در برهوت استبداد ایرانی به شتر گذار دموکراتیک احتیاج داریم که بتواند آهسته برود اما شب و روز؛ نه اسب تازی که به دو تک برود و نتواند تمام تنوع و کثرت این جامعه را همراه خودش به مسیر دموکراسی وارد کند.
در درجه اول با یادآوری مطلب قبلی مان درسایت ملی- مذهبی که با شب بیمی که مردم ایران در انتظار صبح امید گذراندند تمام کردیم؛ از این فرصت استفاده کنم و به خوانندگان و بینندگان خوب سایت ملی – مذهبی بگویم که همراه با اکثریت مردم ایران امروز صبح، به صبح امید سلام می کنیم.
واقعیت امر این است که در کشورمان در یک مرحله گذار به دموکراسی گرفتار برخوردها و مقابله های بسیار شدیدی بودیم که علت اصلی آن قدرت بسیار زیاد دستگاه حکومت و دولت اعم از اینکه در نظام سلطنتی و یا ولایت فقیه باشد است که مواجه با سازمان ها و تشکیلات سیاسی بوده که متاسفانه به علت حوادث تاریخی و فقدان آزادی ها هرگز نتوانستند در بدنه جامعه چنان گسترشی پیدا کنند که در برابر قدرت حاکم تناسب قوا و تعادل قوایی به وجود آورند.
به همین علت ما از مشروطه به بعد گذار به دموکراسی مان عبارت از دوره های بسیار کوتاهی بوده که حرکت عمومی نفس کشیده و دوره های زیادی که قدرت فائقه مطلقه مسلط شده است.
امروز می توان گفت امیدی در حال سوسو زدن است که بدنه اجتماعی ایران بخصوص طبقه متوسط فرهیخته شهری شده مدنی شده اش با قابلیت و روشن بینی و حوصله تاریخی خودش گام هایش را با چنان ضرباهنگ و زمان تاریخی تنظیم می کند که به مقدار بسیار زیادی ضعف های تشکیلاتی ما را در مقابله با قدرت مطلقه جبران کند. چیزی که ما در این چند روزه شاهدش بودیم و دیشب و امروز و در ساعات آینده شاهدش هستیم تا آنجایی که مطمئن باشیم که بازی را زورمدار و قدرتمدار دیگری به هم نمی زند؛ نشان دهنده این است که بدنه اجتماعی جامعه ایران که بدنه انتخاباتی هم از آن بیرون می آید بدنه ای سخت سیاسی شده به معنای مدرن است.
به این معنا که دیگر سیاست انقلابی همه یا هیچ نیست. سیاست تقابل و از بین بردن دیگری برای حیات من نیست. ما داریم کم کم وارد فضایی می شویم که جامعه ما نشان می دهد در لحظه مناسب اگر لازم باشد حتی یک خاکریز عقب می نشیند که بعد بتواند بهتر جلو بیاید و می تواند خواست هاو آرزوهای خود را در حد ممکن به ترتیبی تنظیم کند که اجماع به وجود بیاورد. و می تواند علیرغم ضعف های تشکیلاتی اش به ائتلاف ها و هماهنگی ها و همسویی های سیاسی برسد که شاید کشورهایی با قوی ترین سازمانهای سیاسی هم به صعوبت به آن می رسند. و می تواند بدین ترتیب ناگهان ظرف چند روز بدنه انتخاباتی در یک فضای امنیتی که به خصوص از سال 1388 تا به حال محبوس کرده بودند و چوب و چماق سرکوب می خواست کاری بکند که این بدنه اجتماعی فلج شود و حرکت پیدا نکند؛ با بازشدن کوچکترین فضایی برای سیاست ورزی به محض اینکه باد سیاست و هوای سیاست به آن می خورد ناگهان این بدنه اجتماعی چنان به حرکت در می آید که مثل اینکه همراه با آن باد موج می آفریند. وقتی می گویم «سیاست» فقط در چهارچوب کسب قدرت و انحصار قدرت نمی بینم. واقعیت امر عبارت از این است که سیاست مدنی مدرن بیش از آنچه که منظورش بردن این یا آن باشد نهادینه کردن تناسب قوا و نهادینه کردن قواعد بازی است.
آنچه که رای دهندگان ایرانی علیرغم تمام مشکلاتی که داشتند در سه روز گذشته به ما یاد دادند این است که از تمام کارورزان و ناظرین سیاسی ایران در داخل و خارج در پختگی سیاسی خود جلوتر هستند. واقعا من سر تعظیم فرود می آورم در مقابل مردمی که شگفت زده ام می کنند. این شگفت زدگی امید زیادی ایجاد می کند. امید هم به هیچ وجه این معنا را ندارد که حتی اگر موفقیت آقای روحانی در دور اول بدست بیاید مشکلات و مصائب ایشان کمتر از مشکلات و مصائب آقای خاتمی باشد.مشکلاتی که آقای خاتمی می گفت در هر هفته با 9 بحران مواجه بودیم.
ما اینک وارد دوران تعامل جدیدی شده ایم. در هفته قبل هم برای خوانندگان سایت ملی – مذهبی بیان کردم روز از نو و روزی از نو که متاسفانه روز از نو و روزی از نو برای ملت ما تنها روز خوشی نیست. روز کشمکش و روز ممارست و پیگیری است. ما بار دیگر از اصطلاحی که به آن علاقه مندم یاد می کنم. در برهوت استبداد ایرانی به شتر گذار دموکراتیک احتیاج داریم که بتواند آهسته برود اما شب و روز؛ نه اسب تازی که به دو تک برود و نتواند تمام تنوع و کثرت این جامعه را همراه خودش به مسیر دموکراسی وارد کند.
من امروز که مصادف با 25 خرداد است یادی از آن تظاهرات عظیم و فرزندانی از کشورمان که برای آن فدا شدند می کنم که باردیگر خودش را زنده نشان داد. و زنده بودن او تا حدی است که ملت ایران می خواهد وارد دوران شکوفایی دموکراسی و تعیین سرنوشت خود شود.
این اراده ملی چنان قوی است که دهر و روزگار و هر قدرت مطلقه ای ناگزیر به تن دادن به آن شود. عده ای می گویند مثل این که شطرنج را ایرانی ها ابداع کردند. من می گویم شطرنج سیاسی مدرن را هم مثل اینکه ایرانی ها می خواهند به تمام زورگویانی که از دل تاریخ در می آیند بیاموزند. این روزها دوران خوشی برای ماست. اما مشکلات زیادی هم همراه خواهد بود. ولی من فکر می کنم در وضعیتی که پیش آمده هم مردم و هم قدرت متوجه وضعیت خودشان شده اند که تداوم هر کدام آنها در گرو تعامل شان با هم برای قبول کردن ضرورت های تاریخی گذار کهن ترین یا یکی از کهن ترین جوامع سیاسی جهان از نوعی ساتراپی به جمهوریت ایرانی ها خواهد بود. جمهوریتی که به قول آقای خمینی نه یک کلمه بیش نه یک کلمه کم اما بالاخره جمهوریتی است که مردم ایران هم با بیان خود به آن دست یافتند. به همین علت به نظر می رسد حوادث چند ساعت گذشته برای آینده کشور ما بسیار حوادث میمونی است و من نسبت به تحول جامعه علیرغم تمام مشکلات و معضلات و با علم بر این موضوع که یک شبه همه چیز حل نمی شود بسیار خوش بینم. ملتی که می تواند چنین حماسه عظیمی را 16 سال بعد از دوم خرداد و چهار سال بعد از 25 خرداد 1388 دوباره ایجاد کند؛ ملتی است که باید به آن اعتماد کرد.
سایت ملی – مذهبی محلی برای بیان دیدگاه های گوناگون است.
