صحبتهای آقای روحانی در مراسم تنفیذ و به ویژه تاکید بر مردمسالاری و تکالیف رئیسجمهوری در دفاع از حقوق ملت ؛ تا مقدار زیادی مسئله تن دادن به عدم حضور آقای خاتمی و ایجاد تنش نکردن در اولین دوره ریاستجمهوریاش را جبران کرد.
بالاخره مراسم تحلیف و تنفیذ حکم رئیسجمهوری آقای حسن روحانی، علیرغم انواع و اقسام خط کشیها و جنجالهایی که برای آن صورت گرفته بود؛ در وجهی که به دولت میانهروی ایشان بیشتر نزدیک و مورد تایید است برگزار شد.
در مراسم تنفیذ دفتر تشریفات بیت رهبری که عهدهدار برگزاری مراسم است از بین روسای جمهور گذشته از آقای خاتمی دعوت نکرده بود و این خود نوعی عادتشکنی نسبت به گذشته و نشان دهنده این موضوع بود که اگر راس حاکمیت ناگزیر به پذیرش آقای روحانی شده اما ائتلاف سیاسی که منجر به پیروزی او شده را هنوز سخت قبول میکند.صرف نظر از این نکته که تاثیر بدی در افکار عمومی به خصوص داخل کشور میگذارد، صحبتهای آقای روحانی در مراسم تنفیذ و تکیه و تاکید شخص ایشان به اصول برنامههایی که قبلا بیان کرده بود به ویژه تاکید بر مردمسالاری و تکالیف رئیسجمهوری در دفاع از حقوق ملت و نیز تاکید ایشان بر این نکته که ترکیب سیاسی که منجر به پیروزی او شده، ترکیبی بوده که خواستار نوعی تفاهم و به کار گرفتن تمام نیروهاست؛ تا مقدار زیادی مسئله تن دادن به عدم حضور آقای خاتمی و ایجاد تنش نکردن در اولین دوره ریاستجمهوریاش را جبران کرد.
هم چنین آقای روحانی در آن قسمت از صحبتهایش که ضرورت تعادل و میانهروی را با استناد به احادیث و روایات و آیات قرآن اثبات میکرد در واقع چهارچوبی را تعیین و مشخص کرد. آن چهار چوب روشن کرد که اعتدال و میانهروی با امت وسط و اصول آموزشهایی که مسلمانان به آن اعتقاد دارند بیشتر همخوانی دارد تا افراط و تفریط هایی که به خصوص مشخصه هشت ساله گذشته و بسیاری از موارد در تاریخ 34 ساله جمهوری اسلامی است.
وعده بازگشت به تعادل و قبول دیگران که در سخنان وی در مراسم تحلیف هم در مجلس دقیقتر تکرار شد، با تاکیدی که آقای روحانی در مورد مسئله حقوق زنان، حقوق اقلیتهای دینی و اقلیتهای قومی و آزادیها انجام داد همگی در چهارچوبی است که از نقطه نظر گفتمان آقای روحانی خارج از برنامههایی که قبل از انتخابات بیان کرده بود نیست و هم چنان در جهت تایید و تاکید بر آنهاست.
از سوی دیگراین هم قطعی است که در شرایط و اوضاع و احوال کنونی با مشکلات سنگینی که بر سر راه آقای روحانی وجود دارد صرف این گفتار نمیتواند استمراری که خود رئیسجمهور اذعان میکند برای پیش بردن برنامههایش ضروری است، را تامین کند. منظور از استمرار، استمرار امید و پشتیبانی آرای عمومی است که آقای روحانی را انتخاب کرده است.
اگر آقای روحانی به سرعت نتواند در ترکیب کابینه و در انجام برنامههایش، در وضعیت معیشتی مردم و تنشزدایی از سیاست خارجی موفقیتهایی کسب کرده و دستاوردهایی داشته باشد در آن صورت هم مواجه با سرخوردگی حامیانش میشود و هم اگر نتواند به آن حامیان امید دهد و به پشتیبانی آنها استمرار ببخشید در تناسب قوای سرای حاکمیت، ضعیف می شود و قطعا کسانی که این روزها در برابر گفتمان او مقداری حالت انفعالی به خود گرفتهاند دوباره بر او خواهند تاخت.
تاریخ جمهوری اسلامی در گذشته خود به خصوص در دوره اصلاحات و ماههای بعد از دوم خرداد نشان داده اگر دولتی که مآلا متناسب با میل سرای قدرت نبوده، یک لحظه از بسیج پشتیبانان خودش در بدنه جامعه غفلت کند،«تنها» خواهد ماند و توانایی مقاومت در برابر انواع فشارها را نخواهد داشت.
بد نیست در حاشیه اشاره ای هم به دعوت از برخی روسای جمهور بدنام بکنم. در باره مهمانان خارجی در این مراسم، دولت این تصمیم را اعلام کرد که از کلیه کشورها باستثنای اسراییل و ایالات متحده امریکا برای شرکت در این مراسم دعوت میکند. اما اینکه چه کشورهایی به این دعوت پاسخ دادند به نظر من تعداد بسیار کمتر از انتظاری بود که در اولین دوره ریاست جمهوری آقای روحانی می خواست با حضور نمایندگان کشورهای خارجی به این مراسم وزنه و اهمیتی بدهد.
درچنین چارچوبی و در روند تشریفات دیپلماتیک اگر رئیس دولتی از دولت هایی که با ایران دارای روابط است اعلام کند در مراسم تحلیف می خواهد شرکت کند بعید می دانم رئیس جمهوری که هنوز وارد کار نشده، از نقطه نظر نزاکت بین المللی، شرایط به او اجازه دهد که حضورآن رئیسجمهور را ممنوع کند.
من هم زمان که نگرانی کسانی که به دعوت افرادی مثل عمرالبشیر در مراسم تحلیف نقد دارند را درک می کنم، به همان اندازه هم آنها را به این مسئله توجه میدهم که روابط دیپلماتیک جمهوری اسلامی به گونه ای است که تا این لحظه متاسفانه نزدیکترین دوستانش، بشار اسد سوریه و عمرالبشیر سودان است. و این ناشی از میراثی است که دیپلماسی ایران با رفتارهای خودش به خصوص در این هشت ساله اخیر برای جمهوری اسلامی باقی گذاشته است.
در شرایطی که هنوز رئیس جمهور جدید وارد مسئولیت خود نشده و مسئولین وزارت امور خارجه خود را معین نکرده است، وقتی از همه کشورها دعوت عام میکند و برخی کشورها به دعوتش پاسخ مثبت میدهند؛ به نظر نمی رسد سبک و سنگین کردن و انتخاب برخی از پاسخها را بتوان به پای مسئولیت رئیس جمهور جدید نوشت.
در عین حال که آن اعتراض را میپذیرم اما آن اعتراض را بیش از آنکه متوجه شخص آقای روحانی بدانم متوجه مسئولین دیپلماسی جمهوری اسلامی در سالهای گذشته میدانم که کاری کردهاند متحدین اصلی جمهوری از بین جنایتکاران جنگی باشند که توسط دادگاههای بینالمللی رسیدگی به جرایم جنایات جنگی تحت تعقیب هستند.
سایت ملی – مذهبی محلی برای بیان دیدگاه های گوناگون است .
