شورای هماهنگی راه سبز امید در بیانیهای به مناسبت آغاز ماه مبارک رمضان، تاکید کرد: رمضان امسال فرصتی است تا نشان دهیم که اگر دینداریم، دینداری ما با آنچه بنام دینداری بر در دیوار و کوی و برزن به نمایش می گذارند تفاوت دارد. نشان دهیم که دینداری ما در پاسداشت از حقوق شهروندان ایران زمین (فارغ از باورهای دینی و مذهبیشان)، راستی و راست کرداری در ارتباطمان با دیگران، مهربانی و عطوفت نسبت به یکدیگر، نوع دوستی و دستگیری از هر که در این روزگار سخت به شوربختی دچار شده، فرار از ریاکاری و دین فروشی، احترام به حریم شخصی دیگران، پایداری در راه حق و مبارزه بی امان با ستمکاران و خودکامگان، پایبندی به عقلانیت جمعی، گریز از تندروی و خشونت طلبی، و تلاش برای وظیفه همگانی «آگاهی بخشی» معنا پیدا می کند که راهگشاترین ابزار در دعوت به نیکی و هشدار نسبت به بدی هاست.
به گزارش کلمه، شورای هماهنگی راه سبز امید همچنین بار دیگر به مسئولان نظام هشدار داده است: اگر می خواهید در مقابل دنیا سرافراز بایستید، چاره ای جز سر فرودآوردن در مقابل خواسته های بر حق مردم خود ندارید. راهی که رفتهاید خطاست و خطا بودن آن امروز از هر زمان دیگر آشکارتر است.
هشدار دهیم که تا فرصت باقی است صادقانه به ملت خویش تکیه کنید، زنان و مردان آزاده و میهن دوستی را که در بند کرده اید آزاد کنید، آزادی بیان را به مطبوعات و رسانهها بازگردانید، ناشایستگان نامنتخب را از مناسب قدرت فروکشید و با دست شستن از خیمه شب بازی های انتخاباتی و بازگرداندن اعتبار صندوق رأی، راه را برای سکانداری کشور به دست منتخبان واقعی ملت باز کنید.
متن کامل این بیانیه بهشرح زیر است:
بسم الله الرحمن الرحیم
شهر رمضان الذی انزل فیه القرآن هدى للناس و بینات من الهدى والفرقان
هموطنان عزیز، مردم آزاده ایران، همراهان استوار
میهمانی پروردگار جهانیان در پیش است، روزهایی که ما را به پالایش جان هایمان از پلیدی ها و آرایش روان هایمان به زیور پرتلالؤ پاکی ها دعوت می کند. روزهایی که ما را به بهره مندی از بارش برکت ها و نعمت های این ماه گرامی می خواند تا جان های خسته مان را طراوت و دل های تشنه محبت مان را سیراب سازیم. مبارک باد فرا رسیدن جشنواره پر ترنم و شکوهمند خودسازی انسان ها.
رمضان امسال فرصتی است تا نشان دهیم که اگر دینداریم، دینداری ما با آنچه بنام دینداری بر در دیوار و کوی و برزن به نمایش می گذارند تفاوت دارد. نشان دهیم که دینداری ما در پاسداشت از حقوق شهروندان ایران زمین (فارغ از باورهای دینی و مذهبی شان)، راستی و راست کرداری در ارتباطمان با دیگران، مهربانی و عطوفت نسبت به یکدیگر، نوع دوستی و دستگیری از هر که در این روزگار سخت به شوربختی دچار شده، فرار از ریاکاری و دین فروشی، احترام به حریم شخصی دیگران، پایداری در راه حق و مبارزه بی امان با ستمکاران و خودکامگان، پایبندی به عقلانیت جمعی، گریز از تندروی و خشونت طلبی، و تلاش برای وظیفه همگانی «آگاهی بخشی» معنا پیدا می کند که راهگشاترین ابزار در دعوت به نیکی و هشدار نسبت به بدی هاست.
آری، مردم ما دیندارند، اما نه دینداری که سر از فسادهای مالی که هر روز پرده ای دیگر از غارت بیت المال بر می آورد. مردم ما دیندارند اما نه دینداری که دست ناپاکان را روز به روز در حریم خصوصی افراد بازتر کند. مردم ما دیندارند اما از زهدفروشی ریاکارانه و دنیاطلبی بنام دین به تنگ آمده اند. مردم ما دیندارند، اما نه دینداری که به نام مصلحت اندیشی، چشم خود را بر ظلم خودکامگان فروبندد و از مردم بخواهد که در برابر این همه شوربختی که حاصل حکومت ناشایستگان است یک «آخ» هم نگویند.
رمضان امسال مصادف است با سالگرد نهضت مشروطه خواهی ایرانیان؛ یادآور بیش از یکصدسال مبارزه برای استقلال، آزادی، عدالت، پیشرفت و حاکمیت قانون. مگر می توانیم بیش از یکصدسال مبارزه برای دستیابی به زندگی بهتر برای شهروندان مظلوم این سرزمین را فراموش کنیم؟ و مگر می شود از این واقعیت تلخ چشم ببندیم که امروز ایران و ایرانی پررنج ترین روزهای خود را می گذراند؟ می گویند سکوت کنید تا دشمنان دلشاد نشوند! از قضا سکوت مصلحت آمیز بوده که ما را به جایی کشانده که دشمنان شاد شوند. آیا فراموش کرده اند ندای وجدان بیدار این ملت را که دو سال پیش در چنین روزهایی پس از تصویب دور چهارم تحریم ها بر علیه ایران نسبت به پیش آمدن چنین روزهای تیره و تاری هشدار داد و نوشت «برای اینجانب مانند روز روشن است که این قطعنامه بر امنیت و اقتصاد کشور ما اثر خواهد گذاشت. تولید ناخالص را پائین خواهد آورد، بیکاری را بیشتر خواهد کرد، مردم را در تنگنای مشکلات بیشتر معیشتی و اجتماعی قرار خواهد داد، فاصله ما را ازکشورهای در حال رشد جهان بویژه کشورهای همسایه رقیب بیشتر خواهد ساخت و آخرین میخ را بر تابوت چشم انداز بیست ساله خواهد کوبید. کدام عقل سلیم است که نداند کشور ما امروز پس از صدور قطعنامه آسیب پذیرتر و منزوی تر از گذشته شده است؟» و مگر همو نگفت که «اولین و ضروری ترین راه حل و حتی فوری ترین آن اطلاع رسانی صادقانه به ملت است. این حق مردم است که ماهیت قطعنامه و تحریم های دیگری که در حال افزوده شدن به آن است بشناسند. باید آنها بدانند این تحریم ها چه اثری بر سفره آنها و روی نرخ بیکاری و تورم و تولید و پیشرفت کشور و امنیت می گذارد. صرفا گفتن اینکه این قطعنامه یک ورق پاره است مشکل مردم و کشور را حل نمی کند. اگر قرار است مردم در مقابل بحرانی که ناخواسته در حال ورود به آن هستند مقاومت کنند ضرورت دارد که اعتماد آنها جلب شود و اعتماد جز ازطریق راستگوئی حکومت و شفافیت اطلاعات بدست نمی آید.»
اقتدارگرایان می گویند حفظ نظام واجب است، تو گویی نمی دانند که حفظ نظام برای حفظ ارزش های اخلاقی و کرامت انسانی شهروندان است که واجب است نه حفظ افرادی که ارزش های اخلاقی و دینی را بازیچه تداوم تسلط خویش بر مسند قدرت فرار داده اند. گویی نمی دانند که آن روز که به مردم خود پشت کردند و گمان کردند که با زر و زور و تزویر می توان بر مردم حکم راند، سرآغاز سقوط به چنین دوران محنت باری بود که زمینه زورگویی به کشور ما را برای همه کسانی که سال هاست در پی چنین فرصتی بوده اند فراهم ساخته است. قرار گرفتن در چنین شرایط اسفباری، از همان زمان بر همه صاحبان بصیرت و درایت آشکار شده بود. گویی می خواهند فراموش کنند و از دیگران هم بخواهند تا فراموش کنند که چه کسانی باعث و بانی اشاعه فقر، ناهنجاری های اخلاقی، گرانی کمرشکن و انزوای بین المللی هستند. آن روز که رأی مردم را به سرقت بردند، آینده این کشور را به حراج گذاشتند و گمان بردند که با اتهام بی دینی به منتقدان و مخالفان و ادعای دینداری، می توان امواج پیاپی اعتراض آگاهانه مردم را فرونشاند و آنان را از بلای خانمان براندازی که در انتظارشان هست غافل نمود. آن روز که بازار تهمت و بهتان را گرم نگه داشتند تا کسی که به زعم شان از همه به خود نزدیک تر می دانستند را به هر قیمتی بر مسند حکمرانی بنشانند گمان نمی کردند که پرده دری ها به سراپرده آنان نیز راه خواهد یافت. آیا این همه هزینه برای این که به چنین موقعیتی گرفتار شویم عاقلانه بود؟ به راستی چه چیز به دست آمده؟
چه نیک فرمود شهید رمضان که «هر که اهل ادعا باشد نابود است، و آن که به این آن بهتان زند ناکام، و رو در رویی با حق را جز سقوط فرجامی نباشد.» (خطبه شانزدهم نهج البلاغه) زمان آن رسیده که کلام امیر کلام را بشنوید و بشنویم که «اینک چندی در خلوت خانه های خویش بمانید و به خودسازی و زدودن زنگارهای اختلاف های داخلی همت گمارید که با همه تبهکاری های گذشته، توبه را فراروی دارید.» (خطبه شانزدهم نهج البلاغه) رمضان، ماه بازگشت به خویشتن خویش، ماه بازگشت به فطرت حق جویی است که خالق هستی عطایمان کرده است. رمضان، ماه خضوع در مقابل حق و رهایی از خودپرستی است، چرا که انحراف انسان و جامعه انسانی از مسیر حق، از خودپرستی ها سرچشمه می گیرد.
اینک اما ای ایرانیان بیدار و ای همراهان استوار، زمانه هوشیاری و هشدار است. اینک، زمانه آزمون های بزرگ است. دولتمردانی ناشایست، تنها سرمایه واقعی و گران قیمت خود یعنی اعتماد و همدلی مردم را، در قمار قدرتی زودگذر باختند و حال که کشور را بیش از هر زمان دیگر به فروش نفت وابسته و اقتصاد ملی را با سیل واردات بی رویه و سوء مدیریت در سیاست های مالی زمین گیر کرده اند، می خواهند در مقابل اجماعی بی سابقه بر علیه ایران و ایرانی بایستند. اگر بیست و چهار سال پیش در چنین روزهایی و پس از آن که ادامه جنگ ناممکن نمود جام زهری نوشیده شد، صداقت زمامداران بر اکثریت مردم فداکار ایران آشکار بود و اعتمادشان به کارآمدی دولتمردان از دست نرفته بود. مردم ایران از حاکمان خود می خواهند بجای فرافکنی و توسل به حیله های تبلیغاتی، دشواری ها و ناکامی ها را با آنان صادقانه در میان بگذارند. صد البته ایرانی از سربلندی کشور خود نمی گذرد، اما آن را با قدرت طلبی اقتدارگرایان گره نمی زند. هوشیار باشیم که اگر قلبی برای مردمان این مرز و بوم می تپد، قلب ایرانیانی است که در هر گوشه و کنار دنیا که باشند، سرافرازی و شکوه ایران را خواهانند.
هموطنان عزیز، همراهان سبز
ماه رمضان، ماه رحمت است. در این زمانه که سفره های بسیاری از همسایگانمان کوچک شده، هوشیار باشیم و با سهیم کردن هموطنانمان در سفره هایمان، از سقوط و فروپاشی کانون های گرم خانواده ها جلوگیری کنیم. هر خانواده از ما، با تشکیل صندوق های سبز، با قبول تکفل حداقل یک خانوده، دست خواهران و برادرانمان را در این روزهای سخت به شیوه ای که کرامت انسانی آنها حفظ شود، بگیریم. در زمانه ای که عده ای به دنبال جدا کردن مردم از یکدیگر هستند، دل ها را به یکدیگر نزدیک کنیم. سبز زیستن را تجربه کنیم و برای دیگران نیز امکان تجربه آن را فراهم کنیم و هوشیار باشیم که با وجود انتقادهایمان نسبت به حاکمیت خودکامه، این آب و خاک از آن همه ماست و به اندازه توانمان، در قبال حفظ آن مسئولیم.
و به آنانی که مسئولیت این نظام را در دست دارند مشفقانه هشدار می دهیم که اگر می خواهید در مقابل دنیا سرافراز بایستید، چاره ای جز سر فرودآوردن در مقابل خواسته های بر حق مردم خود ندارید. راهی که رفته اید خطاست و خطا بودن آن امروز از هر زمان دیگر آشکارتر است. هشدار دهیم که تا فرصت باقی است صادقانه به ملت خویش تکیه کنید، زنان و مردان آزاده و میهن دوستی را که در بند کرده اید آزاد کنید، آزادی بیان را به مطبوعات و رسانه ها بازگردانید، ناشایستگان نامنتخب را از مناسب قدرت فروکشید و با دست شستن از خیمه شب بازی های انتخاباتی و بازگرداندن اعتبار صندوق رأی، راه را برای سکانداری کشور به دست منتخبان واقعی ملت باز کنید. خشونت طلبان کوته اندیشی که بقای خود را در امنیتی کردن هر چه بیشتر عرصه های گوناگون حیات این کشور می جویند از خود برانید که در درک منافع ملی این مرز و بوم سخت ناتوانند. دست نظامیان را از سوداگری های سرمایه برباد ده و سیاست ورزی های نافرجام کوتاه کنید تا به وظیفه خود که همانا پاسداری از مرزهای این سرزمین است بازگردند. و بدینگونه راه را برای اصلاح نظام و نجات کشور بگشایید تا دست تجاوزگران بداندیش بسته گردد و از خود نامی نیک برای آیندگان به میراث بگذارید.
شورای هماهنگی راه سبز امید
