اگر انتخابات در یک وضعیت طبیعی حتی با حداقل های جمهوری اسلامی ادامه پیدا کند و ارگانهای امنیتی نتوانند در آخرین ساعات به نوع دیگری فضائی پادگانی بر کشور تحمیل کنند، این وضعیت منجر به ورود انتخابات به دور دوم و حضور یک نماینده مورد حمایت اصلاح طلبی در آن خواهد شد. و این خود برای جنبش دموکراسی خواهی از طریق محور رای در ایران شروعی نو خواهد بود .
کناره گیری آقای عارف بر مبنای توصیه آقای خاتمی و حمایت ایشان از آقای روحانی وضعیت و پویائی جدیدی برای روند انتخاباتی کنونی ایجاد کرده است . روندی که بی شباهت به قطب بندی سیاسی دوم خرداد نیست .به ا ین ترتیب عملا مجموعه همگرایی آقایان خاتمی و رفسنجانی که از قبل از انتخابات پیش آمده بود می تواند تا حدودی مانع از تجزیه و فرسایش نیروها و ریزش رای نیروهای بالقوه آنان بشود.
حضور دو کاندیدای مجزا و منسوب به دو شخصیت و دو جریان که دوران اصلاحات و سازندگی را نمایندگی می کنند رایشان را تجزیه می کرد و منجر به نقار و اختلاف و سرگردانی بدنه اجتماعی رای دهندگان شان می شد. ارگان های امنیتی و تبلیغاتی نظام هم از مدت ها قبل سرمایه گذاری بسیار برای دامن زدن به این تشتت و نقار کرده بودند. برای اینکه نه تنها در فضای انتخاباتی با ایجاد چنین اختلافی شانس موفقیت آنها را کم کنند بلکه مبانی یک اختلاف بزرگتر را برای بعد از انتخابات بگذارند تا وحدتی که قبل از شروع انتخابات با همدردی و همبستگی با جنبش سبز و ممانعت از نامزدی آقای خاتمی و رد صلاحیت آقای رفسنجانی در مجموعه این جریان به وجود آمده بود را مورد تهدید قرار دهند.
اگر کنار رفتن آقای عارف را بخواهیم از نقطه نظر تشکیلاتی و سازمانی تحلیل کنیم باید گفت شاید از اولین مواردی باشد که ما مواجه با وضعیتی می شویم که یک نامزد انتخابات ریاست جمهوری در ایران علیرغم شایستگی های خود بنا بر مصلحت سیاسی با اخلاق و از خود گذشتگی سیاسی تن به رای اکثریت سازمان ها و شخصیتهای ائتلافی خود می دهد. خود این گام مهمی در تحولات تشکیلاتی سیاسی درایران است.
این موفقیت به نظر من مقدار زیادی ناشی از مدیریت شخص آقای خاتمی است که با تشکیل جلسه ای به عنوان شورای مشاورین خود نظر خود را منوط به نظر آن شورا کرد و از سویی این شخصیت فرهیخته و دموکرات منش آقای عارف و درایت او بود که کنار کشیدن خود را منوط به این کرد که این شورا و آقای خاتمی عملا مسئولیت آن را به عهده بگیرند.
بدین ترتیب می توان گفت جریان اصلاحات تا اینجا آماده فداکاری شده که برای حفظ هماهنگی یک جبهه ائتلافی وسیع در برابر اقتدارگرایی که در چهره نامزدهای اصولگرای باقیمانده متبلور می شود تن به ائتلاف و تعاملی تاریخی در صحنه سیاسی ایران با جریانات دیگربدهد، گرچه با آنها در مرحله کنونی وحدت دارد اما ممکن است در منشا یا برنامه یا هدف هم در درازمدت اختلاف هم داشته باشد.
این ائتلاف با وجود ایراداتی که می تواند به آن وارد باشد بنا بر ضرورت روز انتخابات انجام شده و شاید آخرین اقدامی بود که مجموعه اصلاح طلبان و جریان سازندگی و برخی کسانی از اصول گرایان که خط برخورد خود را از طریق اصلاحات و تغییر گام به گام برنامه های کنونی جمهوری اسلامی دنبال می کنند به آن رسیده اند . این مجموعه ائتلافی عملا راهی جز این هم نداشت و حضورشان در انتخابات به طور کلی مواجه با تهدیدات جدی چه در رابطه با نتیجه انتخابات و چه پس از انتخابات می شد. بدین طریق آن ها با چنین عملی از مسئله کوتاه مدت و میان مدت خودشان که مسئله انتخابات و حفظ وحدت خودشان باشد به شکلی گذشته اند.
حالا تمام این مسئله بستگی به این پیدا می کند که بدنه اجتماعی اصلاح طلبان و بدنه اجتماعی کلیه کسانی که خواستار نوعی تغییر از طرق قانونی هستند به چه ترتیبی به این محور جدیدی که به وجود آمده پاسخ می دهد .قطعی است که این محوربه مقدار زیادی قطب بندی و مقابله با جریان اقتدارگرایی و تحکم و بخش دیگر جامعه است که هنوز امید به تغییر از مسیر تا ثیر رای و تعامل و مشارکت عمومی دارد.
آیا چهل و هشت ساعت باقی مانده برای تبلیغات انتخاباتی و بیست و چهار ساعت سکوت قبل از اخذ رای برای تبدیل این صف بندی و تقابل و دو جریان سیاسی در سطح رهبران و کارورزان فاقد ابزار ارتباطی تشکیلاتی و رسانه ای در درون کشور توانائی چنین بسیج اجتماعی را دارد که آنرا از گذر گاه سخت انتخاباتی کاملا در کنترل دستگاه های قیمومتی و امنیتی رقیب پیروز بگذراند ؟
اگر بخواهیم و اقع بین باشیم نباید فراموش کرد که سایه نا کامی ها سخت بر فضای جامعه سنگینی می کند اما ملت ایران شب های بیم فراوان را به صبح امید رسانده بویژه که این بار در اردوگاه اصولگرایان که من ترجیح می دهم آنها را اقتدارگرایان بنامم یک نگرانی عمده به چشم می خورد؛ آنها متوجه شده اند جامعه به علت فعالیت های انتخاباتی وارد فضای سیاسی شده و دیوارهای امنیتی حمایتی و حفاظتی که برایشان وجود داشت شکسته شده و گفتمان خودشان دچار اختلاف نظر بسیار شدیدی شده است و به طور کلی مشکلات جدیدی دارند چون در ابتدا آرایش شان به این شکل تنظیم شده بود که کلا اصلاح طلبان را از صحنه انتخاباتی غایب ببینند. یا اصلاح طلبان را به ترتیبی بببیند که آن ها را دارای مسائل امنیتی قلمداد بکنند و بخواهند به طور کلی مقابل آن هاو با اقدامات امنیتی و ابزارهای دیگری که دارند و در سال 88 هم دیدیم مقابله کنند.
اما تا لحظه کنونی نه تنها موفق نشدند شکاف جدی در اردوگاه اصلاح طلبان به وجود بیاورند؛ بلکه نتایج همین حداقل بحث ها و مناظره های تلویزیونی به اینجا منجرشده که گفتمان اقتدارگرایی سخت مورد تشتت قرار گرفته و به همین دلیل هم هست که آقای جلیلی مسئله را به عنوان تردید بعنوان یک خطر جدی برای گفتمان افراطی اقندار گرائی قلمداد می کند.
اما به عبارت د یگر امروز می توان گفت پشتیبانان سنتی جریان اصولگرایی هم نسبت به صحت و توانائی خط افراطی آن تردید دارند و این تمایل در بین اصولگرایان بیشتری به وجود آمده که به دنبال این بروند که خود را معتدل تر نشان دهند مثل تفاوت بیانی که بین آقای جلیلی و ولایتی دیدیم. اما زمان برای آن ها کمی دیر شده است تا در اردوگاه خودشان بتوانند بسیج ایجاد کنند.
از این رو بنظر من در مرحله کنونی اگر انتخابات در یک وضعیت طبیعی حتی با حداقل های جمهوری اسلامی ادامه پیدا کند و ارگانهای امنیتی نتوانند در آخرین ساعات به نوع دیگری فضائی پادگانی بر کشور تحمیل کنند، این وضعیت منجر به ورود انتخابات به دور دوم و حضور یک نماینده مورد حمایت اصلاح طلبی در آن خواهد شد. و این خود برای جنبش دموکراسی خواهی از طریق محور رای در ایران شروعی نو خواهد بود .
روز از نو، روزی از نو!
سایت ملی – مذهبی محلی برای بیان دیدگاه های گوناگون است.
