راز استقبال گرم ملک‌عبدالله از احمدی‌نژاد

 هرچند سفر محمود احمدی نژاد به عربستان سعودی و شرکت وی در اجلاس اضطراری سازمان همکاری اسلامی با حرف و حدیث های فراوانی همراه بود، اما وقایع چند روز اخیر نشان داده که این امر دارای پیامدهای جانبی متعددی نیز بوده است. از آن جمله می توان به پیامی ضمنی اشاره کرد که پادشاه عربستان برای مقامات رژیم اسرائیل ارسال کرده است.

به گزارش «تابناک»، در پی شرکت رئیس جمهور ایران در اجلاس اضطراری سازمان همکاری اسلامی در عربستان، دو نکته بیش از بقیه در مرکز توجه رسانه ای قرار گرفت: نخست، دستور کار اجلاس که با تعلیق عضویت سوریه در این سازمان همراه شد و دوم، استقبال گرم ملک عبدالله، پادشاه عربستان از احمدی نژاد؛ تا جایی که عبدالله وی را در کنار دست خود نشاند.

در این میان، هرچند در اولین واکنش ها پس از برگزاری اجلاس، نکته اول بیشتر مورد توجه قرار گرفت و به ویژه بر حضور ایران در اجلاسی اشاره شد که در آن متحد منطقه ایش، یعنی سوریه با حکم تعلیق مواجه شده، اما اکنون به نظر می رسد نکته دوم هم از نظر اهمیت دست کمی از مورد اول نداشته و شاید حتی در جایگاهی بالاتر از آن قرار داشته باشد.

بر این اساس، استقبال گرم و کم سابقه عبدالله از احمدی نژاد، در کنار شماری دیگر از وقایع پیش و پس از آن سبب شکل گیری این گمانه در میان برخی از تحلیلگران شده که هدف اصلی وی از این کار، ارسال پیام هشداری به رژیم صهیونیستی بوده مبنی بر اینکه عربستان سعودی با حمله نظامی این رژیم به ایران موافقت نخواهد کرد.

این گمانه از آنجا بیشتر تقویت می شود که طی هفته های اخیر، افزایش تهدیدهای مقامات رژیم صهیونیستی درباره حمله به تأسیسات هسته ای ایران، با افزایش مخالفت دولت آمریکا و به تبع آن، هم پیمانان منطقه ای ایالات متحده همراه بوده است.

وقتی حدود دو هفته پیش دولت عربستان سعودی طی هشداری بی سابقه اعلام کرد که به هواپیماهای اسرائیلی اجازه استفاده از حریم هوایی کشورش را نمی دهد و در صورت عبور هواپیماهایی اسرائیلی، آن ها را با موشک ساقط خواهد نمود، هیچ کس تردیدی نداشت که این هشدار، در حقیقت پیام دولت آمریکاست که از زبان سعودی ها بیرون آمده است.

علاوه بر این، اجلاس کشورهای اسلامی در عربستان نیز بر خلاف انتظار نه تنها نهایتاً به زیر سوال رفتن اجلاس عدم تعهد منجر نشد، بلکه در پی آن، محمد مرسی، رئیس جمهوری مصر که پیش از آن نسبت به حضور در تهران مردد بود، تصمیم نهایی خود مبنی بر حضور در اجلاس مذکور را اعلام کرد.

می توان گفت همه این تحولات تاکنون به ضرر رژیم صهیونیستی و برنامه هایش بوده و از سوی این رژیم به مثابه نوعی جبهه گیری غیرمستقیم علیه سیاست های جنگ طلبانه اش تعبیر شده است.

بر همین مبنا، اقدام اخیر عبدالله را نیز نه اقدامی اتفاقی و برنامه ریزی نشده و نه بدون هماهنگی با آمریکا، بلکه باید به مثابه پیامی خطاب به بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر رژیم صهیونیستی در نظر گرفت که امضای مشترک باراک اوباما و ملک عبدالله را پای خود دارد.

به نقل از دیپلماسی ایرانی

سایت ملی – مذهبی محلی برای بیان دیدگاه‌های گوناگون است.

مطالب مرتبط

عبدالواحد كنعان: مترجم علی سرداری

با این حال، النّهوم با حملات شدید نهادهای مذهبی و سیاسی روبه‌رو شد؛ نهادهایی که اندیشه‌های او را تهدیدی برای قدرت و موجودیت خود می‌دیدند. او بارها با طرد اجتماعی و رسانه‌ای مواجه شد و نوشته‌هایش در محافل دانشگاهی و روزنامه‌نگاری وابسته به رژیم‌ها به حاشیه رانده شد. با وجود این، توانست نفوذ خود را از طریق انتشار مستقل و نوشته‌های انتقادی ماندگار حفظ کند.

منیر شفیق – اندیشمند و نویسنده سیاسی:مترجم علی سرداری

چندین سو تشدید شد: لزوم حل بحران تنگه هرمز، تشدید درگیری برای پایان دادن به محاصره بنادر ایران، کاهش محبوبیت داخلی، نزدیک شدن انتخابات میان‌دوره‌ای و تعمیق بحران اقتصادی در آمریکا و جهان.
علاوه بر این، ناامیدی تقریباً کامل از دستیابی به هدف اعلام‌شده جنگ ـ یعنی تغییر رژیم ـ نیز وجود داشت. این ناکامی نه تنها به دلیل مقاومت و انسجام رهبری ایران و وحدت مردم، بلکه به دلیل استقامت سیاسی و نظامی ایران در مدیریت جنگ و درگیری بود. همه این عوامل، رئیس‌جمهور آمریکا را وادار کرده است که یافتن نوعی توافق را بر بازگشت به جنگ ـ آن‌گونه که نتانیاهو می‌خواهد ـ ترجیح دهد؛ به‌ویژه پس از اصرار ترامپ مبنی بر اینکه هرگونه آتش‌بس یا توافق بعدی باید شامل لبنان و شاید غزه نیز باشد. این موضوع روابط میان ترامپ و نتانیاهو را تیره کرده است، چنان‌که در مکالمه تلفنی ماقبل آخر آنها آشکار شد.

جمال الطاهر محقق و متخصص رسانه‌ای تونسی در مونترال، کانادا:مترجم علی سرداری

در تاریخ تونس، یک پارادوکس دردناک تکرار می‌شود: بسیاری از چهره‌هایی که زندگی، اندیشه و مبارزه خود را وقف کشور کردند، در نهایت به انزوا، بدنامی، تبعید، زندان و گاهی حتی مرگ دچار شدند، پیش از آنکه بعدها به‌عنوان بخشی از وجدان ملی دوباره کشف شوند.