پرویز خرسند درگذشت ▫️محمد قوچانی، آگاهی نو

پرویز خرسند نویسنده و روزنامه نگاری که شیفته و شبیه علی شریعتی بود در ۸۶ سالگی درگذشت.
او همشهری مراد و رفیقش بود و در مشهد زاده شد و مانند همه اصحاب خراسان دستی در ادب
داشت و با بنیاد شاهنامه فردوسی در دوره پهلوی به ریاست جلال الدین همایی همکاری علمی داشت.
در کانون نشر حقایق اسلامی که محمد تقی شریعتی تاسیس کرده بود کنش فرهنگی را شروع کرد و با علی پسر استاد شریعتی آشنا شد.
آثارش بیشتر آرایه ادبی داشت تا مضمون نظری اما آکنده از مفاهیم دینی و ایمانی به سیره ایدئولوژیک بود. داستان هابیل و قابیل را با تفسیر طبقاتی به اسطوره بدل ساخت و چنان تحت تاثیر علی شریعتی بود که گاه نوشته هایش را به نام او می‌خواندند. خرسند هزینه مبارزه را با زندان پرداخت و در زمره انقلابیونی درآمد که سلاحش قلم بود. محمد رضا حکیمی و محمد تقی شریعتی بر آثارش مقدمه می نوشتند و علی شریعتی نثر امروزش را در خدمت ایمان دیروز می خواند که مدیحه ای ارجمند در ستایش نسبت ادب امروز و اندیشه اسلامی تلقی می شد .به همین سبب او را پس از درگذشت شریعتی از وارثانش شمردند و خود نیز آن را انکار نمی کرد که در گفتار و نوشتار از همه به شریعتی شبیه تر بود.
پس از انقلاب اسلامی ۱۳۵۷ سردبیر مجله “سروش” نشریه سازمان صدا و سیما شد که به جای هفته نامه “تماشا” منتشر شد. پرویز خرسند، “سروش “را چون هفته نامه ای سیاسی و عقیدتی منتشر می‌کرد که متناسب با سالیان اول انقلاب بود. سپس در حذف تدریجی یاران شریعتی از مصادر حکومت او نیز کنار گذاشته شد و البته اندیشه شریعتی به شکل پیچیده تری به حیات خود در حاکمیت ادامه داد. “سروش “به نشریه ای فرهنگی و هنری در دوره سردبیری مهدی فیروزان بدل شد که داماد امام موسی صدر بود و این مشرب به ماهیت نشریه ی نهاد رادیو و تلویزیون نزدیک تر بود.
پرویز خرسند در انزوا به ویرایش و نگارش ادامه داد و از قدرت زبان شریعتی گونه اش در نشر فرهنگ های دینی و ادبی درباره نهج البلاغه
برای تداوم حیات فرهنگی و زندگی بهره برد
بدون آنکه قدر کلامش را بدانند که اهل قدرت چون بازنشسته می شوند به هوس قرار گرفتن در زمره اهل فرهنگ سفارش کلمه می دهند ! و دریغا که حتی بهای مادی کلمه را بتوانند بپردازند. خرسند همچنان می نوشت و گاه به جای دیگران؛ بدون آنکه به اشتهار سالیان اول انقلاب باشد. اصلاح طلبان از میراث شریعتی از جمله خرسند عبور کرده بودند، محافظه کاران هرگز او و مرادش را دوست نداشتند و البته اصولگرایان جوان در این سالیان پایان او را گویا دوباره کشف کرده بودند. اما نسل جدید دیگر این نسل را نمی شناخت …
آگاهی نو در شماره آینده خود به این نویسنده و روزنامه نگار از یاد رفته خواهد پرداخت …