اعضا و علاقمندان نهضت آزادی ایران در خارج کشور با صدور بیانیه ای اعلام کردند در انتخابات اخیر شرکت خواهند کرد و از گزینه مورد اجماع جبهه اصلاحات حمایت خواهند کرد. به گزارش میزان اعضا و علاقمندان نهضت آزادی ایران در بیانیهای پیرامون انتخابات ریاست جمهوری با اعتراض به محدودیتهای موجود در صحنه انتخابات، حمایت خود را از روند اصلاحات را اعلام کردند.
در این بیانیه آمده است: بررسیهای موجود نشان میدهد که اکثریت ملت و نیروهای سیاسی مستقل درون کشورمتمایل به مشارکت درانتخابات و دادن رای به کاندیدای مورد اجماع نیروهای مبارز هستند، با توجه به چنین برآوردی، ما به اتکاء باوری که به حاکمیت ملی، عقل جمعی، اعتبار ائتلاف ملت و نسبی بودن امور و انتظارات داریم، به رغم نگرانیها، با توکل به خدای متعال و امید به مقاومت ملت صبورایران در انتخابات شرکت کرده و به فرد مورد اجماع آنان رای میدهیم.»
متن کامل این بیانیه به شرح زیر است:
به نام خدا
انتخابات ریاست جمهوری
سئوال بسیاری از مردمِ معتقد و علاقمند به آزادی و دموکراسی این است که با انتخابات غیر آزاد و غیر دموکراتیکِ دوره یازدهم ریاست جمهوری چگونه برخورد کنند؟ هرچند این سئوال در سالهای گذشته نیزمطرح بوده است، اما این بار پاسخ به آن سختتر است.
از مهمترین اهداف انقلاب مشروطه و انقلاب اسلامی ایران، عدالت و آزادی بوده و طی صد سال گذشته یکی از مهمترین شاخصهای تحقق انتخابات آزاد و عادلانه به شمار میرفته است، ولی در این مدت طولانی کمتر انتخابی بوده که به طور آزاد و عادلانه برگزار شده باشد. انتخابات قبل از انقلاب اسلامی عمدتا فرمایشی و دارای نتایج از پیش تعیین شده بود و اغلب مردم به آن بیاعتماد بوده و در آن شرکت نمیکردند. انتخابات پس از پیروزی انقلاب اسلامی نیز، به غیر از اولین انتخابات مجلس، به تدریج با موانع و محدودیت هائی، که به حداکثر خود دراین زمان رسیده، مواجه شده است؛ شورای نگهبان صلاحیت صدها نفر از داوطلبین نامزدی ریاست جمهوری را رد کرده است، به ویژه صلاحیت شخصی که خود از نزدیکترین افراد به انقلاب و از بالاترین مقامات کشور طی سی سال گذشته بوده وعضویت در شورای انقلاب و مجلس خبرگان رهبری، ریاست مجلس، فرماندهی جنگ، ریاست جمهوری و ریاست مجمع تشخیص مصلحت نظام در کارنامه سیاسی او موجود است.
در انتخابات دورههای مختلف، برخلاف انتخابات دوران قبل از انقلاب، مردم، احزاب و سازمانهای سیاسی، خود را موظف و علاقمند به شرکت در انتخابات میدانستند و در هر دوره برای تامین حداقل شرایط لازم برای برگزاری انتخابات آزاد تلاش میکردند. این «حداقل شرایط» معمولا شامل: آزادی زندانیان سیاسی، آزادی تجمعات و آزادی مطبوعات و سایر رسانهها بوده است. هرچند این مطالبات عمدتا تامین نمیشده، اما حداقل موجب ارتقای سطح آگاهی جامعه و در مواردی نیز انتخاب نامزدهای آزاده و مورد نظر مردم گردیده است.
در این دوره، نه تنها حداقل شرایط لازم برای شرکت در انتخابات تامین نگردیده، بلکه محدودیتهای امنیتی نیز به آن اضافه شده است. به عنوان مثال، وزارت اطلاعات تحت عنوان برگزاری آرام انتخابات، احزاب سیاسی مستقل را از هرگونه اظهار نظر انتخاباتی منع نموده و از برخی از آنان خواسته است تا پایان انتخابات ازملاقات دو نفری با هم نیز احتراز کنند. فرآیند انتخابات به شدت مدیریت و مهندسی شده و کاندیداهائی دست چین و تایید صلاحیت شدهاند که اغلب جزئی از حاکمیت بوده و یا انتخاب آنان تهدیدی برای حاکمیت به شمار نیاید. به عبارت دیگر، با توجه به تجارب انتخاباتی دورههای گذشته، به ویژه انتخابات سال ۱۳۸۸، حاکمیت ریسک انتخابات را به نفع خود به حداقل رسانده است.
گزینههای پیش رو
حال با توجه به شرایط نامطلوب داخلی و خارجی که حاکمیت برای مردم و سازمانهای سیاسی به وجود آورده است، این سئوال مطرح میشود که برخورد مسئولانه و منطبق بر مصالح و منافع بلند مدت ملی چگونه باید باشد؟
حداقل چهار گزینه در برابرمردم و سازمانهای سیاسی وجود دارد که هر فرد یا گروه با توجه به نگرش و درک خود از وضع موجود، به یکی از گزینهها اعتقاد یا تمایل بیشتری دارد. این چهار گزینه عبارتند از: ۱- تحریم، ۲- عدم مشارکت، ۳- مشارکت مشروط، و ۴- مشارکت بدون شرط.
انتخاب گزینه «تحریم»، دلالت بر اعتقاد به اصلاح ناپذیری حاکمیت و ضرورت برخورد مستقیم و تغییر بنیادی و ساختاری آن میکند. انتخاب گزینه «عدم مشارکت» تلقی بیاثر بودن ورود به انتخابات و اعتقاد به فروپاشی حاکمیت از درون را تداعی میکند. انتخاب گزینه «مشارکت مشروط» نشان از امید و امکان اثرگزاری و جلوگیری از فاجعه فروپاشی و تجزیه کشور دارد، و بالاخره انتخاب بعید گزینه «مشارکت غیر مشروط» دلالت بر آزادی و سلامت و رعایت عدالت در فرآیند انتخابات دارد. واقعا کدام یک از گزینههای فوق مصالح و منافع بلند مدت مردم و کشور را تامین میکند؟
گزینه اول به معنی تغییر اساسی و ساختاری حاکمیت، فرآیندی بسیار فراتر از انتخابات ریاست جمهوری و مستلزم زمان، طی مراحل و انجام فعالیتهای فرهنگی، اخلاقی و سیاسی بسیار گسترده تری است و تحقق درست و موفق آن به تنهائی از طریق انتخاب رئیس جمهور مطلوب یا تحریم انتخابات میسر نمیگردد. به این ترتیب، بدون فراهم بودن زیر ساختهای لازم، حتی در صورت تغییرنظام، مادام که مقدمات ضروری برای چنین تغییر گستردهای در جامعه ما ایجاد نشده باشد، موفقیت مطلوب به دست نخواهد آمد و به احتمال زیاد، همچون سرنوشت انقلاب اسلامی، به هرج و مرج و باز تولید استبداد منتهی خواهد شد.
گزینه دوم «عدم مشارکت» از نظر تبلیغات و وجهه داخلی و خارجی موجب تضعیف حاکمیت، افزایش احتمال دخالت کشورهای دیگر و شاید تکرار تجربه لیبی (بنغازی کردن) و نهایتا تجزیه کشور و تلاشی ملک و ملت خواهد گردید، با این حقیقت را نیز نباید از نظر دور داشت که حاکمیت ایران به مراتب بیش از حاکمیت لیبی یا سوریه در دفاع از خود خواهد کوشید و دامنه خسارات و ضایعات انسانی و اقتصادی آن بسیار گسترده و پر هزینه بوده و نتیجه کار نیز غیر قابل پیش بینی و غیر قابل کنترل خواهد بود.
گزینه سوم «مشارکت مشروط» در صورتی که مورد توافق اکثریت ملت و سازمانهای سیاسی مستقل آن قرار گیرد و موجب ائتلاف و وحدت ملی گردد، میتواند به نفع مردم، آزادی و دموکراسی باشد. با وجودی که انتخابات دوره یازدهم فاقد حداقل شرایط و استانداردهای یک انتخاب آزاد و سالم و عادلانه است، مصالح بلند مدت کشور و شرایط بسیار حساس خارجی ایران ایجاب مینماید که با درک درست از خطرات و تهدیدات از یک سو و ضعف انسجام و همکاری بین گروههای سیاسی و اجتماعی از سوی دیگر، با این امید که با کار و تلاش مستمر بتوان دامنه آزادیهای اساسی ملت را توسعه و گسترش داد. به گونهای عمل کرد که تهدیدات خارجی کاهش یابد و حداقل شرایط لازم برای اصلاحات فراهم شود.
متاسفانه این حداقل برای مشارکت، از جمله: لغو نظارت استصوابی، آزادی زندانیان سیاسی، آزادی مطبوعات و رسانهها، آزادی تجمعات و گردهمائیهای سیاسی، که احزاب و سازمانهای مستقل برای مشارکت فعال در انتخابات، درهر دوره انتخاباتی، مطالبه کردهاند، مورد بیتوجهی قرار گرفته است. این بیتوجهی و احساس بینیازی و استعلای حاکمان موجبات بیاعتباری انتخابات و انزوای حاکمیت و بحرانهای همه جانبه کشور گردیده است. متاسفانه در این دوره نیز به شیوه دورههای قبل و حتی شدیدتر عمل شده است.
به این ترتیب بسیاری از گروههای سیاسی که درانتخابات قبلی سیاست مشارکت مشروط را برگزیده بودند، در این انتخابات گرایشات بسیار قوی تری نسبت به گزینه «عدم مشارکت» یا گزینه «تحریم» انتخابات پیداکردهاند و چون گزینه چهارم نیز برای هیچیک از گروههای سیاسی مستقل قابل قبول نیست، اجبارا گزینه دوم «عدم مشارکت» را انتخاب کردهاند.
با توجه به عواقب خطرناک گزینه اول و گزینه دوم و علی رغم عدم اطمینان به موفقیت گزینه سوم، اعضاء و علاقمندان نهضت آزادی ایران در خارج کشوربا عنایت به اجماع و ائتلاف اکثریت تحول خواهان درداخل کشور به جمع بندی زیر رسیدهاند:
۱- در بین نامزدهای تایید شده کمتر اشخاص آزاده، مستقل و معتقد به آزادیهای اساسی، از جمله آزادیهای سیاسی، مشاهده میشود، برعکس، اغلب کاندیداها وابسته به جریانانی هستند که نگرش و عملکرد آنان مولد بحرانهای کنونی کشور شده و وضع موجود بعضا حاصل نگرش و بینش اعتقادی و سیاسی تنگ نظرانه آنان میباشد. مسلما نگرشی که خود منشاء و موجب ایجاد مسائل کنونی کشور شده است، قادر به حل اساسی مسائل مذکور نخواهد بود و چه بسا به تشدید آن نیز کمک کند.
۲- با اینحال از آنجائی که صحنه سیاست همچون شطرنج پیچیده و نیازمند نگاه و نقشهای مدبرانه و دورنگر است، با توجه به بن بست سیاسی موجود و شرایط بسیار وخیم داخلی و خارجی، اجماع و ائتلاف نیروهای مبارز داخل کشور، به خصوص جوانان و دانشجویان، به این سو میل کرده است که برای شکستن ارادهای که برتداوم و تشدید تندروی و استبداد مطلقه عزم کرده وبرای ایجاد رخنه و روزنهای درقلعه غرور و قدرت تمامیت طلبان، در انتخابات شرکت کرده و به یکی از کاندیداها که با مواردی ازخواستههای ملت و جریان اصلاح طلبی همراهی نشان داده است، به این امید که با بهره بردن از اختلافات در بدنه حاکمیت روزنهای به نفع ملت بگشایند، رای مثبت دهند.
بررسیهای موجود نشان میدهد که اکثریت ملت و نیروهای سیاسی مستقل درون کشورمتمایل به مشارکت درانتخابات و دادن رای به کاندیدای مورد اجماع نیروهای مبارز هستند، با توجه به چنین برآوردی، ما به اتکاء باوری که به حاکمیت ملی، عقل جمعی، اعتبار ائتلاف ملت و نسبی بودن امور و انتظارات داریم، به رغم نگرانیها، با توکل به خدای متعال و امید به مقاومت ملت صبورایران در انتخابات شرکت کرده و به فرد مورد اجماع آنان رای میدهیم.
۳- سئوال و تردیدی که وجود دارد، شمارش درست و دقیق مردم به نامزدهاست، برای حصول اطمینان از این امر ضرورت دارد که صورتمجلس شمارش آراء هر صندوق که به امضای ناظرین کاندیداها نیز میرسد، از طریق آنان دراختیار کاندیداها قرارگیرد (یا حداقل ناظرین از صورت مجلس شمارش آرای صندوقها را با استفاده از تلفن همراه خودعکس بگیرند). در این صورت، اگر در مراحل بعدی هرگونه اشتباه یا تغییری در نتایج آراء داده شود، قابل کنترل و اعتراض و اصلاح خواهد بود.
خداوند وضع هیچ ملتی را تغییر نمیدهد مگر آنکه خود تغییر کنند (سوره رعد آیه ۱۱).
اعضاء و علاقمندان نهضت آزادی ایران در خارج کشور
