این سازمان بین المللی، همچنین در گزارش سال ۲۰۱۱ خود به حبس در سلول انفرادی ۲۱ نفر از روزنامهنگاران منتقد، تبعید اجباری ۱۸ روزنامهنگار و صدور احکام سنگین حبس برای تعدادی دیگر از فعالان مطبوعاتی اشاره کرده و هممزمان، مشکلات عمیق جسمی ۱۲ نفر، آزار و شکنجه جسمی ۱۴ نفر، قطع ملاقات خانوادگی ۵ نفر و همچنین محرومیت از رسیدگی پزشکی ۴ نفر دیگر از روزنامه نگاران دربند زندان های ایران را برشمرده و مورد انتقاد قرار داده است.
این سازمان مدافع حقوق روزنامه نگاران، چند ماه پیش طی گزارشی اعلام کرده بود که طی چند ماه اخیر در سرتاسر دنیا ۷۰ روزنامه نگار مجبور به ترک کشورهای خود شده اند که بیش از نیمی از آنها از دو کشور ایران و کوبا بوده اند.
این سازمان مستقلِ مدافع حقوق روزنامه نگاران، در گزارش خود با اشاره به نگهداری طولانی مدت روزنامهنگاران زندانی در سلول های انفرادی، این حربه را برای “فشار و وادار سازی زندانیان به اعترافهای دروغین” مورد ارزیابی قرار داده و همچنین اعلام کرده است “برخی خبرگزاریهای بزرگ بینالمللی حضور خود در تهران را حفظ کردهاند، اما خبرنگاران آنها اجازه جابهجایی آزاد و خبرنگاری آزاد، بهویژه خارج از پایتخت، را ندارند.”
در این گزارش به فعالیت های سایبری حکومت جمهوری اسلامی نیز اشاره شده و آمده است که “جمهوری اسلامی با مسدود کردن میلیونها وبسایت در زمره ۱۰ سرکوبگر اصلی اینترنتی است.”
کمیته حمایت از روزنامهنگاران، چندی پیش اعلام کرده بود که ایران و کوبا در یک سال گذشته هرکدام با ۱۸ مورد دارای بیشترین تعداد روزنامه نگار تبعیدی در جهان بوده اند.
گفتنی است، در آخرین جدول رده بندی کشورها در جهان از نظر آزادی مطبوعات، که توسط سازمان گزارشگران بدون مرز تهیه شده، ایران میان ۱۷۸ کشور حاضر در این رده بندی در رتبه ۱۷۵ جای گرفته است.
