هر چند از آن زمان مدت زیادی گذشته است اما ما می توانیم شهادت دهیم که شخص مزبور در راس دستگاهی بوده است که در مدت بین سال های ۱۹۶۰ – ۱۹۷۹ از عوامل اصلی شکنجه گاه های اوین و کمیته مشترک بوده که مشغول شکنجه زندانیان سیاسی و مخالفان حکومت بوده اند. که ابزار و وسایل شکنجه ها مانند صندلی آهنی ( آپولو)، دستگاههای شوک الکتریکی و شلاق های متعدد هم اکنون در موز ه های نمایشی این مکان ها موجود است. عده ای از دوستان ما که اکنون در میان ما نیستند در این شکنجه گاه ها جان داده اند و ما نیز اکثرا دارای آثار شکنجه در بدنمان پس از حدود شصت سال هم چنان باقی است و با رنج شکنجه های آن دوران به زندگی ادامه می دهیم.
هدف از این شهادت نه درخواست غرامت و نه درخواست جبران آن شکنجه ها است بلکه اجرای عدالت پس از سالیان دراز است تا آنکه جامعه بشری بداند که شکنجه گران نیز روزی بدست عدالت سپرده خواهند شد و این عمل شنیع ضد انسانی برای همیشه از جامعه بشری رخت خواهد بست تا آنکه دنیا جای بهتری برای زندگی باشد و آیندگان امنیت بهتری داشته باشند.
متاسفانه در خاورمیانه جایی که ما زندگی می کنیم همچنان این کار از جانب برخی حکومت ها جریان دارد. باشد که نتایج این دادگاه بتواند این اعمال را به تاریخ بسپارد.
مرتضی برزگر
همایون میر سعیدی
بهمن هژیر
علیرضا ثقفی
سید علی صالحی
کیوان صمیمی
مهدی غنی
لطف الله میثمی
هوشنگ فرصت
یکشنبه ۱۷ آبان ۱۴۰۵
