شاید قبل از آنکه احتیاج به همگرایی و اتحاد میان اپوزیسیون وجود داشته باشد ارائه برنامه و نظر پیرامون مسائل روز و کلان به جامعه ایران کمک می کند تا انتخاب بعدی خود را هوشیارتر از قبل انجام دهد.
با نگاهی به شبکه های اجتماعی مجازی، همچنین فضای وبلاگ ها و رسانه های آزاد فارسی زبان در این روزها چند مسئله جالب توجه می توان دریافت : مسئله نژادپرستی ؛ مسئله حقوقی جزایر ابوموسی و تنب بزرگ و کوچک، تمامیت ارضی و حفظ استقلال و… .
آیا حساسیت چنین فضاهای رسانه ای امروز بیشتر از گذشته است ( که واکنشش به این مسائل فراگیر شده است به نحوی که در صفحه ملک عبدالله پادشاه عربستان بیش از 60 هزار کامنت درباره حفظ تمامیت ارضی – نام خلیج فارس – نگاشته می شود) ؟ و یا اینکه جامعه در حال گذار و جنبشر از سطح خیابان به بحث و گفتگو در فضای مجازی آمده که امروز به این مسائل واکنش نشان می دهد؟
برهنگی هنرپیشه زن ایرانی ، خطر خشک شدن دریاچه ارومیه، حجاب و حقوق زن ایرانی، تقابل های قرائت دینی حاکمیت با مدرنیته و مسائلی از این دست بسیار مورد توجه واقع شده که نباید به سادگی از آن گذشت.
اینها مواردی است که ذهن طبقه متوسط فرهنگی را به چالش کشیده و می خواهد درباره آن اظهار نظر کند. در این بین روشنفکران ، جامعه شناسان و فعالان اجتماعی و سیاسی هم کم و بیش وارد این مسائل شده اند و درباره آن نظر می دهند.و جامعه تا حدی از گرایشات فکری اپوزیسیون آگاه می شود اما این به تنهایی شاید کافی نباشد.
مهدی جامی مدیر سابق رادیو زمانه * می گوید:
” اگر جمهوری اسلامی برای خنثی سازی اپوزیسیون، آزادیهای اجتماعی در حد ظاهر و پوشش و امثال این را هم به نحوی آزاد بگذارد یا مردم خود در این زمینه پیشروی کنند و نتوان آنها را وادار به رعایت رسمیات حکومتی کرد مساله ای که هنوز روی زمین مانده و دولت از پساش برنیامده فساد بیپایان و دامنگیر و تورم افسارگسیخته و بیارزش شدن پول ملی و توزیع ثروت و تولید ملی و رابطه با بازارهای جهانی و نوسازی دانشگاهها و صنایع کوچک و بزرگ از جمله صنعت نفت است. اپوزیسیون ما حرفی در این زمینهها نداشته است و اگر هم داشته در حاشیه حرفهای سیاسیاش باقی مانده است. در حالی که این حرفها اصل است و صرف مخالفت با جمهوری اسلامی بدون اندیشه سیاسی و مدیریتی جانشین و روشن و اعلام شده به جایی نخواهد رسید.”
به نظر می رسد مسائل روزی که جامعه با آن درگریبان است و به آن واکنش نشان می دهد به علاوه مسائلی مانند اقتصاد، حقوق بین الملل، آزادی های اجتماعی، حقوق زنان، مسائل زیست محیطی و… هنوز در غفلت فکری اپوزیسیون است. این همان راه طی شده ای است که انقلاب 57 را رقم زد. این که جامعه امروز چه نمی خواهد( ولایت فقیه یا حکومت دینی) تنها مسئله نیست. برای جامعه امروز و حتی قدرت های برتر دنیا مهم است که بداند اپوزیسیون و نیروهای فعال چه می خواهند؟ چه برنامه ای دارند؟ و به فرض نیروهای ملی مذهبی؛ جمهوری خواهان؛ اصلاح طلبان و گرایشات دیگر درباره حقوق زن و حقوق دگر اندیشان چگونه فکر می کنند؟
شاید لازمه چنین گفتمانی در سطح اپوزیسیون حداقل خارج کشور وجود همایشی است که از تمامی نیروها دعوت به عمل آورد و با ارائه مقالات و سخنرانی ها دیدگاه های خود را منتشر کنند تا جامعه ایرانی بداند چه چیزی را می تواند انتخاب کند و گرایش فکری اش به کدام نیروها بیشتر است. تجربه چنین همایشی را تهرانی ها دوبار پیرامون دین و مدرنیته لمس کرده اند، زمانی که از سروش، نصر، نیکفر، ملکیان؛ صدری، کدیور،حجاریان، اشکوری، علیجانی، حمیدرضا جلایی پور، سارا شریعتی و… دعوت به عمل آمد تا در مورد دین و مدرنیته مباحثات خود را ارائه دهند.
شاید قبل از آنکه احتیاج به همگرایی و اتحاد میان اپوزیسیون وجود داشته باشد ارائه برنامه و نظر پیرامون مسائل روز و کلان به جامعه ایران کمک می کند تا انتخاب بعدی خود را هوشیارتر از قبل انجام دهد.
پی نو شت :
http://cheragheazadi.org/index.php/archives/2847
سایت ملی – مذهبی محلی برای بیان دیدگاه های گوناگون است.
