جمعه 10th جولای 2020 , ساعت: 01:07کد مطلب : 117783 نسخه قابل چاپ
بخشی از گفت‌وگو مهندس عزت‌الله سحابي با نشریه چشم انداز

اهداف اصلاح‌طلبانه ابزار مصلحانه می‌طلبد

بخشی از گفت‌وگو مهندس عزت‌الله سحابی با نشریه چشم انداز

از یکی دو روز قبل از ۱۸ تیر ۷۸ ما شنیده بودیم که در دانشگاه‌ها، ناآرامی‌هایی هست. بعضی از روزنامه‌ها هم تعطیل شده بودند، روزنامه سلام هم در آخرین روزهای قبل از این حادثه توقیف شد. در روز حادثه من در شهر نبودم و از جریان اطلاعی نداشتم. عصر روز جمعه ۱۸ تیر که به منزل بازگشتم، یکی از مهمان‌هایم نقل ‌کرد، هنگامی که از چهارراه امیرآباد اتفاقی عبور می‌کرده، متوجه جماعت و مأمورانی شده که مشغول شستن و تمیزکردن خیابان بوده‌اند!!

با شنیدن این خبر بسیار نگران شدم و با آقای علیجانی سردبیر ایران‌فردا تماس گرفتم. آن‌وقت بود که دانستم در شب قبل، عدّه‌ای از دانشجویان در باغ کوی تظاهرات می‌کردند. به‌تدریج نیروهایی به محل آمده و سر چهارراه امیرآباد جمع شده‌اند و بعد که تعدادشان زیاد شده ‌است، به طرف کوی حرکت کرده‌اند. نیروهای لباس شخصی هم به آنها ملحق شده‌اند و به داخل کوی حمله کرده و در طول شب به ضرب و شتم و تخریب اتاق‌ها و وسایل دانشجویان می‌پردازند.

دو روز بعد از طرف دفتر تحکیم وحدت زنگ زدند و گفتند: بهتر است مهندس سحابی بیاید و با این دانشجویان صحبت کند و آنان را که بسیار خشمگین شده‌اند، قانع نماید تا قدری آرام شوند. من هم بلافاصله قبول کردم و در اولین ساعات بعدازظهر، به اتفاق دوستان دفتر مجله ایران فردا به طرف کوی دانشگاه حرکت کردیم.

وقتی من برای صحبت با دانشجویان رفتم، عده‌ای استقبال کردند، ولی تعداد زیادی به ما بدوبیراه می‌گفتند و حتی علیه ما شعار می‌دادند. بیشترشان می‌گفتند: سحابی سازش کرده و آمده تا ما را خاموش کند و یا با رفتار و حالتی خاص از من می‌پرسیدند که چه کسی تو را مأمور کرده است؟ من که می‌دانستم آنها بسیار رنجیده‌خاطر و ناراحت هستند، فقط می‌گفتم: پنجاه‌سال تجربه‌ام مرا مأمور کرده که به شما بگویم از اینجا بیرون نروید!

به آنها گفتم تا به‌حال چند بار به دانشگاه حمله شده و حتی به‌سوی دانشجویان تیراندازی شده و آنها را به خاک و خون کشیده‌‌اند، اما از لحاظ حجم کار و وسعت حمله، از نظر میزان نفرت و شدّت کینه به‌کار رفته، این حادثه با حوادث قبلی قابل مقایسه نیست! اما دانشجو باید با ابزار خودش اعتراض کند. ابزار دانشجو، درگیری و خشونت نیست. ابزار دانشجو، همان‌طور که شایسته یک انسان فرهیخته، اهل فکر و اهل بحث و استدلال است، با ابزار کسانی که در خیابان‌ها حمله می‌کنند، نعره می‌زنند و تخریب می‌کنند، فرق می‌کند. اگر آنها باز هم جواب شما را با خشونت دادند، مقاومت کنید، اما در هر حال شما شروع‌کننده خشونت نباشید و به هیچ‌وجه از محوطه کوی بیرون نروند.

به دانشجوها محورهایی را برای معترض شدن به آنها پیشنهاد کردم. اول این‌که تحصن و مقاومت‌هایی از این دست را (آرام و دور از هرگونه خشونت) در درون دانشگاه ادامه دهند. دوم آن‌که افشا، پیگیری و مجازات حمله‌کنندگان را از مسئولان درخواست کنند. سوم آن‌که استعفا یا برکناری فرمانده نیروی انتظامی تهران را خواستار شوند و این به آ‌ن جهت بود که شخص آقای لطفیان در مصاحبه‌ا ی که صبح آن روز (یکشنبه ۲۰ تیر) انجام داده بودند، رسماً آن کار را تأیید کرده و امری لازم دانسته بودند!

حوادث بعد از این واقعه خیلی ناگوار بود. بازتاب تلخی که این حادثه در جامعه، به‌ویژه در جامعه دانشجویی باقی گذاشت، از یک‌سو و پیش نرفتن و عدم‌رسیدگی به دادخواهی‌ها از سوی دیگر، یک نومیدی در میان مردم ایجاد کرد، به‌ویژه دانشجویان پس از این اتفاقات نسبت به عمل و شیوه منطقی و اعتراضات مسالمت‌آمیز دانشجویی احساس سرخوردگی کردند.

بعدها در جریان بازداشت ما در سال ۱۳۷۹ مشخص شد که بسیاری از فشارهایی که به ما وارد شد به‌دلیل پیگیری مسائل کوی دانشگاه ازسوی ما بوده و تلاش‌هایی صورت می‌گرفت تا ما اقرار کنیم که این توطئه خارجی بوده و از طرفی، دوستانِ ما را عامل اصلی اجرای این توطئه می‌خواندند! و پیشنهاد بنده در برکناری یا استعفای سردار لطفیان را یک توطئه حساب‌شده که از خارج طراحی شده بود ـ آن هم به قصد تضعیف مقام رهبری و محروم‌کردن ایشان از نیروهای امنیتی و محافظ نظام ـ تلقی کردند. درحالی‌که از نظر من آن پیشنهاد در آن شرایط به نفع امنیت کشور و کنترل بحران بود.

▪️منبع: چشم‌انداز ایران ویژه‌نامه۱۸تیر

 


برچسب ها :

مخاطبان محترم، سایت ملی-مذهبی از دریافت نظرات سازنده شما برای بهبود کیفیت مطالب استقبال می کند. انتقادهای شما و راهکارهایتان می تواند تحریریه سایت را در افزایش کیفیت مطالب کمک کند.

این سایت از نظر هویتی ملی-مذهبی ، اما از نظر حقوقی مستقل است.