دکترحسان شریعتی

نعل وارونه

در بحبوحه جنگ و محاصره و تحریم کشور از بیرون و بحران معیشتی که علاوه بر عامل خارجی، پیامد نوعی سیاست‌گذاری کلان و مدیریت اقتصاد کشور، به‌ویژه در دوران پس از جنگ هشت‌ساله بوده است، جست‌وجوی مقصر و «سپر بلا»‌ و نیافتن دیواری کوتاه‌تر از گفتمان عدالت‌طلبی روشنفکران منتقد و یقه شریعتی را گرفتن، مانند نماد ملی و مذهبیِ همچنان زنده آن گفتمان و شگردِ «به کوچه چپ زدن»، دقیقا مصداق همان وارونه‌زدن نعل به‌ قصد گم‌کردن نشان اسب یکه‌تازان مسئول نظم سابق و‌ وضع لاحق است و سر کار گذاشتن مردمان و «راندن‌شان به سمت ناکجاآباد».
احسان شریعتی
در بحبوحه جنگ و محاصره و تحریم کشور از بیرون و بحران معیشتی که علاوه بر عامل خارجی، پیامد نوعی سیاست‌گذاری کلان و مدیریت اقتصاد کشور، به‌ویژه در دوران پس از جنگ هشت‌ساله بوده است، جست‌وجوی مقصر و «سپر بلا»‌ و نیافتن دیواری کوتاه‌تر از گفتمان عدالت‌طلبی روشنفکران منتقد و یقه شریعتی را گرفتن، مانند نماد ملی و مذهبیِ همچنان زنده آن گفتمان و شگردِ «به کوچه چپ زدن»، دقیقا مصداق همان وارونه‌زدن نعل به‌ قصد گم‌کردن نشان اسب یکه‌تازان مسئول نظم سابق و‌ وضع لاحق است و سر کار گذاشتن مردمان و «راندن‌شان به سمت ناکجاآباد». در این جدال نمادین با نمادها مواجه هستیم، همچنان که «شاندل» شخصیت نمادین ساخته علی شریعتی‌مزینانی بود. مثال مشابه این معرکه در این مردادماه نمادین، مورد مصدق است که آمده‌اند و فرموده‌اند که نه قدرت خارجی، بلکه دکتر خود در ۲۸ مرداد ۳۲ با تمرد از دستور شاهی که مطابق قانون اساسی وقت قرار بود پس از 14 مرداد 1285، فقط سلطنت کند و نه حکومت، کودتا کرده است. و اما دلیل این عطف توجه اغراق‌آمیز و این حجم از واکنش‌ها، با وجود همه درشتی‌ها، به‌درستی همین دلالت عینی و
اکنونی-اینجایی آن گفتمان انتقادی از نظم یا بی‌نظمی اقتصادی-سیاسی است که به وضع و بحران کنونی انجامیده و همچنان آبستن برشوراندن جامعه است. مگر گفتمان شریعتی در جوانی با این نقل از اباذر شروع نمی‌شد که «در شگفتم از کسی که در خانه‌اش نانی نمی‌یابد و با شمشیر آخته‌اش بر مردم نمی‌شورد؟». پس مسئول بروز این‌گونه خشونت‌ها نه مسببان بحران معیشت و گرسنگی، بلکه خود «انسان شورشی» است؛ و یکی از روش‌های از اسب و سپر انداختن حریف، به‌ جای نقد نظر به‌ شیوه «انظر الی ما قال»، یقه شخص را گرفتن و فحاشی و تخطئه شخصیت اوست (Ad Hominem)
. و از ‌آنجا ‌که در سال‌های اخیر استفاده از این روش مغالطه منطقی رواج فراوان یافته‌ و به‌طور کلی هم‌زمان با گرایشی در جامعه به‌ سمت ادب و فرهنگ پوپولیستی فاشیستی و… از این شیوه به‌ویژه در فضای مجازی‌ بسیار استقبال می‌شود؛ شبحی از شریعتی که پیش‌تر با جعل و نقل منظم و سازمان‌یافته قول‌هایی موهوم و جملاتی موهن آماج تمسخر و استهزا بود، این‌ بار در سطحی گسترده مورد کین‌توزی چپ‌هراسانه واقع می‌شود. اما این حجم از توجه و واکنش در ضمن نشان از زنده و سوزنده ماندن شعله «شمع» شاندل و به‌روز و با مصداق بودن نقد عدالت‌طلبانه ملی-مردمی از سرمایه‌سالاری بی‌رویه و دلال‌مسلک «خصولتی» است و نیز نقد سنت‌گرایی متصلب و بنیادانگاری مذهبی، به دلیل و نشان همان دلالت عینی و مصداق‌یابی استدلال شریعتی مانند یک «نماد» فکری-اعتقادی. چرخش از حواشی و «بازگشت به اصل موضوع»، به‌ تعبیر پدیدارشناسان، داستان را از هزل یا هجوسرایی، له و علیه شخص و شخصیت‌های واقعی یا نمادین، خارج کرد. هرچند در‌ این‌ میان و میدان، حملات نه همه از سنخ واهی و موهن بود و نه همه دفاع‌ها از سر صدق و وثوق. متن و مضمون اندیشه و پیام شریعتی در وجه سلبی، به‌ تعبیر خود او، نفی بیگانگی با خود و «استضعاف» زیر سلطه «زر و زور و تزویر» بود و در وجه ایجابی، دفاع از تثلیث «عدالت، آزادی، و عرفان» به‌مثابه خودآگاهی یا توسعه مادی جامعه و تعالی اخلاقی-معنوی فرد. و بر اساس ‌این آموزه شریعتی بی‌تردید در حوزه افتصاد، سمت‌گیری عدالت‌طلبانه ضد استثماری است، چنان‌که در سپهر سیاسی جهت‌گیری آزادی‌خواهانه ضد استبدادی. و در سطح جهان‌روا، تفکری «پسااستعماری» است؛ اما نه از نوع تجدد و غرب‌ستیزی تمدنی-دینی‌ و از سنخ «برخورد تمدن‌ها» و جنگ‌افروزی‌های صلیبی و… . بنابراین الفبا و مبتدیات مبرهن آموزه شاندل شریعتی، «دفاع بد» از او را برنمی‌تابد‌ و برای نمونه، تأکید بر استعمارستیزی مماشات‌گر با استبداد و واپس‌گرایی یا نوعی عدالت‌طلبی بی‌اعتنا به آزادی و حقوق بشر و شهروندی. و رویکرد‌هایی از این دست، بیش از حملات آکنده از اتهام و اهانت و افترا و فحاشی و نفرت‌پراکنی، تحریف‌گر واقعیت و حقیقت پیام او هستند. شریعتی بی‌شک معلم انقلاب و نقد و نهضت بود‌ و نه نظریه‌پرداز نظام و قدرت و حکومت و توجیه‌گر نظم و وضع مسبوق و موجود. از ‌این‌رو جویندگان امکان بازتولید گفتمان شریعتی یا «نو‌شریعتی»، همواره کوشیده‌اند در «سمت درست تاریخ» بایستند، هرچند «از بد حادثه» در سمت بد جغرافیا قرار گرفته باشند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق بپیوندید.«تلگرام»

مطالب مرتبط

مقاله میدل ایست آی

با این حال، برای موفقیت مذاکرات، واشنگتن و تهران باید یک اصل بنیادین را به رسمیت بشناسند: هر توافق پایداری باید برای هردوطرف آبرومندانه و مبتنی بر منافع متقابل باشد. هیچ‌یک از طرفین تسلیم بی‌قیدوشرط را نخواهند پذیرفت. توافقی مبتنی بر تحقیر، اجبار یا امتیازات یک‌جانبه، صرفاً زمینه‌ساز جنگ دیگری خواهد شد.

نواف التمیمی:مترجم علی سرداری

پل فیندلی بهای سیاسی و حرفه‌ای مواضع و انتقادات خود از لابی اسرائیل را پرداخت، بهایی که به تجربه او در نوشتن و انتشار کتابش نیز سرایت کرد. پس از از دست دادن کرسی کنگره در سال ۱۹۸۲، او با مشکل قابل توجهی در یافتن ناشر برای کتابش، "چه کسی جرات دارد حرف بزند؟"، مواجه شد. حدود ۲۰ انتشاراتی از انتشار این نسخه خطی خودداری کردند، با وجود اینکه برخی از مدیران آنها از ارزش و اهمیت آن تمجید کرده بودند، زیرا از فشاری که موضوع آن ممکن است ایجاد کند، می‌ترسیدند. پس از انتشار کتاب در سال ۱۹۸۵، فیندلی از تلاش‌ها برای محدود کردن توزیع آن و فشاری که بر شبکه‌های تلویزیونی برای پخش تبلیغات تبلیغاتی آن وارد شده بود، صحبت کرد. بنابراین، تجربه انتشار خود کتاب به امتداد مسئله محدودیت‌های آزادی انتقاد از اسرائیل و گروه‌های لابی طرفدار اسرائیل و هزینه‌هایی که ممکن است کسانی که از این خطوط عبور می‌کنند متحمل شوند، تبدیل شد.

▪️یادبود هفتاد ودومین سالروز اعدام سیاسی شهید دکتر حسین فاطمی

میرزا کوچک که مجاهدین گیلان در صدر مشروطه بود، در پسا مشروطه و دل بحران‌های آن در جلسه ای در تهران حضور یافت، جلسه ای که ستارخان و… نیز در آن حضور داشتند و عملا تشییع جنازه مشروطه ناامیدانه توسط مشروطه خواهان پذیرفته شد. میرزا در زیر تابوت مشروطه، مرگ آن را برنتافت و بانی جنبشی جمهوریخواهانه شد، قانون اساسی جمهوری شورایی او غیر ایدئولوژیک بود و علاوه بر عبور از سلطنت، برخلاف قانون اساسی مشروطیت خبر از حق وتو و امتیازی برای روحانیت نیز در آن وجود نداشت.
رضاشاه نیز در وضعیتی انتقالیِ حذف قاجارها،صحبت از الغای سلطنت و برآمدن جمهوریت کرد. اما الگو و روایت او از سازوکار آن دموکراتیک نبود و بل کاملا اقتدارگرایانه بوده و نسبتی با حاکمیت ملت نداشت و چنانچه دیدیم نسبتی با چیدمان دموکراتیکی که با مشروطه در ایران برقرار و در حال تکوین بود برقرار نکرد.