پنجشنبه ۹م دی ۱۳۹۵ , ساعت: ۰۴:۱۰کد مطلب : 100871 نسخه قابل چاپ

۹ دی و پروای دین‎

در جوامع آشوب زده نمی توان سامان و قوامی برای امور یافت، هر روز باید منتظر حادثه و یا رویداد جدیدی بود، جایگاه واقعی افراد و مناصب و مسئولیتها بر اساس تعریف و استناد قانون و یا حتی عرف نیست و به همین صورت بسیاری از تعاریف نه بر اساس عقلانیت بلکه با تاثر از فضای بحرانی و آشوبگرانه ارائه می شوند و همینطور دین و ارزشها بسرعت دستخوش تغییرات و در اکثر مواقع مترادف با غیر خود قرار می گیرند. هر کسی به خود اجازه می دهد در هر امری دخالت کرده و با سلیقه خود امور را ارزیابی و بر آن اصرار و جز آن را نپذیرد و هر فکر و نظری غیر از سلیقه خود را به شدت سرکوب نماید.

در چنین جوامعی آنکه به هر شکل قدرت بیشتر می یابد چه خود به آن رسیده باشد چه افراد و گروهها و نهادهایی با توجه به روحیات و حرص و ولع او برای قدرت بخاطر منافع خودشان، وی را در چنبره و تحت سیطره خود در آورده باشند و برای مطامع خود قدرتی را به او تفویض کرده تا پشت سر او و پنهانی امور را برنامه ریزی نمایند یکه تاز میدان است و از طریق همین قدر قدرتی حرف اول را می زند و هیچ ابایی ندارد که از قانون عدول کرده و هر ناصوابی را تجویز و دستور دهد.

از خصوصیات قدر قدرتان در جوامع آشوب زده، تندخویی و خشونت در کلام و رفتار، خود را صاحبنظر در همه امور دانستن، بی اعتمادی و بدبینی، توهم و پریشانی، تهدید و تطمیع دیگران، فراتر از قانون دانستن خود، بی اعتنایی به قانون و در غفلت و جهل نگاهداشتن مردم است.

قدر قدرت از غفلت مردم سود بسیار می برد و اگر در جایی و یا در فرد و یا گروهی  آگاهی مشاهده نماید به بدترین نوع خشونت برای سرکوب آن روی می آورد و عمل خود را هم دینی و مذهبی معرفی می کند. ای نوع نگرش تازگی ندارد و مبانی و ریشه هایی از آن را می توان در میان آثار بزرگانی چون غزالی هم یافت.

غزالی با آن همه ژرف نگری و استعداد بی نظیر حکیمی بود که مورد تفقد دستگاه ملکشاه سلجوقی قرار گرفت و در سایه دربار، پس از شک معروف خود نظریاتی در نظام شهر و مصلحت بندگان داد که جای تامل دارد و تا اندازه ای متاثر از زندگی در دربار سلجوقی و تدریس در نظامیه بغداد است. غزالی معتفد است که” … خداوند نظام شهرها و مصلحت بندگان را در گرو غفلت و جهلشان نهاده است. بلکه نظم همه امور دنیا وامدار غفلت و دون همتی است….” و فراتر از این تاکید بر حرامخواری دارد و حتی حدود تعین می کند که مردم نباید بیش از چهل روز طعام حلال بخورند و همه اینها را به حکمت الهی موکول می کند.” …. جایز نیست مردم در دانستن امثال این معارف شرکت جویند و نیز جایز نیست که حامل این معارف آن را برای دیگران افشا نماید بلکه اگر همه آنها را بدانند دنیا ویران خواهد شد. چون حکمت الهی اقتضا می کند که همه در غفلت غوطه ور باشند تا دنیا آباد گردد، بلکه اگر همه مردم چهل روز طعام حلال بخورند، از فرط زهد دنیا ویران و بازارها بسته خواهد شد….” هر چند بزرگانی چون دکتر سروش این نظریات غزالی را به گونه ای دیگر تعبیر می کنند و با غفلتی که مولانا می گوید” استن این عالم را ای جان غفلت است” مقیاس می گیرند و سعی می کنند او را بری الذمه از دستور به حرامخوردن و به غفلت و جهل کشاندن مردم قرار دهند اما به وضوح مشخص است که عزالی بزرگ نظریه اجتماعی می دهد و با عرفان مولانای کبیر یکی نیست.

در روزگار معاصر اگر اندیشه های انجمن حجتیه را مروری کوتاه کنیم آشکارا انطباق بر نظر غزالی دارد و جامعه و جهان را پر از فساد و تباهی می خواهند و حال آنکه موضوعیت دین برای سعادت بشر است و اگر قرار باشد دین، این سعادت را هم در دنیا و هم در آخرت تامین و تجویز نکند لزوم دینداری و اساس آن فرو می ریزد و چگونه می توان جهل و غفلت و حرام خوردن را از دستورات دین دانست چنانکه در میان متاخرین مانند غزالی حکیم و در معاصرین حجتیه ای ها تبلیغ می کنند.

چنانکه می بینیم در قدرت اولین چیزی که قربانی می شود دین است و انسان ظلوم جهول غافل بی دین بیشتر بکار قدرت مداران می آید و این همانطور که اشاره شد در جوامع آشوب زده رخ می دهد. اما اصل دین دقیقاً بر خلاف این اندیشه ویران کننده است، دین به آگاهی و تدبر و شناختن و دانستن و فهمیدن دستور می دهد و از جهل و غفلت پرهیز می دهد و شناخت خداوند و اعتقاد به توحید را به عقل و اثبات و یقین در آن قبول دارد.

حضرت نوح آیات الهی را بر قومش می خواند و می گفت من بر خدا تکیه کرده ام و مگر تکیه بر خداوند جز با آگاهی قابل تصور است، مبارزه ابراهیم خلیل الله برای به آگاهی رساندن مردم بود و نمرود از این آگاهی در هراس بود که اگر همه در غفلت می ماندند حکومتش خللی نمی یافت و آسوده بود، موسی با آگاهی از ظلم و شرک فرعون علیه او قیام کرد و مورد بغض قرار گرفت و حتی در غیبت او خواستند جهل را حکمفرما کنند و سامری گری راه انداختند که به شدت با آن برخورد و نهی کرد، عیسی کلمه حق بود و کلمه حق نمی تواند با غفلت عجین باشد بلکه سراسر بینش و علم و آگاهی است، اولین کلمات وحی بر پیامبر اسلام اشاره به دانش و عقل است.

در همه تاریخ این آگاهی مردم است که قدرت را به چالش می کشد و معلوم است که زورمداران این چنین نمی خواهند و آن را بر نمی تابند و ربطی به دوران جدید و قدیم ندارد. در هر دوره ای سامری ها هستند تا گوساله ای از طلا بسازند و به تحمیق مردم بپردازند و امروز این سامری همان انجمن حجتیه است و متاسفانه اعمال و اعتقاداتی را در جامعه گسترش داده و می دهند تا مردم را در جهل و بی خبری قرار داده و توهمات و دروغهای خود را به نام دین به خورد مردم می دهند. در جامعه آشوب زده اینگونه ارزشها و دین را مسخ می کنند و هیچ چیز در جایگاه واقعی خود قرار نمی گیرد و تعاریف هم دیگرگونه و غیرواقعی و دور از اخلاق و قانون است.

پایه اصلی همه این کجرویها هم غفلت پراکنی و امر به تحمیق و در جهل قرار دان مردم و سرکوب آگاهان از سوی قدرت است و معنایش این است که پروای دین ندارند، در فکر منفعت خود هستند.

در سال ۸۸ جدای از اینکه تقلبی صورت پذیرفت یا نه، که موضوع این بحث نیست و شکل اعتراض مردم مورد توجه است، عده کثیری در مواردی از واقعیات اجتماعی به حقایقی رسیده بودند و هرج و مرجی را که ویران کننده جامعه و نظام بود مشاهده می کردند لذا معترض بودند و عالمانه و با متانت و مسالمت و بدون هیچ اعتراضی به نظام شفافیت و حقوق خود را طلب می کردند اما با بدترین نوع برخوردی که می توان تصور کرد روبرو شدند و عده ای قلیل اما قدرتمند که همه قدرت را در قبضه داشتند از این آگاهی یافتنها به هراس افتادند و شد آنچه که نمی بایست.

آن برخاستن های بر اساس آگاهی مردم با لشکر کشی و فراخوانی ۹ دی مثلاً پاسخ داده شد و آتشی زیر خاکستر ماند و هر سال ۹ دی که تکرار می شود در واقع داغ اتفاقات و اعتراضات ۸۸ و سنگینی زندان و حصر تازه میشود نه خود ۹ دی گرامی داشته میشود.

آنها می خواهند ۹ دی را تازه نگه دارند ولی این آگاهی مردم و جنبش آگاهی بخش آنان است که بیشتر نمود دارد.

آنان پروای دین ندارند و از هر حربه و مستمسکی استفاده می کنند تا منافع خود را تامین نمایند همانطور که در اولین ۹ دی با فراخوانی حکومتی خواستند قدرت نشان دهند و نتوانستند که میان حرکت خودجوش و بدون دستور و فراخوان مردمی با تجمع دستوری و از روی ترس تفاوت بسیار است و در جامعه ای که بحران و آشوب روز به روز حادتر می شود از این قبیل رویدادها هم اتفاق می افتد و ۱۸ تیر ۷۸ را هم بخاطر داریم که ۲۳ تیر را فراخوانی کردند ولی آنچه بر جای ماند و می ماند نه ۹ دی و ۲۳ تیر است که آگاهی جامعه در سال ۷۸ و ۸۸ است و چه خوب است که هر سال به بهانه گرامیدشت ۹ دی مردم بیشتر از پیش و جوانانی که آن روزها را در خاطر ندارند از آن حوادث و اتفاقات آگاه می شوند.

در ۹ دی بینش و دانش سیاسی و اجتماعی مردم را هدف قرار دادند و پروای دین نداشتند و همین ۹ دی نخواهد گذاشت یاد یادآوران و یاران واقعی امام و همراهان انقلاب به فراموشی سپرده شود.

هر سال ۹ دی را با شکوهتر برگزار کنید تا مردم به یاد آورند و بدانند که در ۸۸ چه گذشت و چه کسانی به زندان و به حصر رفتند و چه تازه به دوران رسیده هایی خود را صاحب و مالک همه چیز انقلاب می دانند. تا بدانند که چگونه حق در قفس و باطل جولان می دهد. تا بدانند که آنانکه در حصرند چه خوب امروز را پیش بینی می کردند.

آشوب و بحران در جامعه ۹ دی می سازد تا در سایه آن حقایق را پنهان کنند و زورمداران، حق گویان را در محبس اندازند. اگر این آشوبها خاتمه نیابد باید انتظار حوادث دیگری را داشت که شاید دیگر کنترل آنها مشکل باشد.

به آگاهی مردم احترام بگذاریم و از آن استقبال کنیم و از آشوب و بلوا و خشونت که ثمری جز هرج و مرج و ویرانی ندارد بپرهیزیم و به دین رسول خاتم اقتدا کنیم که خیر دنیا و آخرت در آن است و این دین مبین سراسر امر به آگاهی و تدبر و قیام علیه ظلم و جور است.


حوزه :
برچسب ها :

مخاطبان محترم، سایت ملی-مذهبی از دریافت نظرات سازنده شما برای بهبود کیفیت مطالب استقبال می کند. انتقادهای شما و راهکارهایتان می تواند تحریریه سایت را در افزایش کیفیت مطالب کمک کند.

این سایت از نظر هویتی ملی-مذهبی ، اما از نظر حقوقی مستقل است.