نکته قابل تاملی در این رابطه وجود دارد و آن اینکه چرا نوک پیکان توجه حاکمیت اعم از وزارت ارشاد ، نیروی انتظامی، کیهان، رجا نیوز و… به سمت سینما نشانه رفته است؟
.
دوشنبه 22 خرداد 91 تیتر بعضی از روزنامه ها مزین شد به اظهارات سردار کارگر در مورد سینما و پوشش هنرمندان زن در جشنواره ها. معاون اجتماعی ناجا در مراسم افتتاحیه انجمن سینمایی پلیسی اظهار داشت : سینما نباید ترویج دهنده بدپوششی و بدحجابی باشد. جشنها یا جشنوارههایی که برگزار میشود و سایتهای هنرمندان در فضای مجازی ترویج دهنده این موضوع است. وزارت ارشاد باید جلوی فعالیت این سایتها را بگیرد.
سردار کارگر در ادامه گفت: برخی از زنان هنرمند به جشنوارههایی مانند کن میروند و با کشف حجاب و لباس با مرد نامحرم دست میدهند. این فرد میتواند الگو باشد.
ایشان ازبرخی هنرمندان خواست که ادای اپوزیسیون را درنیاورند که مردم آنها را سر جایشان خواهند نشاند.
این اظهار نظرات سردار کارگر پیرامون لباس لیلا حاتمی که در جشنواره کن شرکت بوده موجی از تعجب و شگفتی را به همراه دارد که آیا معاون نیروی اجتماعی نیروی انتظامی باید در مورد پوشش هنرمندان زن هم دخالت کند؟ آیا ایشان می تواند وارد مسئله سینما شود و در مورد جشنواره های سینمایی اظهار نظر کند؟
نکته قابل تاملی وجود دارد و آن اینکه چرا نوک پیکان توجه حاکمیت اعم از وزارت ارشاد ، نیروی انتظامی، کیهان، رجا نیوز و… به سمت سینما نشانه رفته است؟
چرا وقتی عادل فردوسی پور که بارها برنامه هایی در مورد دلالیسم و فساد اقتصادی تهیه کرده است و با تلفن با نیروی انتظامی ارتباط برقرار می کند و از مسئول مربوطه می پرسد آیا پلیس وارد این فساد اقتصادی می شود پاسخ آنها فقط این است که اگر به ما بگویند و حکم دهند حتما وارد می شویم. چطور می شود که در مورد فوتبال که ده ها مورد فساد اقتصادی دارد پلیس منتظر حکم دادگاه برای ورود به مسئله است اما در مورد سینما آزادانه اظهار نظر می کند و می گویند: همان قدر که با فساد در سینما مخالف هستیم با انحراف در سینما نیز مخالفیم.
سوالی که پیش می آید این است که آیا واقعا درد این دسته از حاکمیت حجاب؛ پوشش هنرمندان زن ایرانی و دست دادن هنرپیشه ای در جشنواره های خارجی است؟
سینما در این سالها به عنوان تنها نهاد مردمی که ارتباط عمیقی با رسانه، مردم و جهان دارد هنوز پایدار مانده؛ این نهاد که کمتر آلوده به سیاست و سیاستگذاری های دولتی است همچنان آزادانه به کار خود ادامه می دهد وبا وجود سانسور های متعدد که بعضی کارگردانان نام آور را از کارکردن پشیمان کرده اما باز هم در گیشه می فروشد و در جشنواره های خارجی حضور پیدا می کند. اما حاکمیت هم با فیلم های سفارشی می خواهد تنه به تنه سینمای هنرمند بزند و خودش را نشان دهد که البته با اقبال کم روبرو می شود و به جشنواره ای هم راه پیدا نمی کند. این طور می شود که حاکمیت احساس می کند سینما همچنان به عنوان نهادی مردمی در ارتباط با رسانه و جهان همچنان به زیست خود ادامه می دهد و در کنارش هم بازخورد مردم و استقبال مردم از حضور هنر پیشه ها در جشنواره های خارجی آنها را در این سوال فرو می برد که چگونه می شود جلوی سینما ایستاد؟
پاسخ پرسش اول در مورد فوتبال به نظر مشخص شد، فوتبال با وجود ورود سرداران سپاه و نظامیان بازنشسته و کنترل خاص دولت خصوصا بر دو تیم محبوب پایتخت و همچنین کنترل از راه دور تیم های صنعتی که خود به دولت وابستهاند احتیاجی به هیچ دخالتی در مورد فساد اقتصادی دلالیسم رشوه و امثالهم ندارد. آنها به آنجا ورود پیدا کرده اند و دلیلی ندارد وارد آنچه خود خلق کردند بشوند. اما سینما هنوز نفس می کشد با سینماگرانی مستقل با هنرمندانی مستقل و کنترلی که دولت فقط می تواند با سانسور چند خط از داستان بر پیکره سینما وارد کند. مبرهن است که چرا حاکمیت تنهاترین نهاد مردمی و مستقل را به خوبی نشانه رفته است.
سایت ملی – مذهبی محلی برای بیان دیدگاههای گوناگون است.
