درباره نویسنده : «عبدالباسط سیدا» در ژوئن۱۹۵۶(65 سال) در عامودا در سوریه در استان الحسکه: منطقه شمال شرق: در منطقه ای با اکثریت کرد تباربه دنیا آمد. او فارغالتحصیل دکترای فلسفه در دانشگاه دمشق است و پس از فارغ التحصیلی به کار تدریس در کشور لیبی مشغول شد.
عبدالباسط سیدا فعال سیاسی سوری کرد تبار و رئیس شورای ملی سوریه نیز هست. او خود از موسسین شورای ملی سوریه بوده و از سال ۱۹۹۴ مقیم کشور سوئد است. سیدا نویسنده چندین کتاب درباره فکر و اندیشه عربی است و در حوزه کردها تحقیقاتی بسیاری انجام داده است.
سیدا با توجه به تبارش وفعال بودنش در این زمینه پس از سال ها به این نتیجه رسیده که این منطقه تنها از راه گفتگو قابل حل است. آن هم از جانب همه گان از جمله سیاسی ها و نخبگان که همدیگر را به رسمیت بشناسند.افزون براین ضرورت دارد این اندیشه میان مردم منطقه ودر همه شکل های گوناگون آن پرداخته شود تا همه یکدیگر را بپذیرند و در این جهت گام بر دارند و به تدریج گذشته را پشت سر بگذارند و فصل نوینی را آغاز کنند.سیدا مقالات بسیاری نوشته است و او مقاله پیش رو را قبل از نشست بغداد تهیه کرده است که به قلم علی سرداری به فارسی برگردانده شده است.
متن مقاله: منطقه ما دهه هاست که در نتیجه درگیری ها و جنگ ها، چه بین کشورهای عربی و اسرائیل، چه بین خود کشورهای عربی، بین ایران و عراق، جنگ داخلی لبنان و جنگ های اسرائیل در لبنان، پرتنش بوده است. همه این موارد باعث شده تا منطقه در شرایط آشفته ای به سر ببرد.
وحضور نظامیان فلسطینی در لبنان، علاوه بر جنگ کویت و مشکل کردها در عراق، ایران و ترکیه و مراحل مختلف آن و از سوی دیگر رژیم صهیونیستی و حملات هر از گاهش به کرانه باختری و غزه، در پاسخ به خواسته های فلسطینیان که برای حقوق مشروع آن ها ، دست به این تعرضات می زند، همواره این منطقه را آشفته کرده است.
در دو دهه گذشته، در این منطقه سرعت ناآرامی ها افزایش یافته است و عراق، با همه منابع طبیعی و انسانی عظیم خود، به کشوری از هم پاشیده تبدیل شده است. مردم عراق حالا در آرزوی آب، برق و حداقل سطح قابل قبول مراقبت و ساده ترین نیازها هستند.
لبنان که در دهه پنجاه و شصت به عنوان مروارید شرق یا سوئیس شرقی شناخته می شد، به کشوری تبدیل شده که ساکنانش برای نان، دارو و سوخت التماس می کنند و در نتیجه آن باعث آوارگی، جابه جایی کشتار و ویرانی شده است. جنگ اعلام شده توسط دولت سوریه، با حمایت متحدانش علیه سوری های که مخالف استبداد و فساد بشار اسد بودند، حالا و در نتیجه سوریه را به ویرانه ای تبدیل کرده که ارتش های منطقه ای و بین المللی در آن دست به گریبان شده اند و شبه نظامیان خارجی که بشار اسد از هر سو آن ها را وارد سوریه کرد(شبه نظامیانی که شعارهای فرقه ای سر می دادند و در جهت برنامه های فرا ملی قرار داشتند) کشور را ناآرام کرده و از سوی دیگراین تحرکات هیچ ربطی به منافع سوری ها و آینده آن ها ندارد و همین طور در یمن مردم آن حالا واقعاً در تنگنا هستند. اساس و نتیجه این جنگ های داخلی اما به درگیری های منطقه ای باز می گردد .
هزینه همه این موارد که ذکر شد، از نظر مالی و انسانی بسیار گزاف است. مبالغ فوق العاده ای برای خرید سلاح و بدهی های سنگین دولت ها و در نهایت ارائه کمک های جهانی که اغلب به دست کسانی که سزاوار آن هستند، نمی رسد. این در حالی است که غول فساد به بدترین وضع آن همه جا وجود دارد. معمولاً فساد در فضای آشفتگی، قطبی شدن، شکنندگی دولت ها و تسلط شبه نظامیان، به وجود می آید و ثروت را بدون حساب وکتاب غارت می کند.اغلب شعار مبارزه با تروریسم مترسک و وسیله ای است برای ساکت کردن کسانی است که خواهان پاسخ گویی وحساب وکتاب می باشند.
اختلافات و درگیری های منطقه ای با برنده و بازنده تمام نمی شود، مادامی که امکان قلدری توسط این یا آن نهاد بین المللی وجود داشته باشد، ادامه این وضعیت منجر به تخریب، تجزیه، آوارگی و پوسیدگی بیشتر و هدر دادن ثروت مادی و انرژی انسانی ، به ویژه با توجه به قطب بندی نفرت انگیز فرقه ای می شود که برای محاسبات سیاسی فرصت طلبانه به جوامع منطقه تحمیل شده است.
واضح است که اختلافات و درگیری های منطقه ای با برنده و بازنده تمام نمی شود، مادامی که پتانسیل قلدری برای این یا آن طرف بین المللی وجود داشته باشد. همین روند منجر به پیچیدگی بیشتر، فرسودگی بیشتر و رنج بیشتر برای جوامع ما را در بر خواهد داشت. منطقه ما به شدت نیازمند یک ابتکار منطقه ای است که کشورها را گرد هم آورد تا همه مسائل، اختلافات، نگرانی ها و آرزوها را مورد بحث قرار دهد. همچنین برای چرخاندن زوایا، تعیین اجماع و انتقال اختلافات به جلسات آینده که به صورت مداوم و پس از توافق بر سازوکارها و عوامل تعیین کننده که به کار مشترک نیاز دارد،پرداخته شود.
کشورها باید دو رهم جمع شوند تا در مورد همه مسائل ، اختلافات ، نگرانی ها و آرزوها بحث کنند. این کار به طور مداوم و پس از توافق بر روی مکانیسم ها و محدودیت ها انجام شود.
آنچه شانس چنین ابتکاری را افزایش می دهد تعداد گام های سازش گر و ملاقات هایی است که به صورت مخفیانه و علنی بین کشورهای مختلف منطقه صورت می گیرد. در اینجا به طور خاص به آشتی خلیج فارس، تفاهمات ترکیه و مصر، تماس های عربستان سعودی با ایران، اردن و ایران، ابتکار عربستان برای صلح در یمن، جلسات ترکیه و امارات و تلاش های مداوم عراق برای تامین امنیت اشاره شده است .در همین راستا عرب ها راه را به سوی به عراق باز کردند .
علاوه بر تلاش های عراق که در پی برای حفظ روابط همسایگی خوب با همه، به ویژه با ایران و ترکیه است(زیرا آن ها دو قدرتمندترین قدرت منطقه ای در واقعیت داخلی عراق هستند) و همچنین ترکیه از طریق حضور ارتش خود در بسیاری از مناطق کردستان عراق. در راستای این روند، دولت عراق دائماً خودداری خود را از تبدیل کشورش به عرصه ای برای تسویه حساب در میان دیگران و یا نقطه اتکایی برای تهدید یا آسیب به کشورهای همسایه تأکید می کند.
مشکلات منطقه به طور کلی قابل حل نیستند و اگر منافع ملی بر منافع شخصی و جناحی استوار شده باشد وضعیت پیچیده تر می شود.
اما در چارچوب این تلاش ها، ابتکار عراق به منظور برگزاری یک نشست منطقه ای-بین المللی در اواخر آگوست، که شامل بیشترین تعداد کشورهای منطقه از جمله عربستان سعودی ، ایران ، ترکیه ، مصر ، قطر ، اردن ، کویت و … امارات متحده عربی ، ایالات متحده ، انگلیس و فرانسه ، علاوه بر نمایندگان سازمان های بین المللی ، مانند سازمان ملل متحد ، ایالات متحده و اتحادیه اروپا تلاشهای بی وقفه ای برای تأمین برگزاری این نشست و توسعه آن انجام می شود.
آن چه مسلم است این است که این چوب جادویی نخواهد بود که ما را قادر سازد تا به همه مشکلات پیچیده منطقه بپردازیم، اما در هر صورت این تحرکات بیانگر آن است که بازیگران محوری در سطح منطقه با نمایندگی قوی در آن شرکت کنند.
در صورت تمایل درگیری های پوچ که مردم منطقه را خسته کرده، افق دید جوانان را مسدود ساخته و این روند برای نسل های آینده تصویربدی را نشان می دهد، اما این تمایل نتیجه نمی دهد مگر این که از جانب یک اراده قوی آماده ورویارویی با چالش ها باشد و عاقلانه به تعدادی از موضوعات بحث برانگیز بپردازد.این در حالی است که تمایل غلبه بر درگیری های پوچ وجود داشته باشد که مردم منطقه را خسته کرده است.
اگر منافع ملی بر منافع شخصی و جناحی اولویت داشته باشد، مشکلات منطقه به طور کلی قابل حل نیست. ما نمونه های زیادی در تجربیات جوامع دیگر داریم و شاید نزدیک ترین و مفیدترین این تجربیات به منطقه ما تجربه اروپایی پس از جنگ جهانی دوم – باشد. چه کسی باور می کرد که فرانسه و آلمان به یکی از نزدیکترین متحدان پس از جنگهای طولانی و خونین بین آنها جاری بود برسند؟
در این منطقه مشکلات و مسایل زیادی وجود دارد که با انکار، تحریف و اتهام متقابل قابل حل نیست. اما با تلاش آگاهانه و صبورانه کشورها و جوامع ما به گفتگوهای صریح نیاز دارند تا مشکلات، نگرانی ها و آنچه مورد نیاز است را به طور عمیق تشخیص دهند. ما همچنین به ذهنی نیاز داریم که بتواند راه حل های خلاقانه ای را در صورت تمایل ارائه دهد.
کلیشه ها و شعارهای پوپولیستی فقط باعث خرابی بیشتر در همه معانی می شود. این گفت وگوها اگر به جلسات سیاسی بین کشورها محدود شود مفید نخواهد بود، بلکه نیاز به گفت وگوهای آرام و جدی بین نمایندگان ادیان و مذاهب مختلف در منطقه ، بین اجزای مختلف اجتماعی آن به وجود آید. بین اندیشمندان ، دانشگاهیان و متخصصان رسانه ؛ ودردر میان اقتصاددانان ؛ و بین نیروهای مختلف فعال اجتماعی نیز لازم می باشد۰
در این منطقه مشکلات و مسایل زیادی وجود دارد که امکان ندارد با انکار، تحریف و اتهام متقابل قابل حل باشند.بلکه با تلاش آگاهانه و صبورانه است که از طریق همکاری بین همه و در سطوح مختلف باید انجام شود.
مردم منطقه ما از استبداد، افراط گرایی و فساد رنج می برند ودر این منطقه مسائل مربوط به اجزای مذهبی، فرقه ای و ملی در موارد مختلف وجود دارد. کشورهای منطقه که هنوز منتظر راه حل های عادلانه در داخل مرزهای ملی هستند. چنین راه حل هایی به نفع همه خواهد بود ، اما این بدون درک و همکاری همه از موضع اطمینان کامل به عدالت است که حاصل می شود، نه از مسیر بی عدالتی ، این جهتی است که انسان ، تمدن و ملت ها را می سازد. باید از این مورد وگلایه ها به نفع پروژه های منطقه ای و چه بسا بین المللی بهره برداری نمود و با تمرکز بر رسیدگی به مشکلات منطقه اقدام کردً، این به معنااست که درگیری ها ، جنگ ها و نتایج منفی بیشتری دارند، که آثار زیانبار آن بر همه و در زمینه ها و در سطوح مختلف منعکس خواهد شد .
دیدار عراق آغاز خوبی برای مردم منطقه ما خواهد بود. این مقدمه برای جلسات دوره ای مسافرتی یک سازمان منطقه ای خاورمیانه خواهد بود که توجه خود را بر رسیدگی به مشکلات منطقه متمرکز کرده و برای آماده سازی زمینه و شرایط همکاری سازنده و مثمرثمر ، به ویژه در زمینه های اقتصادی ، علمی ، فنی، بهداشتی و زیست محیطی تلاش خواهد کرد. در میان کشورهای مختلف ، به گونه ای که مردم ما را پس از غلبه بر علل اختلاف ها ، جدای ها و جنگ که باعث فجایع و شکاف های دردناک شده است، آرامش می بخشد و این همان چیزی است که ما امیدواریم و منتظر آن هستیم.
منبع العربی الجدید
