وال استریت ژورنال فاش کرد که دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، در تلاش است سیاست فشار حداکثری خود بر تهران را با اجتناب از لغزش بهسوی یک رویارویی نظامی تمامعیار متعادل کند.
این روزنامه به نقل از مقامات آمریکایی نوشت که ترامپ به دستیارانش گفته است نمیخواهد جنگی تمامعیار با ایران آغاز کند، مگر اینکه حملات ایران منجر به مرگ سربازان آمریکایی شود.
وال استریت ژورنال همچنین گزارش داد که ترامپ به دستیارانش تأکید کرده است که قصد ندارد وارد جنگی گسترده با ایران شود، مگر در صورتی که حملات ایران به کشته شدن نیروهای آمریکایی بینجامد. این در حالی است که به گفته مقامات آمریکایی، بحثهای مداومی درباره افزایش فشار بر ترامپ به دلیل حملات مکرر ایران وجود دارد؛ حملاتی که تردیدهای جدی درباره پایداری بلندمدت آتشبس ایجاد کرده است.
در همین راستا، مقامات به این روزنامه تأیید کردند که آتشبس شکننده، علیرغم درگیریهای خشونتآمیز گاهبهگاه، همچنان پابرجاست.
در مورد آخرین تحولات مذاکرات آتشبس بین واشنگتن و تهران، وال استریت ژورنال به نقل از یک مقام کاخ سفید نوشت که ترامپ ترجیح میدهد به دنبال کردن رویکرد دیپلماتیک برای پایان دادن به برنامه هستهای ایران ادامه دهد.
با این حال، علیرغم ترجیح ترامپ به دیپلماسی، این مقام تأکید کرد که او در مورد هرگونه توافق هستهای با ایران خطوط قرمز مشخصی دارد.
در همین زمینه، سیانان گزارش داد که منابع نزدیک به ترامپ اظهار داشتهاند که او به مشاوران خود اطلاع داده است با امضای هیچ توافقی با تهران که به ایالات متحده امتیاز بدهد، موافقت نخواهد کرد. به گفته این شبکه، ترامپ به دنبال اجتناب از توسل به فرمول مصالحهای است که میتواند بهعنوان تحویل مبالغ زیادی پول به ایران تعبیر شود؛ موضوعی که او اغلب برای انتقاد از توافق باراک اوباما، رئیسجمهور سابق آمریکا، از آن استفاده کرده است. در آن توافق (۲۰۱۵)، ۱.۷ میلیارد دلار از داراییهای ایران آزاد شد؛ رقمی بسیار کمتر از ۱۲ میلیارد دلاری که قرار است ایران تحت مذاکرات فعلی دریافت کند.
ترامپ به تیم خود ابراز تمایل کرده است که به توافقی دست یابد که ایالات متحده را در موقعیتی قویتر نسبت به توافق اوباما قرار دهد. این شبکه گزارش داد که مقامات دولت ترامپ نگراناند که لغو تحریمها علیه داراییهای ایران در چنین مراحل اولیهای، فشار اقتصادیای را که واشنگتن در طول جنگ بر تهران وارد کرده، کاهش دهد و بهطور بالقوه امیدهای ترامپ برای دستیابی به توافقی بهتر از توافق سال ۲۰۱۵ را از بین ببرد.
با توجه به اینکه بعید است ایران توافقی بدون دریافت امتیاز بپذیرد، مقامات اذعان میکنند که این موضوع به همان اندازه که به ترتیبات مالی مربوط است، به پیامرسانی به مردم آمریکا نیز ارتباط دارد. این شبکه گزارش داد که مشاوران دولت ترامپ در حال بررسی گزینههای موجود در چارچوب ترتیبات پیشنهادی هستند؛ از جمله پیشنهادی که سایر کشورها را ملزم به آزادسازی وجوه مسدودشده متعلق به ایران میکند، در حالی که ایالات متحده از ارائه هرگونه مشوق مستقیم به تهران خودداری میکند.
مقامات همچنین در حال بررسی آزادسازی داراییهای مسدودشده ایران هستند، مشروط بر اینکه صرفاً برای اهداف بشردوستانه استفاده شوند؛ یعنی پرداخت وجوه به تأمینکنندگان تأییدشده دارو، غذا و نهادههای کشاورزی، بهجای تحویل مستقیم آنها به دولت ایران.
کاخ سفید اصرار دارد که ایران هیچ کمک مالی دریافت نخواهد کرد مگر اینکه ذخایر اورانیوم غنیشده خود را واگذار کند.
در همین زمینه، ترامپ هفته گذشته در جلسه کابینه گفت: «ما پولی را که آنها ادعا میکنند مال خودشان است، کنترل میکنیم. ما کنترل آن پول را حفظ خواهیم کرد. و وقتی آنها درست رفتار کنند، وقتی کار درست را انجام دهند، به آنها اجازه میدهیم پولشان را داشته باشند. اما در حال حاضر، ما این کار را نخواهیم کرد.»
این موضوع توسط مارکو روبیو، وزیر امور خارجه ایالات متحده، نیز تأیید شد. او تأکید کرد که تحریمها علیه ایران بدون قید و شرط لغو نخواهد شد. روبیو روز چهارشنبه در جلسه استماع کنگره گفت: «شرایطی وجود دارد، اما در نهایت همه چیز مشروط خواهد بود.»
او افزود: «اگر آنها واقعاً هر کاری را که از آنها میخواهیم انجام دهند، اجرا کنند، ما در مورد تحریمهای مربوط به برنامه هستهای بحث خواهیم کرد، اما این بخشی از مذاکرات خواهد بود، نه اولویت مذاکرات.»
منبع الجزیره
نصراله نجات بخش
پرسش اصلی این نوشتار آن است که چرا نیروهایی که خود را حامل آزادی و عدالت میدانستند، در بزنگاه های تاریخی نتوانستند بهبدیلی پایدار در برابر استبداد بدل شوند؟ از تجربه مشروطه و جبهه ملی تا انقالب ۱۳۵۷ و تشکل های نوبنیاد خارج از کشور، یک مسئله همچنان پابرجاست: فاصله میان آرمانهای اعالم شده و رفتار واقعی احزاب. این کتاب کوششی است برای آسیب شناسی همین فاصله؛ فاصله ای میان مرامنامه و عمل، میان آزادیخواهی و انحصارطلبی، میان نقد استبداد و بازتولید شیوه های اقتدارگرایانه در درون گروه های سیاسی.
- 1405/03/14