سیاست ورزی از راه اعتراض صنفی و مدنی میسر است.
حکومت ایران گفتگوی ملی راه نمی اندازد چرا که به نفع اش نیست. اگر چه باید این خواسته مدام مطرح کرد اما نباید برایش راهبرد عملی در نظر گرفت چرا که طرفداران گفتگوی ملی قدرت کافی ندارند. تا رقیب را بر سر میز گفتگو بیاورند.
اما چرا چنین است؟
حکومت ایران در معرض سرنگونی نیست. حتی اگر دولت روحانی سقوط کند حکومت ایران سرنگون نمی شود بلکه با سرکوب عریان ادامه حکومت می دهد.
پس سرنگونی طلبان دو دسته هستند 1- جمعی نا خواسته با وجود دشمنی با نظام در خدمت نظام قرار می گیرند. برخی هم برای پول و شهرت شعار سرنگونی می دهند.
حکومت ایران قدرت منطقه ای تاکتیکی است. این قدرت منطقه ای در داخل قدرت می آورد از طرفی شیشه امنیت داخلی را هم در دست می گیرد.
دولت روحانی ایران هم دولت ملی نیست اما سیاست هایش با حکومت ایران تعارض دارد همین تعارض جای بازی جامعه مدنی و اعتراض مدنی است.
اصلاح طلبان در حکومت به میزان حساب شده ای با حکومت ایران به مواجهه می پردازند. ایشان می خواهند تجربه نهضت آزادی را تکرار نکنند.
جریانات مخالف حکومت هم قدرت زیادی ندارند بلکه نیروی مطرح هستند.صدایشان تا میزانی برد دارد اما راهبرد ساز نیستند.
در این شرایط است که توان اعتراض صنفی برای تاثیر بر سیاست ورزی اصلاح طلبان و هم حکومت مطرح می شود.
بازی در عرض در برابر انفعال جامعه مدنی است نه در برابر اعتراض جامعه مدنی.
بازی در عرض می داند که جامعه شرایط انقلابی ندارد.
باری در عرض می داند که حکومت ایران حکومتی مهاجم است این روحیه تهاجمی را با ایجاد متحدینی در منطقه بیشتر کرده است.
بازی در عرض می داند که جامعه مدنی ایران وضعیت تهاجمی را نه توان و نه باور دارد. تجربه انقلاب 57 آن را از تهاجم خسته کرده است.
پس بازی در عرض بازی برای ایجاد تاخیر با هدف جلوگیری از اسقاط جامعه است و بعد فرصتی برای عقب نشاندن حکومت و اصلاح ساختاری است.
بازی در عرض مهم است. اگر فعالان صنفی و مدنی درست بازی کنند و روشنفکران و جریانات سیاسی هم آنان را مستقل و درست درک کنند.
نهاد های مدنی زمینه بازی دارند اما چرا دارند.
