذهبی محلی برای بیان دیدگاه های گوناگون است.
