توصیه ما به دفتر تحکیم که مورد پسند اصلاح طلبان نبود این بود که شما بازوی هیچ حزبی نباشید و تلاش کنید که خواسته های تمامی دانشجویان را منعکس و بستر گفتگو و فضای همگرایی را آماده کنید.
این یاداشت انتقال تجربه ای است که می تواند به کارآید . مختصر این که نیروهای دانشجویی یا مدنی می توانند لولای همگرایی نیروها و یا بستر این همگرایی باشند.
نشست سفیران راه سبز امید و انتقاد آنان به شورای هماهنگی ر اه سبز امید و همچنین انتقاد از عملکرد خود طی یک سال گذشته را باید به فال نیک گرفت و آن را مثبت ارزیابی کرد.
نشست گوتنبرگ برای من و آنچه که از سوسیال دمکراسی سوئد آموختم بسیار پربار بود و این باورم را محکم تر کرد که لیبرالیسم بدون سوسیالیسم در اروپا دستاورد مدنی ومردمی ای برای دمکراسی نداشته است.
اما به بحث اصلی بپردازیم.
دفتر تحکیم وحدت در سال 1358 ه.ش برای مبارزه با جریانات دیگر دانشجویی شکل گرفت ،اما در مسیری پر افت و خیر در مدار تقویت جامعه مدنی قرار گرفت.
توصیه ما به دفتر تحکیم که مورد پسند اصلاح طلبان نبود این بود که شما بازوی هیچ حزبی نباشید و تلاش کنید که خواسته های تمامی دانشجویان را منعکس و بستر گفتگو و فضای همگرایی را آماده کنید.
عمل به این سیاست ساده نبود، اما دفتر تحکیم وحدت در این مسیر حرکت کرد و برای همگرایی نیروهای سیاسی بسیار دردسر کشید و دچار نوسان های شدید شد که نیاز به بررسی و مثنوی هفتاد من کاغذ دارد.
اما این دفتر نتوانست با نهاد های مدنی رابطه قوی بر قرار کند . سالهاست بر این باور درست اما نه چندان شیرین هستم که تنها اصرار و خواست نهادهای مدنی می تواند جریانات سیاسی دمکر اسی خواه را در ایران به همکاری بکشانند.
نتیجه آن که دفتر تحکیم وحدت از بازوی حزبی به سوی نهادهای مدنی رفت و سرکوب شد.
همچنین تجربه کنفدراسیون دانشجویان خراج از کشور در قیل از انقلاب شایان توجه است که که از نهاد فراگیر به سمت نهاد حزبی رفت و در سال 1355 ه.ش به بن بست رسید.
اینها می تواند برای سفیران سبز امید تجربه هایی گرانبها باشد و همچنین به عنوان تجربه جلوی چشم افراد و جریانهایی قرار بگیرد که قصد دارند سمت و سویی سیاسی و جریانی و حزبی به سفیران راه سبز امید بدهند.
نشست سفیران سبز امید در گوتنبرگ را می توان از جنبه های گوناگون مانند برنامه ریزی ،سخنرانان ،موضوعات مورد بحث ،روابط تشکیلاتی و….مورد بررسی قرار داد،که هرکدام دارای نقاط قدرت و ضعف خاص خود است. اما با توجه به دو انتقاد محوری سفیران :
1- انتقاد به شورای هماهنگی راه سبز امید
2- انتقاد به عدم تلاش کافی برای فراگیر شدن
همچنین تصریح بر اینکه سفیران تنها نماینده سبز نیستند؛ می توان برای حرکت بهتر سفیران راه سبز امید ،چند پیشنهاد مطرح کرد.
1- سفیران سبز امید به عنوان نهاد مدنی و واسط خود را تعریف کند که می خواهد،در هم گرایی نیروهای دمکراسی خواه و نهادهای مدنی فعال باشد . در نتیجه نماینده یک جریان سیاسی خاص نیست.
2- مبنای کار این نهاد مدنی برای هم گرایی می تواند بیانیه چهارم حقوق شهروندی کروبی و بیانیه شماره 17 موسوی باشد،نه منشور راه سبز امید. چراکه منشور راه سبز امید نگاهی سیاسی دارد در حالیکه نهاد مدنی به دنبال تقویت قدرت نهاد های مدنی در مقابل قدرت دولت و فدرت احزاب و جریانات سیاسی است.
3- سفیران راه سبز امید در صورتی همگرایی را تقویت می کنند که بتوانند در نقد و بررسی منصفانه جریانات، بی طرف باشند و نیروهای سیاسی و نهادهای مدنی را دعوت به همگرایی و کار مشترک کنند. در این بستر است که سفیران موثر خواهند بود و می توانند بر ادامه راه خود امیدوارتر باشند.
تجربیات مطرح شده در نشست سفیران به خصوص سخنرانی های نشست دوم که حاوی تجارب مختلف بود می تواند دستمایه گفتگوهای بعدی و درونی سفیران باشد. نتیجه حاصل از این گفت و گو ها می تواند دستاورد بارز نشست دوم قلمداد شود.
به طور مشخص دو نوع تجربه در نشست سفیران مطرح شد:
1- سفیران به عنوان بازوی سیاسی جنبش با قرائت خاص
2- سفیران به عنوان نهاد مدنی برای همگرایی دمکراسی خواهی سبز
هر دو نگاه مطرح شده بالا در نشست سفیران راه سبز امید طرفدار داشت؛اگرچه همدلی با گرایش دوم بیشتر بود اما قدرت نگاه اول بارزتر خود را نشان می داد.
عدم حل این تفاوت نگاه در آینده زنگ خطری برای سفیران خواهد بود . پس شایسته است با عطف نگاه به جنبش های خاص (مانند زنان،اقوام،اصناف و..) ، سفیران نقدهای این حرکتها را در مورد جنبش سبز مورد توجه قرار دهند و مخرج مشترک بیشتری میان جنبش های خاص و جنبش سبز تدارک ببینند و به هر دو طرف ارائه دهند و از آنان طلب همکاری بیشتری کنند .
تجربه کنفدراسیون دانشجویی و تجربه تحکیم بوسیله سخنرانان مطرح شد. هم مدل تشکیلاتی هر دو جریان وهم گرایشات سیاسی هر دو نیرو قابل تامل است.
سخنان کاظم کردوانی در مورد مسیر کنفدارسیون که از نهادی فراگیر به نهادی حزبی یا سیاسی خاص تبدیل شد و توقف آن خطری است که سفیران را هم تهدید می کند.
همچنین تجربه تشکیلاتی کنفدراسیون که از تجربه تشکیلاتی دفترتحکیم ، تواناتر و فراگیرتربود موضوعی قابل توجه است .
سخنان موسوی خوئینی در مورد تجربه تحکیم و لزوم همگرایی نکته ای است که می تواند بر نگاه سفیران راه سبز امید نسبت به لزوم لولا بودن درهمگرایی بین نیروها تاثیر بگذارد.
تاکید نگارنده به عنوان دستاوردی تلخ اما درست هم این بود که تصریح کردم در ایران جریانات و شخصیتهای سیاسی نمی توانند با یکدیگر همگرایی کنند مگر اینکه از طرف نهادای مستقل اعم از اصناف ،اقوام،زنان و…. ،مورد درخواست قرار بگیرند و ناگزیر به این امر شوند یا اینکه محور همگرایی را جامعه مدنی بگیرند . در غیر این صورت باز کسی از گرد راه می رسد و همه را به دنبال خود می کشاند و باز دمکراسی در تعلیق وهیاهو گم می شود.
به عبارتی دیگر سفیران سبز امید با دید مطالبه محوری و نقش لولاگری و واسطه ای می توانند به همگرایی دمکراسی خواهان کمک کنند و می توانند با استفاده از تجربه کنفدراسیون و دفترتحکیم وحدت مسیر جدیدی را آغاز کنند که مفید تر باشند.
در این باره باید گفت و شنید تا راهی بهتر گشوده شود.
سایت ملی – مذهبی محلی برای بیان دیدگاههای گوناگون است.
