انتشار آرشیو صوتی مباحث شهید صابر در آستانه‌ی ماه رمضان

باب بگشا

مجموعه کامل فایل‌های صوتی مباحث معلم شهید هدی صابر با عنوان «باب بگشا: ضرورت رابطه‌ی صاف‌دلانه، مستمر، استراتژیک و همه‌گاهی با خدا» در آستانه‌ی ماه رمضان توسط درگاه «در فیروزه‌ای» منتشر شد.

این مباحث از ماه رمضان سال 1387 در حسینیه‌ر ارشاد آغاز گردید و تا زمان دستگیری شهید صابر در تابستان 1389 ادامه یافت که محصول‌ آن برگزاری هفتاد نشست حول موضوع رابطه‌ی استراتژیک با خدا بود. این نشست‌ها با محوریت قرآن و با مطمح نظر قرار دادن استخراج متد از کتاب آخر برگزار می‌شد و دست‌مایه‌ی مباحث شهید صابر را بحث و فحص حول آیات قرآن تشکیل می‌داد.

در آستانه‌ی ماه مبارک رمضان که به ماه قرآن مشهور است، بازخوانی و بهره‌مندی از این مباحث که با محوریت قرآن طراحی و ارائه شده‌اند، به مثابه‌ی راهکاری برای تامل و تعمق در کلام خدا و رابطه‌ی استراتژیک با او، می‌تواند مدنظر مومنان و روزه‌داران قرار گیرد. بر همین مبنا، درگاه در فیروزه‌ای اقدام به انتشار آرشیو کامل صوتی این سلسله مباحث نموده تا علاقمندان بتوانند به آن رجوع نمایند.

شایان ذکر است که متن مکتوب 14 نشست نخست «باب بگشا» پیش از این در قالب کتابی منتشر شده بود و متون مکتوب سایر نشست‌ها نیز به تدریج در درگاه «در فیروزه‌ای» در دسترس علاقمندان قرار خواهد گرفت.

آرشیو صوتی مباحث «باب بگشا»

 

مطالب مرتبط

روزنامه‌نگار مصری– عبدالمجيد الشرفي:مترجم علی سرداری

او خواستار لغو برخی احکام فقهی می‌شود که آنها را ناعادلانه می‌داند؛ از جمله قوانین مربوط به ارث، ازدواج و طلاق. شرفی تأکید می‌کند که قرآن اصولی را در خود دارد که عدالت را ترویج می‌کنند و این اصول باید مبنای هر تفسیر جدیدی برای دستیابی به برابری جنسیتی در جوامع مسلمان باشند.
با وجود حمایت شرفی از اصلاحات دینی، او به ضرورت جدایی دین از دولت باور دارد. به اعتقاد او، اسلام نیازی به تحمیل از سوی قدرت سیاسی ندارد و باید در چارچوب آزادی فردی عمل کند. شرفی معتقد است دولت مدرن باید سکولار باشد و رابطه دین و سیاست باید در چارچوب حقوق بشر و دموکراسی تعریف شود.

صبحی نایل، محقق مصری — مترجم: علی سرداری


او ادعا می‌کند که «تشکیل جامعه اسلامی یک ضرورت انسانی و یک الزام فطری است» و «نظام اسلامی بر اساس عدالت خدا قضاوت می‌کند، با ترازوی خدا وزن می‌کند و پرچم عدالت اجتماعی را تنها به نام خدا برافراشته و آن را پرچم اسلام می‌نامد؛ آن را با هیچ نام دیگری پیوند نمی‌دهد و بر آن می‌نویسد: لا اله الا الله». «جامعه اسلامی جامعه‌ای است که تمام سبک زندگی اسلامی را اتخاذ می‌کند.» چنین شعارهایی عمیقاً—و شاید حتی به‌گونه‌ای جادویی—در میان مسلمانان طنین‌انداز می‌شود. آرزوی هر مسلمانی نظامی است که مطابق عدالت خداوند عمل کند و بر اساس وحی او حکم نماید. اما قطب خود این نظام را تعریف و اداره می‌کند و هرگونه مخالفت با آن را مخالفت با خداوند می‌شمارد.

نویسنده: احمد الدباوی (مصر)مترجم علی سرداری

روشنگری در آثار طه حسین محدود به مسائل ادبی، تاریخی یا آموزشی نبود؛ بلکه به حوزه سیاست نیز گسترش یافت. سیاست هرگز از پروژه او غایب نبود، به‌ویژه پس از آنکه دولت وفد، پیش از انقلاب ۲۳ ژوئیه ۱۹۵۲، او را وزیر آموزش کرد. از آن زمان، او عملاً سیاست را در خدمت آموزش قرار داد. طه حسین سیاست و آموزش را درهم آمیخت. هنگامی که از دموکراسی به‌عنوان وسیله دستیابی به آزادی سیاسی سخن می‌گفت، آن را ضروری می‌دانست، اما آن را ناگزیر به آموزش پیوند می‌زد. او باور داشت که بدون آزادی فکری و علمی، آزادی سیاسی وجود نخواهد داشت. این دو آزادی، دو روی یک سکه‌اند. او می‌گوید: «نظام دموکراتیک باید زندگی، آزادی و صلح را برای همه شهروندان تضمین کند. من باور ندارم که دموکراسی بتواند هیچ‌یک از این‌ها را تضمین کند، مگر آنکه آموزش ابتدایی همگانی را ـ خواه مردم بخواهند، خواه نخواهند ـ فراهم کند. برای اینکه دموکراسی زندگی را تضمین کند، باید پیش از هر چیز آزادی انتخاب میان مکاتب فکری گوناگون را فراهم سازد؛ مکاتبی که افراد را قادر می‌سازد امرار معاش کنند.»