سیاسی / اقتصادی / اجتماعی / فرهنگی / تاریخی

کمیته مستقل ضدسرکوب روز 17 ژوئن در پاریس برگزار می‌کند:

تظاهرات در دفاع از حقوق بشر در سالگرد جنبش سبز

جمعه 26 خرداد 1391

در دفاع

فراخوان به تظاهرات

برای گرامیداشت جنبش سبز آزادیخواهی مردم ایران،

برای بزرگداشت جانباختگان راه آزادی و عدالت اجتماعی،

برای دفاع از آزادی و حقوق بشر،

برای جدایی دین از دولت و حاکمیت قانون،

برای برقراری برابری همه شهروندان در برابر قانون،

برای آزادی همه زندانیان سیاسی و عقیدتی،

و برای اعتراض به جمهوری اسلامی به خاطر اِعمالِ سرکوب، شکنجه، زندان؛ پایمال کردن حقوق شهروندان؛ رواج فقر، فساد، فحشا، بیکاری؛ تاراج سرمایه های ملی؛ فراهم کردن زمینه فرار مغزها با پیاده کردن سیاست های ضد علمی و ضد فرهنگی، خوارکردن ایران و ایرانی؛ نابودی محیط زیست و سیاست خارجی ماجراجویانه و ضد ملی، به ویژه در زمینه غنی سازی هسته ای،

همراه و همزمان با دیگر نهادهای حقوق بشری و دموکراتیک ایرانی در دیگر کشورها، کمیته مستقل ضد سرکوب شهروندان ایرانی در پاسخ به فراخوان شبکه سراسری «همبستگی برای حقوق بشر در ایران» برای تبدیل هفته آخر خرداد به هفته همبستگی با مبارزات مردم ایران، روز یکشنبه 17 ژوئن (29 خرداد) یک گردهمایی اعتراضی در میدان آزادی ها و حقوق بشر (تروکادرو) پاریس برگزار می کند.

ما از ایرانیان آزاده ساکن پاریس دعوت می‌کنیم تا با شرکت در این تظاهرات، همبستگی و همراهی خود را با مبارزات مردم کشورمان برای آزادی، دموکراسی و حقوق بشر، ابراز کنند.

سخنرانان :

عبدالکریم لاهیجی ، نائب رئیس فدراسیون جوامع حقوق بشر

سوده راد : کُنشگر حقوق زنان

آیدا قجر : روزنامه نگار

رضا علیجانی : کنشگر سیاسی

رسول آذرنوش : کنشگر سیاسی

یکشنبه 17 ژوئن 2012 (29 خرداد 1391)، ساعت 17

میدان آزادی ها و حقوق بشر (مترو تروکادرو)

ما بیشماریم

کمیته مستقل ضد سرکوب شهروندان ایرانی – پاریس

Comité indépendant contre la répression des citoyens iraniens

۲۵ خرداد، سالروز برآمد جنبش آزادیخواهی مردم ایران گرامی باد

فراخوان شبکه سراسری «همبستگی برای حقوق بشر در ایران»

به مناسبت سومین سالگرد آغاز جنبش سبز

با درود به رهروان آزادی و مدافعان حقوق بشر

۲۵ خرداد امسال مصادف است با سومین سالگرد برآمد شکوهمند جنبش آزادیخواهی مردم ایران در خرداد 1388، که با شعار «رای من کو» آغاز گشت. جنبش سبز برگ نوینی در مبارزه برای نفی استبداد دینی حاکم بر ایران و بیان اراده مردم برای تحقق جامعه ای مبتنی بر آزادی و حقوق شهروندی بود. با اوج گیری تظاهرات اعتراضی و بدور از خشونت مردم، رژیم جمهوری اسلامی باری دیگر چهره زشت دیکتاتوری دینی را به روشنی نشان داد.

سیاستِ سرکوبی که از ابتدای روی کارآمدن جمهوری اسلامی با ضرب و شتم و شکنجه و کشتار آزادیخواهان در بیرون و درون زندان ها شروع شده، با کشتار مخالفان در دهه شصت و فجایع قتل های آزادیخواهان ادامه یافته و با فتوای آیت الله خمینی اوج شقاوت خود را در کشتار بزرگ زندانیان سیاسی در سال سیاه ۶۷ نشان داده بود، این بار به روشنی و در خیابانها مردم عادی را هدف قرار داد.

صفوف میلیونی تظاهرات مسالمت آمیز مردم مورد هجوم لباس شخصی ها، نیروهای انتظامی و بسیجی قرار گرفت و زن و مرد در خیابان ها آماج گلوله های تک تیراندازان یا موتورسواران مسلح، که هر سمبل سبزی را نشانه می گرفتند، شدند و به قتل رسیدند. مردم که برای اعتراض به کودتای انتخاباتی به خیابانها آمده بودند مورد ضرب و شتم قرار گرفتند، بسیاری دستگیر شدند و شماری سر از کهریزک شکنجه گاه خوفناک جمهوری اسلامی درآوردند. با افشای آنچه بر جوانان ایران در این شکنجه گاه رفته بود و بدنامی آن در افکار عمومی ایرانیان و جهان، ولایت فقیه دستور داد زندانیان سیاسی را دیگر به این زندان نفرستند. اما لکه این ننگ برای همیشه بر دامان جمهوری اسلامی باقی خواهد ماند. خاطره کشتار این دوره همچنان در یاد مردم و مادرانی که هنوز هم هر هفته به یاد جوانانشان در اینجا و آنجا گرد هم می آیند، زنده است.

گرچه با سرکوب بیرحمانه و غیر قابل تصور استبداد مذهبی حاکم بر ایران جنبش سبز در خیابان ها به خاک و خون کشیده شد اما در اعماق جامعه به حیات خود ادامه داد. تداوم سرکوب بی امان و دستگیری فعالین آن که تا به امروز ادامه داشته، نشاندهنده زنده بودن جنبش اعتراضی و دموکراتیک مردم ایران است. این جنبش در آستانه چهار سالگی خود، می رود تا راهکارهای جدیدی را برای رشد و نمو خود پیدا کند و خود را برای برآمدی دوباره آماده کند. برآمدی که خود را با تحریم انتخابات مجلس در بیشتر شهرهای بزرگ بروز داد و در آینده می تواند اشکال دیگری به خود بگیرد و به حیات چند ده ساله حکومت دینی در ایران پایان دهد.

در سومین سالگرد جنبش شکوه مند آزادیخواهی مردم، که در طول ۳۳ سال گذشته بی سابقه بوده است، با برگزاری مراسم یادبود و تقدیر از جان باختگان و زندانیان سیاسی در این ماه ماندگار در تاریخ ایران، شعله همبستگی با مبارزات مردم مان را برای رهائی از چنگال حکومتِ دینی و برقراری آزادی و دموکراسی فروزان نگاه داریم.

«همبستگی برای حقوق بشر در ایران» از تمام آزادیخواهان و نهادهای حقوق بشری دعوت می کند با برگزاری مراسم گوناگون، صدای اعتراض هم میهنان ما را به گوش جهانیان برسانند. هم اکنون صدها تن از بهترین فرزندان ایران با اتهام های پوچ و بی اساس در زندان های جمهوری اسلامی اسیرند. بسیاری از آنان با شکنجه های روحی و جسمی و با انواع بیماری ها دست به گریبانند. در شرایط دشوار زندان و نبود امکانات بهداشتی و درمانی، حسین ملکی رونقی، آرش صادقی، محمد صدیق کبودوند، فرح واضحان، بهنام ابراهیم زاده، ریاض سبحانی، ژیلاکرم زاده مکوندی، نرگس محمدی، عیسی سحرخیز، سعید رضوی فقیه، محسن امین زاده به سختی بیمارند و جانشان در خطر است و بیم آن می رود که این عاشقان آزادی و عدالت اجتماعی دیگر نتوانند هرگز سلامتی خود را بازیابند.

«همبستگی برای حقوق بشر در ایران» خواستار آزادی بی قید و شرط همه زندانیان سیاسی – عقیدتی است. ما با تاکید بر ضرورت درمان هرچه سریعتر زندانیان بیمار، مسئولین جمهوری اسلامی و در راس آن ها آقای خامنه ای را مسئول مستقیم حفظ جان و سلامتی همه زندانیان و به ویژه زندانیان بیمار می دانیم.

ما از تمام آزادیخواهان، نهادهای حقوق بشری و دولت های دموکراتیک خواستاریم در همبستگی با مبارزه مردم ایران برای آزادی و دمکراسی و با تاکید بر آزادی بی قید و شرط تمام زندانیان سیاسی – عقیدتی، به ویژه زندانیان بیمار، همراه و هم دوش ما باشند.

همبستگی برای حقوق بشر در ایران

اگر به عنوان یک نهاد می‌خواهید با سازماندهی حرکتی در شهرتان به صورت مستقل، و یا در همکاری با نهادهایی از شهر شما که در حرکت سراسری هفته آخر خرداد شرکت دارند، به لیست برگزارکنندگان این حرکت بپیوندید، و یا می‌خواهید از این حرکت پشتیبانی کنید، با ایمیل زیر تماس بگیرید :

free.iran.for.all.iranians@gmail.com

Appel du réseau « Solidarité pour les droits humains en Iran »

A l’occasion de troisième anniversaire du mouvement vert

Le 14 juin 2012 coïncide avec le troisième anniversaire de la protestation postélectorale du people iranien, qui débuta avec le slogan : « où est mon vote ? ». Le mouvement vert écrivait une nouvelle page de la lutte contre le régime tyrannique et théocratique de l’Iran et pour une société basée sur la liberté et le droit des citoyens. Pendant les manifestations pacifiques, le régime de la république islamique confirma encore une fois son visage de dictateur.

La politique de répression a commencé par l’arrivée de la république islamique et la torture et les assassinats des opposants dans les prisons ou en dehors. Elle a par la suite continué tout au long des années 80, en particulier avec l’ordre donné par Khomeini de massacrer des milliers de prisonniers politiques en 1988.

Cette fois-là, elle s’est manifestée clairement dans la rue, face au peuple. Les milices et les gardiens de la révolution attaquèrent les manifestants, visèrent tout symbole vert et abattirent les hommes et les femmes dans la rue. Des milliers manifestants, protestant contre le coup d’état électoral, furent arrêtés et emprisonnés dans les geôles terrifiantes du régime comme Kahrizak. Suite aux contestations sur la situation des prisonniers à Kahrizak, le guide suprême fut obligé d’ordonner sa fermeture. Tout ceci noircira encore le bilan déjà sombre de la république islamique. Pour ceux qui continuent de se rassembler chaque semaine pour commémorer leurs proches assassinés pendant cette période, le souvenir macabre de cette époque reste toujours vivant.

Même si la répression sans équivalent du régime arbitraire de l’Iran s’est abattue sur le mouvement vert, ce dernier continue à survivre au sein de la société. Les arrestations sans fin des militants par le régime montrent que ce mouvement démocratique de protestation du peuple iranien poursuit son chemin. Aujourd’hui et à l’aube de sa quatrième année, ce mouvement explore de nouvelles formes pour se préparer à d’autres façons de protestation. Le boycott massif des élections législatives dans plusieurs grandes villes du pays en est un exemple. Ainsi d’autres formes de protestation de ce mouvement pourront mettre fin à l’existence de ces dizaines d’années de régime théocratique en Iran.

Pour ce troisième anniversaire de la révolte, nous commémorons le souvenir des victimes et des prisonniers politiques et nous affirmons notre soutien aux mouvements protestataires des Iraniens pour se libérer du régime arbitraire et mettre en place la liberté et la démocratie.

« Solidarité pour les droits humains en Iran » invite toutes les organisations défendant les droits humains et tous les militants pour la liberté à faire entendre au monde entier la voix de la protestation de nos compatriotes. En ce moment, des centaines femmes et hommes iraniens épris de liberté sont condamnés à l’enfermement sans raison. Ils sont soumis à la torture physique et morale. Hossein Maleki Ronaghi, Arash Sadeghi, Mohamad Sadigh Kaboudvand, Farah Vazehan, Behnam Ebrahimzadeh, Riaz Sobhani, Jila Karamzadeh Makvandi, Nargesse Mohammadi, Issa Saharkhiz, Saïd Razavi Faghih, Mohsen Aminzadeh souffrent de diverses maladies et sont privés des soins médicaux.

« Solidarité pour les droits humains en Iran » demande la libération inconditionnelle de tous les prisonniers politiques. Nous demandons que les prisonniers malades soient immédiatement soignés et nous considérons les dirigeants de la république islamique et notamment Khamenei responsables de la vie de tous les prisonniers, particulièrement des prisonniers malades.

Nous demandons à tous les militants pour la liberté, aux organisations de défense des droits humains et à tous les gouvernements démocratiques de nous rejoindre pour soutenir la lutte du peuple de l’Iran pour la liberté et la démocratie et réclamer la libération inconditionnelle de tous les prisonniers politiques, notamment les prisonniers malades.

Solidarité pour les droits humains en Iran

برگزارکنندگان:

1. اتحاد برای ایران / بلژیک

2. اتحاد برای پیشبرد سکولار دموکراسی در ایران / آمریکای شمالی

3. اتحاد برای پیشبرد سکولار دموکراسی در ایران / تورونتو

4. اتحاد برای پیشبرد سکولار دموکراسی در ایران / شیکاگو

5. اتحاد برای پیشبرد سکولار دموکراسی در ایران / لوس آنجلس

6. اتحاد برای پیشبرد سکولار دموکراسی در ایران / نیویورک

7. انجمن حقوق بشر و دمکراسی / هامبورگ

8. جامعه دفاع از حقوق بشر در ایران / اتریش

9. جامعه دفاع از حقوق بشر و دموکراسی در ایران / سوئد

10. جبهه متحد دانشجویی/ کانادا