کانون صنفی معلمان ایران طی بیانیه ای به اعتزام اجباری دانش آموزان به اردوهای راهیان نور اعتراض کرد.
متن کامل این بیانیه به شرح زیر است:
پیام کانون صنفی معلمان ایران به مناسبت فاجعه ی دلخراش پرپر شدن دانش آموزان بروجنی
کشته شدن ۲۶ تن از دانش آموزان و آموزگاران بروجنی بر اثر واژگونی اتوبوس راهیان نور،درد و اندوهی بی کران بر جان همه ی مردم ایران،و داغی فراموش نشدنی بر دل های بازماندگان است. ما این غم بزرگ را به همه ی ایرانیان، و به ویژه ی خانواده های گرامی عزادار،تسلیت می گوییم.
در دوران وزارتِ حاجی بابایی بر گسترده ترین نهاد اجتماعی، بارها دیده شده است که ایشان فرافکنی کرده و دیگران را متهم به ناراستی و یا بی اطلاعی می نمایند. هنگامی که بسیاری از کارشناسان به دلیل شتاب در اجرای ساختار ۶-۳-۳ به او خرده می گرفتند، بر حمایت مقامهای تراز اول کشور از خود پافشاری کرده و برای دفاع از خود پشت آنها پنهان می شد. زمانی که از اعتیاد دانش آموزان و تنبیه بدنی آنها سخن می رفت، بر بی اساسی این گفته ها اصرار می ورزید و همه آمارها را نادرست می شمرد. و اکنون نیز وقتی درباره رویدادِ دلخراشِ پرپر شدن دختران دانش آموز، مورد پرسش خبرنگاران قرار می گیرد،آنها را با این جمله که “بروید از مسئولانش بپرسید” شگفت زده می کند.
اما پیرامون این رخداد تلخ نکات و پرسش هایی چند قابل طرح است. آقای حاج بابایی به گفت و گو با رسانه ها دلبستگی خاصی دارد و از زمان شروع وزارتش،تقریباً نقش سخنگوی وزارت خانه را نیز ایفا نموده است. اکنون نیز انتظار می رود با شفافیت و شجاعت کافی به پرسش های زیر پاسخ گوید.
۱٫ در صورتی که- به گفته برخی مسئولان آموزش و پرورش و دیگر نهاد های دست اندرکار- حضور دانش آموزان در این اردوها اجباری نیست،به چه دلیل بخش عمده ای از نمره آموزش دفاعی دانش آموزان موکول به حضور در این اردوها می شود؟ و چرا بالا رفتن آمار دانش آموزان شرکت کننده در این اردوها برای مدیران مدارس امتیاز مثبت محسوب می شود؟
۲٫اکنون که دوسال از اجرای این طرح – حداقل برای دانش آموزان پسر- می گذرد،آیا برآوردی از اثرات آن در روحیه و رفتار این دانش آموزان صورت گرفته است؟ در صورت انجام این ارزیابی،توضیح دهند که برگزاری این اردوها تا چه میزان در ایجاد رفتار مثبت در دانش آموزان مؤثر بوده است،تا با بررسی های همه جانبه، مشخص شود آیا این تغییرات پاسخگوی هزینه های فراوان جانی و مالی این اردوها می باشد؟
۳٫برگزار کننده ی اصلی این برنامه کدام دستگاه است؟ اگر وزیر آموزش و پرورش در اجرای این برنامه مسئولیتی ندارد! چگونه است که با افتخار اعلام می نماید که در سال ۹۰ آمار دانش آموزان اعزامی را از پنج هزار به یک میلیون نفر می رسانیم؟
۴٫با وجود تکرارحوادث مصیبت باری از این دست،برای جلوگیری از وقوع دوباره آنها،چه اقداماتی برای تضمین سلامت دانش آموزان صورت گرفته است؟
۵٫ نهاد های دست اندرکار،حتی اگر صرفاً مجری باشند،چه توضیحی برای فرستادن دانش آموزان با اتوبوسی که دارای نقص فنی بوده است، دارند؟ و البته استفاده از رانندگانی فاقد تجربه رانندگی درجاده؟
اکنون با وزیر است که چنانچه وزارت خانه ای که مسئولیت آن را برعهده دارد، در اجرای این برنامه فاقد اختیارات لازم است، در اعتراض به بی تعهد بودن صاحب اختیارانِ این اردوها، استعفا دهد و چنانچه اختیارات لازم برای اجرای آن را دارد،همان گونه که خود را مالک موفقیت های فرضی این طرح می داند،در شکست آن نیز خود را سهیم بداند. بجاست برای اعلام پذیرش سوء مدیریت و همدردی با خانواده های داغدار این حادثه، از مقام خود کناره گیری نماید. تا شاید در این کمتر از یک سال باقی مانده ی مدیریت اش، نقش آموزگاری برای سایر مدیران و مسئولان ضعیف داشته باشد . و نیز از همه ی دست اندرکاران می خواهیم با استفاده از همه امکانات رساته ای برای آگاهی پدر و مادرها ،اجباری نبودن این سفرها را به شکلی شفاف اعلام نمایند و هم زمان اجرای آن را تا فراهم شدن امکان سفرهایی با استانداردهای قابل قبول امنیت،متوقف سازند. باشد که در آینده دیگر شاهد غمی به این بزرگی نباشیم.
کانون صنفی معلمان ایران
۲/۸/۹۱
