جامعه انسانی زنده ، پویا و در حال تغییر و تحول است و در تعادل، تعامل و تفاهم دائم زنده میماند. فرهنگها به خصوص در دنیای امروز مسری هستند و از یک جامعه به جامعه دیگرسرایت میکنند و بر رشد و غنای خود میافزایند. امروزه در دنیای ارتباطات و دهکده جهانی این امر خود را نمایانتر میکند و موجب نزدیک شدن فاصلههای دور با هم میشود و فواصلی که گاه خصومتهای سیاسی آنها را دنیایی دوراز هم کرده در دنیایی دیگر به هم نزدیک میکند.
پس از چند دهه تنش میان ایران و اسراییل امروز جنبش ضد جنگ از دل این تعامل در حال سر برآوردن است . جنبشی که از میان تضادهای گوناگون نقطه ی مشترکی برای کوتاه کردن فاصلهها برگزیده آن هم فارغ از سیاستها و سیاستمداران و هیاهوها جنجالهاست ، دستی برای دوستی مردم دو کشور پس از سالها . البته که این دست از سوی مردم اسراییل – که یکی از دلایل آن میتواند تعامل بیشتر با مردم ایران به دلیل حضور صدو سی و پنج هزار شهروند ایرانی تبار در این کشور باشد – به سوی مردم ایران دراز شده است و تا امروز پس از سه دهه هیاهو و جنجالها با استقبال خوبی مواجه شده است و رشد و ترویج آن میتواند هشدار خوبی برای «نه» به جنگطلبانی باشد که منافع سیاسی خود را در سایه ی جنگ و خشونت و فاصلهاندازی میان مردم دنیا از هر رنگ و قوم و نژاد و آیینی که باشند میبینند و حاضر به تعویض دنیا ی تعامل و گفتگوی امروز تمدنها با افکار جنگطلبانه خود نیستند و گاهی غزه را به آتش و خون میکشند ، روزی به سوی شهروندان اسراییلی آتش میگشایند و فردا روزی میخواهند آتش را زبان گفتگوی دو ملت ایران و اسراییل کنند. و اما فشردن دست دوستی شهروندان دو کشور میتواند «نه » به چند دهه تبلیغات رسانههایی باشد که تصویر خصمانه ای از دو ملت را تا کنون به نمایش گذاشته اند و افکار عمومی دو ملت را نسبت به هم به تردید انداختهاند؛ برای حضوری نو.
امروزه دنیای ما، به مفهوم صلح و آزادی بیش از جنگ و جنگطلبی میپردازد. دهکده جهانی که فاصلهها را یکی یکی برمیدارد و هویت فرا ملی را به انسانها عرضه میکند و رفتارهای خشن جای خود را به گفتگو میدهد؛ نوید همان شاخههای زیتون سبزی است در دستان یاسر عرفات به نشانهی صلح که روزی تنها تفنگ را در دستان خود برای احقاق حقوق ملت خود میشناخت . برای دنیایی پر از شاخههای سبز زیتون.
