پس از کنفرانس استکهلم در سال گذشته که با حضور عده ای از مخالفان حکومت ایران تشکیل شد و موافقان و مخالفان بسیاری داشت ؛ کنفرانس دوم همین مجموعه باز در همین فضای سیاسی در بروکسل تشکیل گردید. جمعی از مخالفان ایرانی به دعوت این کنفرانس پاسخ مثبت داده اند و جمعی نیزاز حضور در آن خودداری کرده اند.
بنا به نوشته سایتی که مسئولت خبر رسانی این گردهمایی را دارد روز نخست این سمینار با سخنرانی افتتاحیه محسن سازگارا ، ناهید بهمنی و فریدون احمدی آغاز شد.
به گفته سازگارا ایده تشکیل چنین نشستهایی زمانی شکل گرفت که به راههای نزدیکی چهرهها و گروههای مختلف به یکدیگر فکر شد و اینکه همراهی نیاز دارد تا یکدیگر را با وجود تمام اختلافات به رسمیت بشناسیم. ماهها قبل بحث انتخابات آزاد و حاکمیت صندوق رای برای تعیین جایگزین نظام جمهوری اسلامی فکر شد. سازمان اولاف پالمه در استکهلم تلاش کرد تا کارگاهی آموزشی برگزار شود که طیفهای مختلف مخالفان جمهوری اسلامی را در بر بگیرد و از تجربیات این سازمان بهرهمند شوند.
وی در پایان سخنان خود در مورد نخستین جلسه در استکهلم گفت که در آن نشست ضوابط خاصی وجود داشت که به خاطر میزبانی سازمان اولاف پالمه بود. دستاوردهای آن جلسه فراتر از یک کارگاه آموزشی بود و موضوعاتی که در آن مطرح شد نیز همینطور بود. گزارش نهایی جلسه استکهلم دو نکته مهم داشت مبنی بر لزوم ادامه چنین جلساتی و همچنین ورود افراد جدیدتر به این نشستها که این دو هدف پیگیری شد تا به جلسه بروکسل رسیدیم.
ناهید بهمنی نیز در ادامه گفت نکاتی که در نشست استکهلم به درستی بر آن تاکید شد باید مبنا قرار گیرد تا صداهایی که تاکنون شنیده نشدهاند به گوش برسند. یکی از این موارد، حد نصابی از شرکت زنان بود که 35 درصد نشست را شامل شود. به همین دلیل ما از چهرهها و نخبگان زن دعوت به عمل آوردیم که تعدادی به خاطر مشکلات شخصی یا خطوط قرمزی که با سازمان اولاف پالمه داشتند، شرکت نکردند.
نخستین پنل کنفرانس بروکسل با عنوان «بررسی روندهای سیاسی و گزینههای پیش روی کشور ایران در سال جاری»، چهار سخنران داشت. در این پنل که یک ساعت به طول انجامید؛ حسین باقرزاده، ماشالله سلیمی، عبدالله مهتدی و امین ریاحی سخنرانی کردند.
پنل دوم از روز نخست کنفرانس بروکسل تحت عنوان «میزگرد در مورد مساله هستهای ایران» به بررسی این پرونده و شرایط کنونی و افق آن اختصاص داشت. در این پنل؛ مارک فیتس پاتریک، رضا تقیزاده، اتو لانگی، هانس بلیکس و بهروز بیات سخنرانی کردند.
سومین و آخرین پنل از روز نخست کنفرانس بروکسل، تحت عنوان « بررسی راههای اتحاد و هماهنگی نیروهای اپوزیسیون» با سخنرانی چهار نفر انجام شد. در این پنل؛ فریدون احمدی، شهریار آهی، محمدجواد اکبرین و ناهید حسینی سخنانی ایراد کردند.
اخبار تفصیلی این پنل ها در سایت کنفرانس http://bruxellesconference.com/ قابل مشاهده است .
پس از انتشار خبرهای روز نخست این سمینارسایت «اخبار روز» یکی از سایت های منتقد این سمینار تحت عنوان تهدید به عملیات نظامی در «کنفرانس بروکسل» نوشت:
یکی از سخنرانان غیرایرانی، در سخنرانی خود از لزوم تحریم ها علیه ایران حمایت و تصریح کرده است: گزینه ی نظامی همچنان در روی میز است. اعتراضی در کنفرانس نسبت به این تهدید صورت نگرفته است . در روز اول این کنفرانس سه میهمان خارجی در پنل مربوط به مساله ی هسته ای ایران سخنرانی کرده اند. اسامی این افراد در میان شرکت کنندگان کنفرانس اعلام نشده است و گزارش های رسمی کنفرانس دلایل دعوت آن ها و ارتباطشان با این کنفرانس و مساله ی «پشیبرد اتحاد برای دموکراسی» که کنفرانس تحت آن برگزار می شود، را توضیح نداده است. مسئولیت های قبلی و فعلی برخی از این افراد نیز اعلام نشده است. حضور این میهمانان خارجی بدگمانی هایی را که پیش از این از سوی منتقدین به این حرکت ابراز شده، تشدید کرده است. این بدگمانی ها به «ایجاد آلترناتیو»ی فراتر از خواست و اراده ی اپوزیسیون ایران مربوط می شود. در سخنرانی های میهمانان خارجی، سیاست ها و مواضع دولت های خارجی تکرار شده است. بنابر گزارش رسمی کنفرانس، یکی از سخنرانان بنام اتو لانگی که هیچ توضیحی در مورد او و مسئولیتش داده نشده، در سخنرانی خود به طور صریح از لزوم تحریم ها علیه ایران حمایت کرده و در پایان نیز تصریح کرده است: گزینه ی نظامی همچنان در روی میز است: ««یکی از نکات مثبت تحریمها این بوده که به خیلی از دوستان اروپایی بفهمانیم که اگر از این راه نرویم، احتمال حمله نظامی زیاد میشود. ما با ایران به گفتگو و در عین حال تحریم ادامه میدهیم و ابزار نظامی نیز همچنان بر روی میز قرار دارد».
توضیحی از سوی کنفرانس در مورد این «ما» که قرار است به تحریم ها ادامه دهد و گزینه ی نظامی را در دستور داشته باشد و در کنفرانس «پیشبرد اتحاد برای دموکراسی» سخنرانی می کند، داده نشده است. همچنین مطابق گزارش رسمی کنفرانس، هیچ اعتراضی نیز به تهدید ضمنی به جنگ از سوی این سخنران، از سوی سایر شرکت کنندگان در کنفرانس بروکسل صورت نگرفته است.
