تقی رحمانی

گاهی دلم به حال خلخالی می سوزد

تعجب نکنید بله برای رئیسی هم و هادی غفاری هم. و حزب توده …برای ووو
می دانید وقتی که قرار است که عامل اصلی در اعدام ها گم شود آن وقت آدم دلش به حال امثال این افراد می سوزد.
قصدم توجیه اعدام و کشتار نیست قصدم حتی رد تاثیرگذاری افراد برتصمیم رهبران نیست. وقتی که جریانات اصلاح طلب یا اصول گرا یا غیره با عمده کردن نقش خلخالی و یا رئیسی می خواهند کسی یا کسانی را تبرئه کنند که اگر دستور نمی دادند این جنایت ها امکان اجرا را نداشت.بله قصدم نقد این نگاه است.
مثال می زنم اگر حزب توده در ارتش و دادستانی نفوذ کرده بود کودتا دروغین کشف می کرد تا ماشین اعدام محمدی محمدی ریشهری را چاق کند.اگر نقش ریشهری در این میان گم شود باید دل آدم برای نفوذی های حزب توده بسوزد که اعدام هم شدند. اگر حزب این میزان قدرت داشت و تاثیر داشت چرا در مورد شوروی امکان نفوذ در حکومت را نداشت. پس زمینه برای کارهای حزب در مورد کشف کودتا در حکومت وجود داشت.
روایت موثق است که برای جلو گیری از اعدام چند نفر از جمله رئیس سابق ساواک حسین پاکروان افرادی به دیدن خمینی می روند. بگویم که حتی مجاهدین خلق از جمله موسی خیابانی با اعدام پاکروان موافق نبودند. می دانیم که مجاهدین از طرفداران اعدام ها بودند.
اما سخن خمینی این بوده است.اگر اینها نکشیم غائله 28 مرداد تکرار می شود. خوب وقتی فلان اصول گرا یا اصلاح طلب برای تبرئه خمینی سنگ تمام می گذارد کاسه و کوزه را سر خلخالی می شکند. آن وقت آدم دلش به خلخالی می سوزد.
اما مگر وقتی خلخالی رفت اعدام متوقف شد. وقتی لاجوردی با آن جنایت از سوی احمد خمینی حمایت می شد مطابق خاطرات منتظری .آن وقتی فلان اصلاح طلب برای زدن لاجوردی و تبرئه خمینی و احمد خمینی ،لاجوردی را عامل اصلی می گیرد خب آدم دلش برای لاجوردی هم.
وقتی در جریان حذف منتظری در سال 67 سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی تحلیل می کند منتظری راست شده یا به موتلفه نزدیک شده یا به نهضت ازادی در برابر منتظری به تائید خمینی می پردازد. همین سازمان و اصلاح طلبان در برابر اعدام های 1367 رئیسی را عامل معرفی می کنند. سوال این است اگر خمینی حکمی می داد به هر روحانی اصلاح طلب و اصول گرا ایا آن فرد ابا می کرد در مورد اجرای حکم خمینی در مورد اعدام های 1367.یک نفر ابا کرد منتظری بود و حذف شد.
مسئله دیگر این است که وزارت اطلاعات که در دهه 60 در اعدام های 67 نقش محوری داشت مگر اصلاح طلبان در ان نقش نداشتند محور اعدام مجاهدین خلق گزارش وزارت اطلاعات بود. خوب مگر ما کینه اصلاح طلبان را به مجاهدین نمی دانیم.البته قصد من تبرئه مجاهدین نیست.
چرا حجاریان یکبار در مورد اعدام های 67 حرف نمی زند در مورد نقشش نمی گویم او اطلاعات زیادی دارد. پس در این موقع اگر کسی حکم خمینی را نبیند یا توجیه کند به رئیسی حمله کند خوب آدم دلش برای رئیسی هم.
مشکل این شده است که اصلاح طلبان و اصولگرایان که تربیون دارند یکی رئیسی را عامل اصلی در جنایت 67 عمده می کند. یا دیگری خلخالی را عامل اعدام می داند.این دو جریان به عمد حتی تاریخ را تحریف هم می کنند. می دانیم تنها ملیون و نهضت ازادی و برخی از وکلا مخالف اعدام هویدا بودند.همین جریانات به شکل اعدام ها اعتراض داشتند.الان دیگر انگار اقای خمینی مبرا بوده است اعدام ها به وی تحمیل شده است پس از نصفه و نیم گفتن به تحریف حقیقت هم می رسند.
حال سوال این است که اگر این شیوه غلط را مصداق و ملاک بگیریم یعنی تبرئه مسول اصلی، اصلاح طلبان و برخی از سبزها را در مورد قضاوت دوره پهلوی ها،به شاه نمره بهتری نسبت به خمینی باید بدهند.اما می دهند؟
داستان زیاد است

مطالب مرتبط

عبدالواحد كنعان: مترجم علی سرداری

با این حال، النّهوم با حملات شدید نهادهای مذهبی و سیاسی روبه‌رو شد؛ نهادهایی که اندیشه‌های او را تهدیدی برای قدرت و موجودیت خود می‌دیدند. او بارها با طرد اجتماعی و رسانه‌ای مواجه شد و نوشته‌هایش در محافل دانشگاهی و روزنامه‌نگاری وابسته به رژیم‌ها به حاشیه رانده شد. با وجود این، توانست نفوذ خود را از طریق انتشار مستقل و نوشته‌های انتقادی ماندگار حفظ کند.

منیر شفیق – اندیشمند و نویسنده سیاسی:مترجم علی سرداری

چندین سو تشدید شد: لزوم حل بحران تنگه هرمز، تشدید درگیری برای پایان دادن به محاصره بنادر ایران، کاهش محبوبیت داخلی، نزدیک شدن انتخابات میان‌دوره‌ای و تعمیق بحران اقتصادی در آمریکا و جهان.
علاوه بر این، ناامیدی تقریباً کامل از دستیابی به هدف اعلام‌شده جنگ ـ یعنی تغییر رژیم ـ نیز وجود داشت. این ناکامی نه تنها به دلیل مقاومت و انسجام رهبری ایران و وحدت مردم، بلکه به دلیل استقامت سیاسی و نظامی ایران در مدیریت جنگ و درگیری بود. همه این عوامل، رئیس‌جمهور آمریکا را وادار کرده است که یافتن نوعی توافق را بر بازگشت به جنگ ـ آن‌گونه که نتانیاهو می‌خواهد ـ ترجیح دهد؛ به‌ویژه پس از اصرار ترامپ مبنی بر اینکه هرگونه آتش‌بس یا توافق بعدی باید شامل لبنان و شاید غزه نیز باشد. این موضوع روابط میان ترامپ و نتانیاهو را تیره کرده است، چنان‌که در مکالمه تلفنی ماقبل آخر آنها آشکار شد.

جمال الطاهر محقق و متخصص رسانه‌ای تونسی در مونترال، کانادا:مترجم علی سرداری

در تاریخ تونس، یک پارادوکس دردناک تکرار می‌شود: بسیاری از چهره‌هایی که زندگی، اندیشه و مبارزه خود را وقف کشور کردند، در نهایت به انزوا، بدنامی، تبعید، زندان و گاهی حتی مرگ دچار شدند، پیش از آنکه بعدها به‌عنوان بخشی از وجدان ملی دوباره کشف شوند.