شورای سوسیالیست های مسلمان جمعی از هواداران آرمان مستضعفین (یکی از گروه های هوادار و متاثر از تفکر دکتر شریعتی در سالهای اولیه انقلاب) هستند که در خارج از کشور به فعالیت خود ادامه میدهند. بیانیه زیر یکی از آثار این جمع است که در اختیار سایت ملی- مذهبی قرار داده شده است. متن کامل این بیانیه را در زیر میخوانید:
” استبداد زير پرده دين از پليد ترين و فاجعه بار ترين استبداد هاست”. اين حقيقت را انسان های روشنگر و مصلح بار ها تکرار کرده اند. اما مردم ايران هم اينک بيش از سی سال هست که اين واقعيت را در زندان ها ، در شکنجه گاه ها، در قتل گاه ها، در کوچه و خيابان و در بيدادگاه های “رژيم جمهوری اسلامی” تجربه می کنند. استبداد زير پرده دين يکی از رنج آور ترين و دردناک ترين مقاطع تاريخ ايران را رقم زده و با خود، سرمايه های انسانی، سرمايه های ملی را به نيستی و نابودی و فرهنگ، اخلاق ، و ارزش های معنوی سرزمين ما را به فساد و تباهی کشانده است. به همين خاطر مردم ما، روشنفکران ما ، تاريخ نويسان ما، محققين و پژوهشگران ما بايد با دقت و با حساسيت و صبوری تمام وقايع اين دوره خونبار و وحشت انگيز از تاريخ سرزمين ما را به درستی به نسل های بعدی منتقل کنند تا اولا نسل های بعدی به دام مستبدين سرکوبگر، خونريز، غارتگر و تجاوز گر مذهبی وغير مذهبی گرفتار نيايند و از طرف ديگر خون ده ها هزار نفر از جوانان ، روشنفکران، انقلابيون، که توسط جلادان ارتجاع مذهبی ريخته شده ، به فراموشی سپرده نشود. که يکی از فاجعه بار ترين و غم انگيز ترين اين وقايع ، ” کشتار انبوهی زندانيان سياسی” در شهريور سال 1367 می باشد.
فاجعه حاکميت رژيم ولايت مطلقه فقاهتی ، با فريب و نيرنگ و تزوير شروع شد و در پروسه ، از کم تجربگی جامعه ما، و از اعتماد نيرو ها و جريانات و از همه امکانات برای استحکام خود سود جست. و به محض اينکه بر روی پای خود ايستاد ، شروع به نشان دادن چهره کريه خود کرد. جنگ ايران و عراق و برخورد قهر آميز يکی از نيرو های سياسی با سرکوبگری های دار و دسته و باند های های چماقدار ارتجاع ، به گفته خمينی دو نعمتی بزرگی بود که برای تثبيت رژيم نصيب شان شد. آنان از اين دو فرصتی که البته در جستجوی اش نيز بودند، در سرتا سر دهه 60 برای کشتن مخالفان خود که عمدتا هم از جوانان و داشجويان و انقلابيون و زنان و مردان مترقی بودند سود جسته و جو وحشت، خفقان را در کشور حاکم کردند. و به اين ترتيب سال های دهه 60 سال های کشتار نسل روشنگر و مترقی سرزمين ما در زندان های رژيم جنايتکار جمهوری اسلامی است . سال هايی که اعدام جوانان ابتدا به طور علنی در روزنامه ها درج می گرديد، اما بعد ها ، به دليل افشاگری ها، مخفيانه ، و در زندان ها و نهان خانه ها صورت می گرفت. سال های دهه 60 سال های حکايت نابودی نسل انقلاب بهمن 1357 به دست رژيم روحانيت است. سال های پر راز، سال های پر خون، سال های پليدی ها و پلشتی های روحانيت و دارو دسته و باند هايشان در سرکوب، تجاوز، شکنجه و کشتار در پشت درهای بسته و در سيه چال هاست . سال هايی که هنوز در پرده ابهام و تاريکی است . سال های استخوان های خرد شده، گلو های بريده شده، حيثيت های انسانی به غارت رفته، سالهای فريادهای درگلو مانده، سال های تجاوز به دختران و زنان بی پناه قبل از اعدام است… سال هايی که به کشتار دسته جمعی زندانيان و ” پاکسازی زندان ها ازانسان های پاک باخته ای که اسير دست ارتجاع بودند منتهی شد.
مستولی شدن خفقان و نواخته شدن کابوس مرگ در سراسر سرزمين ما در سال های دهه 60 آن بخش از نسل انقلاب بهمن را که به تاراج ثمره انقلاب توسط رژيم روحانيت معترض بودند سه قسمت کرد. عده زيادی درجريان درگيری ها، محاکمه در بيدادگا ها طعمه دار ها و جوخه های مرگ شدند و ، عده ای از کشور و شهر و خانواده خود جدا شده و راهی کشور های ديگر شدند ، و عده ای اسير در زندان های ارتجاع، اين روند ادامه داشت تا ويرانگری های ناشی از جنگ توان رژيم را برای تداوم جنگ فرسوده کرد، و خمينی اجتناب ناپذير از نوشيدن جام زهر ” صلح ” شد .
رژيم با از دست رفتن فرصت جنگ و احتمال شروع اعتراضات مردمی در صدر برآمد تا پتانسيل های بلقوه اعتراضی مردم ايران را که تهديدی برای حاکميت رژيم مطلقه فقاهتی بود از بين ببرد ، و به اين ترتيب فاجعه کشتار زندانيان سياسی اسير با فتوی مشهورو جنايتکارانه خمينی آغاز شد و در محدوده دو ماه ، از مرداد و شهريور تا هفته هايی از مهر با توسل به هيات مرگی که متشکل از نيري – ازسردمداران هيئت موتلفه، اشراقي درسمت دادستاني، رئيسي درمقام معاونت دادستاني و پورمحمدي به عنوان نماينده وزارت اطلاعات در اوين بودند، هزاران زندانی سياسی را در خفا و بی خبری مردم و خانواده ها به قتل رساندند.
بهانه رژيم در اين کشتار بزرگ حمله مجاهدين پس از خاتمه جنگ عنوان شد . اما با کشيده شدن پای هيات مرگ به کشتن نيرو های چپ و يا کسانی که به برخورد قهر آميز با رژيم اعتقادی نداشتند و بر پا کردن دادگاه های انگيزاسيون قرون وسطايی در رابطه با دگر انديشان مشخص کرد که حمله ” فروغ جاويدان ” مجاهدين تنها بهانه ای بيش نبوده و رژيم از ماه های قبل که زمزمه خاتمه جنگ شروع شده بود، برای اين کشتار برنامه ريزی کرده است.
رژيم تصور می کرد که با پايان يافتن خاتمه جنگ و خلاص شدن از دست انقلابيون اسير در زندان ، راه برای تثبيت رژيم هموار خواهد شد. اما خون های به ناحق ريخته شده آرام آرام فاش گرديد ، و در اين برملا شدن نقش انسان های مبارزو حق طلب فراموش نا کردنی است.
با کشتار 67 رژيم ضربه ای استراتژيک به نسل انقلاب زد، با اين وصف او فکر می کرد که با نابودی بی گناهان آينده خود را می سازد. اما هرگز تصور نمی کند که روزی همين خون های به ناحق ريخته شده پايه های اين نظام فاسد و پليد را سست خواهد کرد و آن را با تمامی جناح ها و گروه هايی که در آن نقش داشتند و يا از آن اطلاع داشتند و سکوت کردند . به زباله دانی تاريخ خواهد انداخت ، کما اينکه ابعاد اين فاجعه هر سال که می گذرد وسعت بيشتری پيدا می کند تا به يک پرونده بين المللی برای محاکمه آمران و عاملان آن گردد. اين فاجعه چه از نظر وسعت و چه از نظر ماهيت تفاوتی با کشتار بوسنيايی ها به امر و فرمان رهبران جنايتکار صرب که به اتهام جنايت عليه بشريت در لاهه تحت محاکمه هستند ندارد. به همين خاطر رژيم در تلاش است تا صورت جنايت را تماما پاک کند و اثری از آن باقی نگذارد، که زيرو رو کردن خاک خاوران و درخت کاری در آنجا از اين تشبثات است . در مقابل اين تلاش جنايتکارانه ما دو مسئوليت مبرم داريم:
1- زنده نگه داشتن خاطره و نام شهيدان با برگزاری آکسيون ها و جلسات يادبود و تبديل ماه شهريور به ماه ياد بود اين فاجعه ملی.
2- جمع آوری آثارو اسناد اين فاجعه تاريخی و گشودن پرونده ای بين المللی برای محاکمه آمران و عاملين آن .
تا باشد بخشی از مسئوليت تاريخی مان را در قبال شهيدان به خون خفته و خلق های دربند ميهن مان ادا کنيم.
شورای سوسياليست های مسلمان
25 شهريور1391
15 سپتامبر 2012
