در فرهنگ وآژه های هر زبانی در جامعه های انسانی بنظر می رسد برای بعضی کلمات چه سرنوشت دردناکی رفته است . هنگامی که بخواهیم برداشت و توصیفی از پدیده ای زیبا و آرمانی و یا بر عکس را در اذهان خود و دیگراان به تصویر بکشیم در جستجوی واژه هایی خواهیم بود که در درکی مشترک حس درونی ما را در ذهن مخاطبان بخوبی و نیکی ترسیم نماید. از رایج ترین این کلمات رویارویی دو کلمه زشت و زیبا و بسیاری دیگر بوده که در این دو گروه طبقه بندی می شوند . بسیاری از واژه های توصیفی در حقیقت نمایانگر بهترین و تلخ ترین حس درونی فرد و یا جامعه ای کلان ااز هر موردی و رخدادی می باشد . اگر این واژه ها بیش از موجودیت معنا کننده خود ، ذات و نیز آگاهی داشتند چه بسا بایستی انتظار می داشتیم که بسیاری از آنها از قبیل زشت ، نفرت ، ستم ، تباهی ، فتنه و …… بانگی از گلایه و پرخاش برآورند که چرا سهم آنان از به یاد آوردن و شنیدنشان همواره واکنش و چینی از خشم و انزجار بر جبین شنوندگانش و چرا که همواره نصیب معانی توصیفی مانند زیبایی ، عدالت ، عشق و مهر و ….. آرامش و شادی مخاطبین باشد؟
اگر چنین گلایه فرضی را از جانب واژگان ضد ارزشی تجسم نماییم در طول تاریخ می بینیم که بسیاری از صاحبان دار و درفش و ابزار، برای القا حس و برداشت خود به جامعه تحت کنترلشان، از واژه هایی که بیانگر ضد ارزش ها بوده است برای نامیدن و نسبت دادن به مخالفین خود بهره گرفته اند. آنان در بسیاری موارد و بی اعتنا به جایگاه و پایگاه نازلشان در قلب و روح مردم گاه آنچنان در بکار بردن واژگان ضد ارزش راه به زیاده روی رفته اند که بی آنکه بدانند از تلخی ان کلمات کاسته و با شهد معرفت جامعه آمیخته و چه بسا شیرینش نموده اند. خوش اقبالی این کلمات محروم از احترام اجتماعی، زمانی به اوج می رسد که صاحبان بلندگو برچسب انها را بر قامت های سترگی بچسبانند که هیچ کسی برای درک آنان در انتظار توصیفی نمی نشیند.
نزدیکترین دوره تاریخی در جامعه خود ما ، سال هایی از سلطه استبداد پهلوی بود. از آغاز دهه چهل به بعد شنیدن صفت ارتجاع سیاه در گوش های امانت دار مردم نجیب کشورما ن همانا روحانیان ستم ستیزی را بخاطر می اورد که در برابر هیولای استبداد خیز برداشته اند . آنان که ایامی از سال های قبل از انقلاب را در زندان های سیاسی رژیم پهلوی گذرانده اند به فراوانی از ارزش و سرنوشت تیکی که وآزه ضد امنیتی پیدا کرده بود سخن می گویند. هنوز از آن سال ها نقل می کنند که هرگاه پلیس های زندان آنان را برای هم ضد امنیتی می خواندند گردن های زندانیان بیش از همیشه بر ستونی از غرور و افتخار به اهتزاز در می آمد . چه خوش شانس بودند واژه هایی از قبیل ارتجاع سیاه ، ضد امنیتی ، خرابکار و … که کانون ها و تریبون های قدرت سراسیمه بر قامت رعنای نخبگان و شایستگانی از مردم می چسباندند !!
در سال هایی که در حال سپری آن هستیم این بار مرغ شانس بر در خانه واژه ای مانند فتنه نشسته است. چهره هایی مانند آقای باهنر نایب رییس مجلس شورای اسلامی ، قالیباف و دیگر ها یی از این قبیله، بی عنایت به کاهش شدید وزن اجتماعی خود، بسته ای برچسب با نام فتنه را در دست گرفته و در شرایطی که برچسب گیرنده ها یارای دفاعی از خود ندارند بر پشت آنان ( و نه از روبرو ) می چسبانند . امثال باهنر ها با توهم خود می پندارند که اگر بر قامت خورشید نیز برچسبی از تاریکی بزنند آسمان تیره و تار خواهد شد. آنان اگر مجال اندکی هم بیابند که گذری از تاریخ نمایند بخاطر خواهند آورد که برچسب های تقلبی آنان نه تنها در داوری نهایی بیکران هستی بخش بی رنگ شده بلکه به ارزشی والاتر در شعور اجتماعی تبدیل می شود . البته تردیدی نیست که وازه هایی از قبیل فتنه و … اگر زبانی برای سپاس داشتند از جناب باهنر و قالیباف ها برای وجاهت دادن به آنها تشکر می کردند.
سایت ملی – مذهبی محلی برای بیان دیدگاههای گوناگون است.
