چهارشنبه ۱۴ام آبان ۱۳۹۳ , ساعت: ۱۰:۰۸کد مطلب : 69219 نسخه قابل چاپ

تلائم غم و شادی در مواجهه با حادثه عاشورا

به نظر می آیدحادثه عاشورا را اگر چند وجهی و در همان حال متوازن ببینیم غم و شادی،عقل و عشق،سیاست و شهادت و دوگانگیهای دیگر را می توان با هم قابل جمع دانست. برای مثال آنها که مانند شیعیان سنتی وجه تراژیک عاشورا را بر جسته و غالب می دانند و تنها از این زاویه به آن می نگرند کارشان اشک و آه و ناله و گریه و عزاداری و لعن قاتلان تاریخی است و نفس عزا را دارای موضوعیت و عامل تقرب به خدا می دانند. قرائت رسمی و سنتی از عاشورا در ایران قبل از انقلاب و بویژه پس از انقلاب قرائتی غالب بوده و در حال حاضر دستگاههای تبلیغی حاکم و رادیو و تلویزیون به تثبیت ،ترویج و تبلیغ این قرائت سخت مشغولند.این قرائت قبل از انقلاب غیر سیاسی بود؛ اما بعد از انقلاب رنگ سیاسی به آن افزوده شد و با پشتوانه های حاکمیتی ابزاری برای تثبیت موقعیت حاکمان و طبقه روحانیون هم شده است.آنها که از وجه صرف انقلابی به عاشورا می نگرند و آنرا نسخه شفا بخش همه شرایط و زمانها می دانند و به کل تاریخ آنرا تعمیم می دهند امام حسین را رهبر سیاسی و انقلابی ای می بینند که ویژگی خاص و منحصر به فردش انقلابی بودن و پیکار مسلحانه علیه رژیم های سیاسی از جمله یزید بوده است و بر این باورند که در هر شرایطی باید حسینی عمل کرد و عمل حسینی هم شهادت طلبی است هر چند در اقلیت باشی. نگاه دیگر نگاه عارفانه-عاشقانه و در همان حال ایثارگرانه به واقعه عاشوراست که نگاه عرفای ماست که شهادت امام حسین و اصحابش را رها شدن از قفس تن،در زندان شکستن،کنده و زنجیر انداختن،به سوی سر سرای دولت معشوق محتشم شتافتن،در مخزن اسرار را گشودن ،از جان و جان رهیدن و خلاصه شهادت را انتخاب آزادانه و آگاهانه و ایثارگرانه و عاشقانه سبک روحان و مرغان هوایی ای می دانند که سری به رفعت آسمانها و دلی به گستردگی تمامت هستی داشته اند و به سوی بی کرانگی ملکوت به پرواز در آمده اند و از این رهایی و پیروزیشادمان و پر از هستی و مستی اند.بنابر این جا دارد که ما هم به خاطر این رهایی و پیروزی آنها شادمان و طربناک باشیم. من ضمن اینکه نگاه مولانا و عرفا را در تحلیل واقعه عاشورا نگاهی وجودی و تجربت اندیشانه می دانم و بسیار انرا می پسندم و زیبا می دانم،در عین حال معتقدم می توان حرکت امام حسین را از ۲۷ رجب تا روز عاشورا حرکتی خردمندانه-عاشقانه بطور متوازن تفسیر کرد.اگر این تفسیر درست باشد شهادت امام حسین و یارانش به بدترین شکل ممکن و محروم نمودن جامعه از وجود جنین ستارگان در خشان اخلاقی و انسانی تراژدی ای است که دل هر انسان آزاده ای را به درد می آورد و غمی جانکاه بر روح و جان او می نشاند،بنابر این غمگین شدن عارفانه و روشن بینانه نسبت به این فاجعه بزرگ بشری و گریستن برای از دست دادن چنین رادمردان پاک باخته ای ،امری عاطفی،انسانی و ملائم با طبع روانی هر انسان سالم و برخوردار از “وجدان اخلاقی”است.اما از آن سو رهایی آنها از تعلقات و حرکت دیگر خواهانه شان و حماسه جاودان عزت خواهی و دفاع از کرامت و شرافت و حقوق انسانها و در نهایت عزت شهادت را بر ننگ ذلت و اسارت بر گزیدن موجب مباهات هر انسان آزداه و شرافتمند و خوشحالی و سرور است و جا دارد که انسان بخاطر این حادثه به همه آزادیخواهان و عارفان عاشق تهنیت بگوید. بر این اساس من میان گریه و شادی ای که بر پایه شناخت استوار باشد، تلائم می بینم و آنراعملی برای پیوند معنوی با آموزه های جاودانه عاشورا و مشارکت در اذواق و مواجید عاشقانه-عارفانه-ایثارگرانه امام حسین و یاران بزرگوارش می دانم.
منبع:‌فیسبوک نویسنده


حوزه :

مخاطبان محترم، سایت ملی-مذهبی از دریافت نظرات سازنده شما برای بهبود کیفیت مطالب استقبال می کند. انتقادهای شما و راهکارهایتان می تواند تحریریه سایت را در افزایش کیفیت مطالب کمک کند.

این سایت از نظر هویتی ملی-مذهبی ، اما از نظر حقوقی مستقل است.