غربت روز کارگر در ایران

‍‍ دشمنان من، اگر مرا در چهرهٔ تک‌‌تک گرسنگانِ همه زمان‌ها بازنشناسند، زودتر مرده اند! « (ابوذر)

آن «نظام شورایی»‌ای که طالقانی بزرگ در صدر انقلاب برای آیندهٔ کشور آرزو می‌کرد چه نسبتی با وضع موجود شوراهای شهر و روستا دارد؟ آیا این از همان سنخ نسبتی نیست که میان «ارشاد حسینی» شریعتی با ساختمان کنونی «حسینیهٔ ارشاد» برقرار است؟ «شطِ» انقلاب (شریعتی-طالقانی) بجای آن‌که به دریای «نظام شورایی» و تحقق تثلیث آرمان‌های جهان‌روای «آزادی، برابری، عرفان» بریزد، به‌علت لایروبی نشدن مسیل‌ها پیش از انقلاب، گویی به سیلاب‌ منظم اقتصاد سیاسی «خصولتی» تبدیل شده است (همان سیاست اقتصادی به غلط موسوم به «نولیبرالی» که ربطش به نظم قانون‌بنیادِ لیبرال-دموکراسی‌ها، مشابه نسبت نظام شورایی طالقانی است با شهرداری‌ موجود، و یا ارشاد شریعتی با حسینیهٔ مسدودالباب فعلی!)

در آستانهٔ اول ماه مه، روز جهانی کارگر، ایران از نادر کشورهایی است که روز کار را جشن نمی‌گیرد و به احترام کارگران تعطیل رسمی اعلام نمی‌کند. وعجیب‌تر آن که ما ملت نسبت به این تصمیم اهانت بار غیرمردمی احساس شرم ملی نمی‌کنیم و به این هم مثل خیلی موارد دیگر عادت کرده‌ایم و دم بر نمی‌آریم!

و البته در نظامی که ریاست مجلس قانون‌گذاری‌اش رسما دولت‌مردان را از «سوسیالیسم» شریعتی برحذر می‌دارد، این نوع تصمیمات و سیاست‌گذاری‌ها هم نباید بعید بنماید. شریعتی اگر سوسیالیست بود و گزینش این نظام اقتصادی را با جهان بینی توحیدی خویش مناسب‌تر می‌یافت، آن را با صراحت بیان می‌کرد و به این انتخاب خود افتخار می‌کرد. اما نام نظام اقتصادی مطلوب آقایان کدامست؟ و چرا با صداقت اعلام نمی‌کنند که، برغم همهٔ دعاوی «مستضعف»پناهانهٔ ظاهری، به بی‌حساب-و-کتاب‌ترین شکل کاپیتالیسم موجود در جهان، باور دارند؟

کارگران و عموم مردم مولد و محروم کشور، اما برغم همهٔ ممنوعیت‌ها و محدودیت‌ها، خوشبختانه امروز بیش از پیش به مصالح خویش آگاهی یافته‌اند و از تلاش و مبارزه در راه احقاق حقوق نادیده‌گرفتهٔ خویش باز نایستاده‌اند. هم از اینرو، جشن کار و روز جهانی کارگر مبارک خواهد بود بر همهٔ اهل کار، رنج، زحمت، محرومیت و تولید، بارآوری، و شکوفایی، و همهٔ کنشگرانی که همچنان به آرمان توسعهٔ موزون و پایدار باور دارند و به امکان تغییر-و-تحول در راه ساخت جهانی بهتر و انسانی تر می‌اندیشند و در راه رسیدن به جامعه‌ای آزادتر، عادلانه‌تر، و معنوی‌تر می‌کوشند. زیرا به تعبیر نیما : «…و ز هر نواش، این نکته گشته فاش، کاین کهنه دستگاه، تغییر می‌کند!» (ناقوس)
جشن کار بر شما مبارک‌باد!

@Dr_ehsanshariati

مطالب مرتبط

عبدالواحد كنعان: مترجم علی سرداری

با این حال، النّهوم با حملات شدید نهادهای مذهبی و سیاسی روبه‌رو شد؛ نهادهایی که اندیشه‌های او را تهدیدی برای قدرت و موجودیت خود می‌دیدند. او بارها با طرد اجتماعی و رسانه‌ای مواجه شد و نوشته‌هایش در محافل دانشگاهی و روزنامه‌نگاری وابسته به رژیم‌ها به حاشیه رانده شد. با وجود این، توانست نفوذ خود را از طریق انتشار مستقل و نوشته‌های انتقادی ماندگار حفظ کند.

منیر شفیق – اندیشمند و نویسنده سیاسی:مترجم علی سرداری

چندین سو تشدید شد: لزوم حل بحران تنگه هرمز، تشدید درگیری برای پایان دادن به محاصره بنادر ایران، کاهش محبوبیت داخلی، نزدیک شدن انتخابات میان‌دوره‌ای و تعمیق بحران اقتصادی در آمریکا و جهان.
علاوه بر این، ناامیدی تقریباً کامل از دستیابی به هدف اعلام‌شده جنگ ـ یعنی تغییر رژیم ـ نیز وجود داشت. این ناکامی نه تنها به دلیل مقاومت و انسجام رهبری ایران و وحدت مردم، بلکه به دلیل استقامت سیاسی و نظامی ایران در مدیریت جنگ و درگیری بود. همه این عوامل، رئیس‌جمهور آمریکا را وادار کرده است که یافتن نوعی توافق را بر بازگشت به جنگ ـ آن‌گونه که نتانیاهو می‌خواهد ـ ترجیح دهد؛ به‌ویژه پس از اصرار ترامپ مبنی بر اینکه هرگونه آتش‌بس یا توافق بعدی باید شامل لبنان و شاید غزه نیز باشد. این موضوع روابط میان ترامپ و نتانیاهو را تیره کرده است، چنان‌که در مکالمه تلفنی ماقبل آخر آنها آشکار شد.

جمال الطاهر محقق و متخصص رسانه‌ای تونسی در مونترال، کانادا:مترجم علی سرداری

در تاریخ تونس، یک پارادوکس دردناک تکرار می‌شود: بسیاری از چهره‌هایی که زندگی، اندیشه و مبارزه خود را وقف کشور کردند، در نهایت به انزوا، بدنامی، تبعید، زندان و گاهی حتی مرگ دچار شدند، پیش از آنکه بعدها به‌عنوان بخشی از وجدان ملی دوباره کشف شوند.