محمدصدیق کبودوند، روزنامه نگار کرد و فعال حقوق بشر از دهم تیر ماه سال ۱۳۸۶ با محرومیت از حقوق اولیه خود در زندان بسر می برد. وی پس از حبس به دلیل شرایط نامناسب زندان و عدم توجه مسئولین به بیماری های گوناگون مبتلا شد. کبودوند هم اکنون از ناراحتی قلبی رنج می برد و پزشکان گفته اند او سریعا باید تحت عمل جراحی قرار گیرد اما مسئولین قضایی تاکنون با انتقال وی به بیمارستان موافقت نکرده اند.
تونیا دختر محمد صدیق کبودوند در این زمینه به سایت ملی مذهبی می گوید: “پزشکان از پدر آزمایشات قلبی گرفته اند و گفته اند که ایشان باید هر چه سریعتر تحت عمل جراحی قرار بگیرند اما تاکنون پیگیری های ما بی پاسخ مانده است و هر بار که مراجعه می کنیم می گویند پرونده در حال بررسی است! اما نمی دانیم چه وقت به نتیجه می رسیم زیرا پدر ناراحتی قلبی دارند و هر لحظه ممکن است اتفاقی برایشان بیفتد.”
پریناز حسنی، همسر محمدصدیق کبودوند با ابراز نگرانی از وضعیت همسرش تصریح می کند: “همسرم از بیماریهای قلبی و عروقی و پروستات رنج می برد و بخاطر حاد شدن این مشکلات در چندین نوبت به بیمارستان منتقل شدهاست و پزشکان گفتهاند که باید هر چه سریعتر تحت عمل جراحی قرار بگیرد. اما تاکنون از سوی مسئولین برای مرخصی استعلاجی موافقت صورت نپذیرفته است. گویا منتظر دستور دادستانی هستند.”
تونیا ادامه می دهد: “این روزها، روزهای سختی برای مادرم است و طی این مدت به خصوص چند ماه گذشته خیلی به مادرم فشار آمده است. یکی از بستگان نزدیکش، پسر خواهرش که خیلی جوان بود فوت کرده و برادرم هم بیمار است و مشکلات جسمانی پدر و نگرانی در خصوص وضعیت پدر، خیلی روحیه مادرم بهم ریخته است.”
این فعال حقوق بشر در دادگاه انقلاب اسلامی تهران به اتهام اقدام علیه امنیت ملی از طریق تشکیل و اداره سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان به ده سال حبس و به خاطرتبلیغ علیه نظام جمهوری اسلامی از طریق ارتباط و مراوده با سازمانهای بینالمللی حقوق بشر و ارتباط و مکاتبه با شخص کوفی عنان دبیرکل سازمان ملل متحد و گفتگو با رسانههای عمومی به یکسال حبس و جمعاً به یازده سال حبس محکوم شده است که در شعبه ۵۶ دادگاه تجدیدنظر استان تهران ده سال حبس از بابت تاسیس سازمان، مورد تایید قرار گرفته و قطعی شد.
تونیا می افزاید: “پدر از تیر سال هشتاد و شش در زندان هستند و تا الان حتی یک روز نتوانسته اند به مرخصی بیایند. در این چند سال فقط سه بار ملاقات حضوری داشتیم و حتی قبل از عید گفتند با ملاقات حضوری موافقت می کنند، اما زمانی که رفتیم گفتند فقط یک نفر یعنی دختر آقای کبودوند می توانند ایشان را حضوری ملاقات کنند و من رفتم پدر را دیدم و این بسیار ناراحت کننده بود زیرا خواهر و برادرهای پدرم از شهرستان آمده بودند و خواهش کردیم که اجازه ملاقات حضوری دهند اما موافقت نکردند این در صورتی است خودشان وعده داده بودند! پدر هم خیلی ناراحت شدند و گفتند اگر می دانستند که ملاقات حضوری را اینگونه می دهند اصلا قبول نمی کردند.”
هفته گذشته وزارت خارجه آمریکا از مقامهای جمهوری اسلامی ایران خواستار آزادی محمد صدیق کبودوند، و روزنامهنگاران زندانی دیگر شده است. ویکتوریا نولند، سخنگوی وزارت خارجه آمریکا در این زمینه گفت: “محمد صدیق کبودوند درباره شکنجه و نقض حقوق بشر در کردستان ایران گزارش تهیه میکرد، اما اکنون خودش هم سالهاست که در زندان به سر میبرد….”
دختر کبودوند با ابراز خرسندی از واکنش های جهانی نسبت به حبس پدرش اضافه می کند: “وقتی این خبرها را می شنوم خوشحال می شوم که صدای پدرم به عنوان نماد استقامت و آزادی خواهی از پشت دیوارهای بلند زندان هم شنیده می شود. خوشحالم از اینکه کسانی که مورد ظلم و ستم واقع شدند و حق و حقوق آنها ضایع شده است صدای مظلومیت و حق طلبی آنها شنیده می شود. پدرم خیلی به آرمانهایش اعتقاد دارد به خصوص نسبت به نقض حقوق بشر بسیار حساس است، حتی زمانی که ما از این همه فشار خسته می شویم ایشان یک لحظه از مواضع خود عقب نمی نشیند و خسته نمی شود.”
دختر این فعال حقوق بشر یادآور می شود: “پدر با وجود این که در داخل زندان هستند حتی یک لحظه قلم خود را زمین نگذاشتند و همچنان می نویسند. در صورتی که با توجه به فضای بسته سیاسی داخل و جو امنیتی ادامه کار سیاسی و حقوق بشری کار دشواری است. اما ایشان هیچوقت از نوشتن در راه آزادی و دفاع از حقوق بشر دست بر نمی دارند و خستگی ناپذیر هستند. حتی یکسال پیش در زندان به پدر گفته بودند با این مطالبی که از زندان می نویسی برایت پرونده ساخته اند و به این زودی ها از زندان آزاد نمی شوی… اما ما مطمئن هستیم چنین اتفاقی نمی افتد وامیدواریم بزودی شاهد آزادی پدر و همه عزیزان باشیم.”
محمدصدیق کبودوند در ۱۹۹۷ همراه با تعدادی از فعالان ایرانی سازمان “اتحاد برای دموکراسی در ایران” را تاسیس کرد. وی در سال ۲۰۰۳ موفق به انتشار هفته نامه پیام مردم شد که این نشریه بخش عمدهای از مطالب خود را به موضوعات حقوق بشری آموزش و آشنایی با این حقوق، دموکراسی، حقوق زنان، حقوق اقلیتها و مردم کرد و حقوق مدنی و شهروندی اختصاص می داد. اما محبوبیت این نشریه در میان مردم و صراحت لهجه اش در بیان حقایق باعث شد دادگستری کردستان دستور توقیف این نشریه را صادر کند و محمدصدیق کبودوند مدیرمسئول و سردبیر پیام مردم بازداشت گردید.
محمدصدیق کبودوند پس از آزادی دست از فعالیت های روزنامه نگاری خود در زمینه حقوق بشر برنداشت و با راهاندازی سایت اینترنتی پیام مردم و ایجاد وبلاگ هایی به نام رنج مردم، روزگار، روز کرد و روزنامه نگار کرد به فعالیتهای خود ادامه داد. در سال هشتاد و شش وزارت اطلاعات باردیگر این روزنامه نگار حقوق بشری را بازداشت و حکم ده سال زندان برای او صادر نمود. اما محمد صدیق کبود در زندان هم قلم بر زمین نگذاشت و همچنان در مقاطع حساس در عرصه سیاسی از فضای کنونی انتقاد کرده و مسئولین را به اجرای قانون و پرهیز از خشونت و نقض حقوق بشر دعوت نمود.
وی هفته گذشته طی نامهای به آقای خامنهای خواستار اجرای برنامههای اصلاحطلبانه و آشتی ملی در کشور شده و نوشته است: “عالی جناب! تنها با گشودن درهای صلح بر روی جهانیان و آشتی ملی در کشور و اجرای برنامه های اصلاح طلبانه، مشروطیت بخش به حاکمیت، تجدید قدرت هیات حاکمه، استقلال بخشی به قوای سه گانه، رسمیت بخشیدن به نظارت مردمی، آزادسازی فعالیت احزاب و مجامع سیاسی مستقل و مردمی، توجه به خواسته ها و احترام به اراده مردم، تضمین و تامین آزادی، دموکراسی، حقوق بشر، احترام به برابری حقوق زنان یا مردان، احترام به حقوق جوامع تحت ستم ملی، قومی و مذهبی، تامین امنیت انسانی کارگران، اقشار آسیب پذیر و فرودست و همه مردم و سرانجام با همراهی و همکاری با جامعه جهانی و ملل متحد، می توان مردم و کشور را از انزوا و رنج و شورش و فروپاشی نجات داد.”
شایان ذکر است، سازمان دیدهبان حقوق بشر جایزه هلمن/همت نویسندگان تحت آزار خود در سال ۲۰۰۹ را به محمد صدیق کبودوند اهدا کرد. سارا لیویتسون، مدیر بخش خاورمیانه و شمال آفریقای دیدهبان حقوق بشر درباره این روزنامهنگار گفته است: “فعالیتهای کبودوند به عنوان یک مدافع حقوق بشر و روزنامهنگار مروج و حامی اصلاحات در ایران موجب زندانی شدن او شدهاست. تجربه او گواهی ناگوار بر مخمصه روزنامهنگاران، دگراندیشان و سایر منتقدین مسالمتجو در ایران امروز است.”
تونیا کبودوند در پایان خطاب به روزنامه نگاران و اهالی رسانه می گوید: “من واقعا نمی توانم چیزی بگویم که قدردان این عزیزان باشد و کلمات در این زمینه قاصر هستند تنها می توانم بگویم که دست تمامی آنها که برای آزادی کشور قلم می زنند را می بوسم. و امیدوارم روزی برسد که تمام روزنامه های جهان در نوشتن حقایق آزاد باشند و دیگر کسی به جرم نوشتن و اعتقاداتش زندانی نشود.”
گفتنی است، کبودوند سه کتاب در مورد جنبش حقوق مدنی نوشته است که در ایران اجازه چاپ نگرفته است: نیمه دیگر (درباره حقوق زنان)، برزخ دمکراسی، جنبش اجتماعی.
