شنبه 25th آوریل 2020 , ساعت: 09:04کد مطلب : 116820 نسخه قابل چاپ
تقی رحمانی

شریعت گروگان مصلحت نظام است.۱

به بهانه مسئله گوهر خیر اندیش

بله داستان از این قرار است که خانمی که هنرپیشه است در عروسی دختر خود رقصیده است. این را حکومت گناهی می داند قابل مجازات.

این بازی تکراری و سرگرم کننده برای حکومت و جامعه شده است که هر از گاهی تشت کسی را از بام می اندازند و بعد می گویند خلاف کار گرفتیم، گرفتیم وای که شریعت و دین صدمه دید.

این بازی تکراری و عادت شده اما هیجان انگیز هم است. روایت است که مجاهدین خلق در جریا انتقاد از خود از هوادار اعتراف می گیرند همین اعتراف موجب می شود که هوادار نفطه ضعف داشته باشد تا از سازمان خارج یا بر آن نشورد . البته این روش جواب نداده است.

داستان در حکومت اسلامی ایران هم همین است همه باید به نظام بدهکار باشند هر کس به سهم وبا توجه جایگاه خویش.

می دانین و می دانند که هنرپیشه باید بازی کند اگرنقش نکند مرده است.خوب این هنرپیشه اشتباه از نظر حکومت می کند پس مجازاتی یا گزکی برای افش گری در نزد حکومت خواهد داشت. تا همیشه گردنش در برابر حکومت کج باشد.مصلحت نظام چنین ایجاب می کند.

اما چرا این را می گویم وقتی ناگهان هر هنرپیشه موضع یا کاری خلاف منافع حکومت می کند یا گزک داده شده اش را به حکومت فراموش می کند و امری را تمکین نمی کند ناگهان افشا گری علیه او شروع می شود که بله فلان و فلان فلان.افشا کننده هم فقط می تواند در حکومت یا با حکومت باشد که چنین اطلاعات ریز و درشتی از فرد متهم دارد.

اما مسئله اصلی این نوشتار نسبت شرع است با انچه که خلاف شرع خوانده می شود.حکومت دینی در ایران شریعت را گروگان مصلحت نظام گرفته است.

این گروگان گیری به امر دیگری هم کمک کرده که روحانیون سنتی را هم گروگان حکومت کرده است. حکومتی که از تمام احوال چهره های مشهور خبر دارد چرا هر بار مسئله ای را علم می کند که بله اسلام در خطر افتاد.

حکومت در الگو سازی اجباری ادعای خود در جامعه شکست خورده است. اما نمی تواند این را اعلام کند چون به مصلحت نظام نیست.اما شریعت اگر موفق نشود مشکل شریعت نیست بلکه مشکل مقلد یا معتقد است این دو با هم فرق دارند.

در جمله ای معترضعه بگویم که که هر حکومت دیگری هم اگر ادعای جامعه شریعت مدار کامل کند شکست خواهد خورد. اما از انجائیکه دکان و نان و ادعای حکومت اجرای احکام شریعت است پس مصلحت باعث می شود که شکست خود را قبول نکند .

ابن عدم قبول نکردن شکست اجباری احکام شریعت ،به شریعت هم ضربه کاری زده است.

به میزان مصرف مشروبات الکلی توجه کنید و به حجم قمار بازی و شرط بندی توجه کنید. به میزان افشا گری سایت های وابسته پنهان و اشکار حکومت در باره آنچه که روابط نا مشروع چهره ها می گویند توجه کنید . به مقاومت در برابر حجاب اجباری توجه کنید.به جرائم اتفاق افتاده در ایران عنایت کنید.

همه این نشان از واقعیتی می دهد که نهاد دین را به توجه می خواند. چرا شریعت را گروگان مصلحت نظام کرده اند.

مگر می شود هنر پیشه گی را از خاستگاه اصلی ان هالیوود جدا کرد. چرا خودتان را گول می زنید؟

مگر می شود عاشق نیمار و مسی و غیره بود زندگی خصوصی انان را دنبال نکرد؟

مهم تر این که راستی مگر قرار است که جامعه ای تمام شرعی برقرار شود؟کدام پیامبر چنین کرد؟

اگر جامعه شرعی بر پا می شد که دیگر به احکام مجازات نیاز بود؟

مجازات برای این است که تا دنیا دنیا است انسان خطا می کند . اما مجازات برای چه است برای انتقام یا کنترل جرائم.

نهاد دین خود را از گروگان مصلحت نظام رها کند.

آن وقت می تواند رفتاری درست تر و مردمی متتقد تر را در جامعه شاهد باشد.

مصلحت حکومتی که هنرپیشه ای را به خاطر رفتاری که نا مشروع می داند ، مدیون خود می کند تا این هنرپیشه در فیلمی بازی کند که نظام می خواهد چنین حکومتی با شریعت چه برخوردی خواهد کرد مشخص است شریعت هم در خدمت نظام می شود، نه نظام در خدمت شریعت.

حال به مسئله گوهر خانم خیر اندیش بر می گردیم گوهر خانم با حفظ اندازه های نظام در عروسی دختر خود رقصیده است. تمام مادرها در عروسی دختر خود می رقصند. امروز هم موبیل بلائی جان همه است . درضمن طبقات اجتماعی، مراسم را در وسع و شان خود می گیرنند بی گمان گوهر خانم که از پول بازی گری، فرزند به امریکا فرستاده است عروسی دخترش هم باید همان شان را داشته باشد.خوب او چه گناهی کرده است؟

ممکن است بگویید مردی را به رسم دید و بازدید لمس کرده است خوب این را قصد احترام انجام داده است قصد نمایش که نداشته است در ضمن ایشان سن و سالی ازش گذشته است.واقعیت این است که حکم شرعی در باره این رفتار وجود ندارد .

اما مجازات شرعی را عرفی کردن و بعد اجرای آن را در حدمت نظام قرار دادن بدترین شکل تبلیغ شریعت است.

مختصر این که مصلحت نظام به این چهره ها نیاز دارد تا امور هنری و غیره اش بگذرد. از طرفی نظام مدعی اجرای احکام شریعت است. اما نمی تواند از مصلحت خود هم غافل شود. حفظ نظام هم از حفظ شریعت واجب تر است این را بار ها نشان داده اند این دوگانه به شریعت ضربه می زد،که زده است. حکومت به شریعت نیاز دارد برای مصلحت خود اما شریعت به حکومت نیاز دارند. عدم اجرای شریعت شکست شریعت نیست مشکل مومن یا مقلد است. اما شکست حکومت شکست و رفوزگی حکومت است.

جدائی اجرایی اجباری شریعت بحث ما را به رابطه حکومت با جان مردم می رساند.که مقال دوم ما خواهد بود.


حوزه :
برچسب ها :

مخاطبان محترم، سایت ملی-مذهبی از دریافت نظرات سازنده شما برای بهبود کیفیت مطالب استقبال می کند. انتقادهای شما و راهکارهایتان می تواند تحریریه سایت را در افزایش کیفیت مطالب کمک کند.

این سایت از نظر هویتی ملی-مذهبی ، اما از نظر حقوقی مستقل است.