ناوگان پایداری» و آخرین دزدی دریایی اسرائیل

آخرین دزدی دریایی اسرائیل در آب‌های بین‌المللی رکورد جدیدی را ثبت کرده است: ورود کشتی‌های جنگی اسرائیل به سواحل قبرس برای رهگیری قایق‌های «ناوگان آزادی جهانی» که به سمت نوار غزه در حرکت بودند. این قایق‌ها حامل کمک‌های بشردوستانه بودند و قصد داشتند محاصره‌ای را که اسرائیل از سال ۲۰۰۶ اعمال کرده و بیش از دو میلیون غیرنظامی فلسطینی را در تنگنا قرار داده است، بشکنند.
رکورد قبلی زمانی ثبت شد که کشتی‌های نیروی دریایی اسرائیل در اواخر آوریل به سواحل کرت رسیدند و ۲۱ قایق و ۱۷۵ فعال از میان ۳۴۵ شرکت‌کننده این طرح را که از اسپانیا حرکت کرده بودند، بازداشت کردند. دو فعال، تیاگو آویلا از برزیل و همکار اسپانیایی‌اش سیف ابو کوشک، اخیراً پس از شکنجه آزاد شدند.
نقض آشکار قوانین بین‌المللی در دریاهای آزاد و خارج از آب‌های سرزمینی، برای کشوری که به الگوی جهانی برخی از نفرت‌انگیزترین نظام‌های اشغال، تبعیض نژادی، آپارتاید، نسل‌کشی و شهرک‌سازی تبدیل شده، چیز تازه‌ای نیست. جای تعجب ندارد که برخی از سیاستمداران ارشد آن در دادگاه‌های بین‌المللی و از سوی اکثر سازمان‌های حقوق بشری محکوم شده‌اند.
همچنین تازگی ندارد که برخی کشورهای مدیترانه به سکوت در برابر تخلفات اسرائیل یا حتی همدستی در تسهیل آن‌ها متهم می‌شوند؛ چنان‌که در رهگیری اخیر «ناوگان مقاومت جهانی» توسط نیروی دریایی یونان نیز دیده شد. اگر درست باشد که قدرت اشغالگر عمداً برای بازدارندگی و نمایش قدرت در این نوع دزدی دریایی شرکت می‌کند، به همان اندازه نیز درست است که برخی کشورهای مدیترانه، چه از سر تمایل و چه از سر تسلیم، این رویکرد اسرائیل را تقویت می‌کنند.
با وجود حملات مستقیم، بازداشت‌ها و انواع مختلف ارعاب از سوی قدرت اشغالگر برای جلوگیری از ناوگان‌های بین‌المللی—چه آن‌هایی که به سواحل غزه نزدیک شده‌اند و چه آن‌هایی که صدها مایل دورتر در آب‌های بین‌المللی هدف دزدی دریایی قرار گرفته‌اند—این کارزارها نه‌تنها متوقف نشده‌اند، بلکه با سرعت بیشتری ادامه یافته‌اند. مشارکت از نظر تعداد فعالان و شمار کشتی‌ها افزایش یافته است. این ائتلاف اکنون شامل ملیت‌هایی از نروژ، سوئد، ایتالیا، فرانسه، اسپانیا، ایالات متحده، کانادا، آفریقای جنوبی، نیوزیلند و مالزی است. این گستردگی تا حدی خشم اشغالگران در مقابله با این ناوگان‌های صلح‌آمیز و غیرنظامی را توضیح می‌دهد.
تاریخ تجاوزات اسرائیل شامل حمله وحشیانه به «ناوگان آزادی ۱» در اواخر مه ۲۰۱۰ است که به کشته شدن ۱۰ شرکت‌کننده ترک و زخمی شدن ده‌ها فعال از ملیت‌های مختلف انجامید. در ژوئن ۲۰۱۵ نیز کشتی سوئدی «ماریان»، بخشی از «ناوگان آزادی ۲»، محاصره و به‌زور به بندر اشدود منتقل شد و مسافران آن بازداشت شدند.
پنهان نیست که دلایل خشم اشغالگران نسبت به این ناوگان‌ها تنها به تلاش برای شکستن محاصره محدود نمی‌شود، بلکه به این واقعیت نیز مربوط است که این کارزارها از حقوق ملی مردم فلسطین حمایت می‌کنند، خواستار پایان اشغال و فعالیت‌های شهرک‌سازی هستند و به حق بازگشت پناهندگان فلسطینی احترام می‌گذارند. اشغالگران همچنین از حمایت این ائتلاف از جنبش بایکوت، عدم سرمایه‌گذاری و تحریم (BDS) خشمگین‌اند؛ جنبشی که خواستار قطع همکاری با نهادهای اسرائیلی و دفاع از حقوق مردم فلسطین است.