ای زنان وطن به پا خیزید
صبر تا کی؟ خدا خدا تا چند؟!
سیل بنیان کن آمد از هر سو
خانه را برد، ریشه ها را کند
*
ای زنان وطن به پا خیزید
نیست وقت نشستن و زاری
نوبت شورآفرینی ماست
گاه بیداری و فداکاری
*
خواری وخفت و مذلت بس!
باز باید ستاند عزت وجاه
بر نخیزیم اگر، خدا داند
می نشانندمان به خاک سیاه!
*
رخت ما شد سیاه از بیداد
موی ما شد سپید ازاندوه
پایمال خسان شدیم اما،
صبر کردیم، صبر، همچون کوه!
*
صبر بر یاوه های واعظ و شیخ،
شیخ شیاد و واعظ بدکار،
نیست درمان درد ما دیگر!
نیست درمان ما شکیب و قرار
*
شد ستم بر زنان سرآغاز
دین و آئین این دغل بازان
اختلاس و دروغ وتزویر است،
از تکالیف واجب آنان!
*
رفت از کف حقوق انسانی
ماند بر سر حجاب اجباری
صبر کردیم و در خیابان ها،
چوب خوردیم و ناسزا، آری
*
صبر کردیم و ابلهان گفتند:
این زنان کودکند و ناقص رای!
تا چهل سالگی نمی فهمند
وای ما زین همه اهانت، وای!
*
این وطن زنده از رشادت ماست
ما چو نسرین ونرگس وهاله
مام ستار و مادر سهراب
مادرانی زجنس آلاله
*
تا به زیر آوریم پشت ستم،
ای زنان وطن به پا خیزید!
تا بسازیم میهنی آزاد،
طرح نو، طرح نو در اندازیم!
صدیقه وسمقی
23 آذر 1391
سایت ملی – مذهبی محلی برای بیان دیدگاه های گوناگون است.
